Ελληνικά 80's...

Χριστουγεννιάτικα 80's

2011-12-04T03:45:00.000+02:00

Μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα, θα σας πω για το αγαπημένο μου άλμπουμ με χριστουγεννιάτικα τραγούδια, που δεν είναι άλλο από τον πρώτο δίσκο της σειράς A Very Special Christmas. Πρόκειται για μια σειρά μουσικών άλμπουμ που κυκλοφορούν ανά δύο χρόνια, με ηχογραφήσεις χριστουγεννιάτικων τραγουδιών από γνωστούς καλλιτέχνες. Τα έσοδα από τις πωλήσεις πάνε στο αμερικάνικο φιλανθρωπικό ίδρυμα Special Olympics που οργανώνει αθλητικές συναντήσεις για νέους και νέες με νοητικά προβλήματα, όπως οι παγκόσμιοι αγώνες που έγιναν το φετινό καλοκαίρι στην Αθήνα.

Ο δίσκος με το χαρακτηριστικό κόκκινο εξώφυλλο πρωτοκυκλοφόρησε το 1987 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Τα τραγούδια που περιλαμβάνει είναι τα περισσότερα παραδοσιακά και οι εκτελέσεις αρκετά ιδιόμορφες, από γνωστούς καλλιτέχνες όπως η Madonna, ο Bruce Springsteen, o Bryan Adams, ο Bon Jovi, οι U2 και άλλοι. Όσοι είσαστε παιδιά της δεκαετίας του 80, θα το λατρέψετε.

Ξεχωρίζω ιδιαίτερα την ερμηνεία του Sting στο τραγούδι Gabriel's Message, που αφηγείται την ιστορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι:

Santa Claus is Coming to Town - The Pointer Sisters
Winter Wonderland - Eurythmics
Do You Hear What I Hear - Whitney Houston
Merry Christmas Baby - Bruce Springsteen & the E Street Band
Have Yourself a Merry Little Christmas - The Pretenders
I Saw Mommy Kissing Santa Claus - John Cougar Mellencamp
Christmas in Hollis - Run-D.M.C
Christmas (Baby Please Come Home) - U2
Santa Baby - Madonna
The Little Drummer Boy - Bob Seger and the Silver Bullet Band
Run, Rudolph Run - Bryan Adams
Back Door Santa - Bon Jovi
The Coventry Carol - Alison Moyet
Silent Night - Stevie Nicks

Αυτό τον δίσκο τον έχω λιώσει. Ευτυχώς που πλέον κυκλοφορεί και σε CD.

Κανείς εδώ δεν τραγουδά...

2011-04-18T12:25:00.000+03:00

Πριν από 35 μέρες όταν έγραφα για τον Μανόλη Ρασούλη, δεν περίμενα ότι θα έπαιζε τόσο σύντομα το ίδιο τραγούδι για τον Νίκο Παπάζογλου......

Ένας μικρός φόρος τιμής στο Μανώλη Ρασούλη.

2011-03-13T16:25:00.000+02:00

Σήμερα βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του ο Μανώλης Ρασούλης, μια κορυφαία μορφή της ελληνικής μουσικής στην δεκαετία του 1980 και όχι μόνο. Θέλω να τον τιμήσω με δύο τραγούδια από δύο δίσκους του που αγαπώ πολύ. Το πρώτο είναι από την "Εκδίκηση της γυφτιάς",

"Κανείς εδώ δεν τραγουδά"..

Το δεύτερο είναι από τα "τραγούδια της Χαρούλας". Δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να βρω ένα τραγούδι και μόνο. Τι να διαλέξεις από το "Γύφτισσα τον εβύζαξε" και το "όλα σε θυμίζουν" που ίσως ταίριαζε περισσότερο. Εμένα πάντως ο "Φαντάρος" μου άρεσε ιδιαίτερα....

Σε ευχαριστούμε Ρασούλη..

Gary went over the hills and far away to meet Phil...

2011-02-06T23:54:00.001+02:00

Αυτό το τραγούδι το ήταν από το wild Frontiers,

το αλμπουμ που είχε αφιερώσει στο Phil Lynott...

Τώρα ο Gary είναι αρκετά μακρυά αλλά

θα τον θυμόμαστε πάντα σαν μια φιγούρα του

Ροκ της δεκαετίας του 1970 αλλά κυρίως του 1980,

όπου και στο τέλος της μας έδωσε

το καταπληκτικό Still got yhe Blues for you...

Νομίζω έχει κερδίσει μια καλή θέση στις αναμνήσεις μας...

3 τραγούδια..

2011-01-17T15:19:00.000+02:00

χωρίς πολλά σχόλια

3 τραγούδια από την δεκαετία του 1980

Τόσο φρέσκα που θα μπορούσαν να είχαν βγει και αύριο...

Happy new year 1981!

2011-01-01T11:00:00.005+02:00

Τα Eighties είναι ακόμα εδώ!

Ιερόσυλοι!!!

2010-12-26T22:35:00.000+02:00

Μα δεν είναι ιεροσυλία!?

Ούτε μια καλτ βιντεοταινία

δεν μπορούμε να κάνουμε ριμεικ σαν χώρα πια!

Η Κοζάνη το 1984...

2010-09-07T01:25:00.004+03:00

Αλήθεια τι συναισθήματα μπορεί να σε γεμίσουν αν βρεις ένα βίντεο που να δείχνει την πόλη που ζεις πριν 26 χρόνια...

Πολύ μάγκες οι τύποι που σκέφτηκαν να κάνουν το οδιπορικό τότε...Ειδικά αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος της βιντεοκάμερας το 1984...

Πρώτη φορά

2010-09-01T12:21:00.000+03:00

It's the first time I can see
I can see a light shining in your eyes
Is it that I never tried is it that I try to hide
All that I feel this love's so real
It's the first time I can see
the truth hiding for myself
It's the first time I can see
a light shining in your eyes

Η μελαγχολία της επιστροφής από τις διακοπές ήταν εκεί, μέχρι τότε.
Όλα γύρισαν πίσω στην εφηβεία. Σε όλη την εφηβεία.
Η Lois Lane ήταν μαγική. Και συντρόφευε όλους τους Αύγουστους.
Άγχος.
Θέλω. Σε θέλω.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο μπροστά μου.
Εσύ.

It's the first time I can feel
I can feel your love is burning in my mind
Is it that you've always shown
Your love for me was meant to be
It's the first time I can feel
my heart is burning through myself
It's the first time I can see
a light shining in your eyes no more lies

Σουρούπωνε.
Στο μπαλκόνι να περιμένω να περάσει η ώρα.
Η Lois Lane προετοίμαζε τη βραδιά.

I......I got nothing to fear
I got nothing to loose
I......It's so very clear
I want you to know that I

Wanna stay close to you
It just don't matter what you do
I got so much to offer
I got nothing to loose
I'll give you the story if you let me

Η γλυκιά προσμονή ήταν ανέγγιχτη.
Μόνο το τέλος του τραγουδιού άδειαζε τα πνευμόνια, πρόσκαιρα.
Η ώρα έφτανε το σώμα έτρεμε.
Έρχομαι.

So much to offer
Nothing to loose
Now that I found you
I don't have to choose
Got a love that's forever
A life that's so real

Δεν είμαι εκεί.
Ήμουν.
Ευχαριστώ.

υ.γ. το ποστ είναι αφιερωμένο στον Jordan

Πιες πιες της ταραχης το κρασί.

2010-07-28T13:05:00.014+03:00

Αυτές τις μέρες η "τρομοκρατία" είναι και πάλι στο προσκήνιο. Δεν θα αναλωθώ, σε κανένα πολιτικό σχόλιο. Απλά θα αφιερώσω το τραγουδάκι των τίτλων έναρξης του "Σάγκμα", κατευθείαν από την καρδιά των 80's.

Είμαι το παιδί μιας κακιάς στιγμής, ο Μαθηματούλης ο πειρατής
Είμαι ο αδελφός της καταστροφής, όνομα Γκαζούλης ο πειρατής,

Είμαι ο Σκανδαλούλης μην με ξεχνάς, γιος της ταραχής και της συμφοράς

Της Τρομοκρατίας ο ειδικός, αφεντικός, μοναδικός!

Πιες πιες της ταραχής το κρασί, πιες πιες μεθα μια νύχτα κι εσύ,

η ζωή σου θ' αλλάξει μεμιάς, σαν πειρατής θα τριγυρνάς!......

1989...

2010-03-03T01:02:00.003+02:00

Αναδημοσιεύω από το μπλόγκ μου!
Το θέμα παραείναι σχετικό!!

Stathis o Ranger.. Episode 4 : 1989

Episode 4: 1989...

Stathis 957's Podcast

Καμικάζι αγάπη μου...

2010-02-03T22:31:00.041+02:00

Ας ασχοληθούμε λίγο και με τα «σιδερένια άλογα» της δεκαετίας του 80. Ως γνωστόν και από τις Δαλιανιδικές ταινίες, με τον Ψάλτη (κυρίως), οι μηχανές αποτέλεσαν ένα μεγάλο κεφάλαιο της νεανικής κουλτούρας της εποχής, τρέχω-τρέχω-τρέχω, σφιχτά κρατάω στα 2 χέρια το τιμόνι τρέχω, με το κορίτσι π’ αγαπώ στ’ αστέρια τρέχω… Μετά από ένα δυνατό φραπέ στου Λέντζου στο Παγκράτι, σούζες, το εργαλείο όρθιο και δεν συμμαζεύεται.

Οι ντισκοτέκ της εποχής διαφήμιζαν μέχρι και χώρο για πάρκινγκ, ειδικά για μηχανές(!). Και όποιος είχε κάποια στην κατοχή του, τότε, ήταν πολύ τυχερός. Αν αυτή δε, ήταν μεγάλου κυβισμού (από 250cc και πάνω) ήταν απλά θεός! Κάλλιστα θα μπορούσε ένας διάλογος ανάμεσα σε κορίτσια της εποχής, να ήταν ο εξής :

-Αααχ, άσε γνώρισα ένα αγόρι χθες στην ντίσκο…κούκλος ήταν!
- Σοβαρά μιλάς, Τζέσικα; (classic 80s όνομα…)
-Άστα έχει και μηχανή!
-Κοίτα, εγώ την βρίσκω στο έτσι να πούμε... Αλλά ο δικός μου…ούτε πατίνι δεν έχει.

Βέβαια ο ανταγωνισμός σήμερα έχει ανέβει αρκετά όπως καταλαβαίνετε . Διότι αν ο τυπάς που γνώρισε κάποια, έχει ένα αμάξι κατώτερο από BMW Z4 τότε δεν είναι καν άξιο λόγου…

Ορίτζιναλ διάλογος από το «Καμικάζι αγάπη μου» μεταξύ Στάθη Ψάλτη και Καίτης Φίνου.
-Θες να κυκλοφορείς γκόμενα και δεν έχεις ούτε ένα παπάκι.
Τελικά μαζί σου δεν είναι το γραφτό μου να κάτσω σε μοτοσικλέτα.
-Προς το παρόν κάτσε στο….
-Α να χαθείς πρόστυχε!
-Στο ταξί ηθελα να πω ρε συ Κίτσα, αμέσως το μυαλό σου στο πονηρό! Ωραία, και ‘κει να καθόσουν δηλ, κακό είναι; Είναι καλύτερα να κάτσεις σε μια μοτοσικλέτα και να σκοτωθείς; Ενώ στο άλλο, δεν σκοτώνεσαι, πολλαπλασιάζεσαι!
-Α να χαθείς, όλο σαχλαμάρες λες!

Φυσικά οι δρόμοι της Αθήνας (αλλά και γενικότερα των μεγαλουπόλεων) σε τίποτε δεν θύμιζαν το σημερινό χάλι. Φανταστείτε οι νεότεροι, και θυμηθείτε οι παλιότεροι, ότι στήναμε κοτρώνες για δοκάρια στην άσφαλτο και παίζαμε μπάλα με τις ώρες, αυτό ήταν το 5Χ5 της εποχής. Αν πέρναγαν πάνω από 2 αυτοκίνητα την ώρα, αγαναχτούσαμε…, την στιγμή που τώρα δεν κυλάει ούτε ένα λεπτό χωρίς να περάσει αμάξι..

Honda C50

Το απόλυτο best seller της αγοράς ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 αλλά στην δεκαετία του 80 ζούσε και βασίλευε δίνοντας τροφή για ατελείωτες ιστορίες υποκουλτούρας, επιθετικών προσδιορισμών και πειραγμάτων. Παρ' όλα αυτά, όντας οικονομικό, άνετο και ελαφρύ σου έδινε την δυνατότητα να οδηγάς, να καπνίζεις και ταυτόχρονα να χαζεύεις τον κόμματο που περπάταγε μπροστά σου και στο καπάκι έκανες στάση, δίπλα ακριβώς στο τραπέζι της καφετέριας για να πεις καμμιά βλακεία με την παρέα. Το ξεκαβάλαγες μόνο για να πέσεις για ύπνο. Το παπάκι, η πάπια, ο πάπιος κτλ έκανε μια χαρά την δουλειά του παντως, και συνέχισε έτσι ακόμα και την δεκαετία του 90 ως το πιο προσιτό μηχανάκι για τους teenagers που με εξατμισόνι sebring και αερογραφίες στην ποδιά και ένα σωρό πειράγματα στον κινητήρα κατέβαινες περήφανος για βόλτα μέχρι το Τουρκολίμανο, άσχετα αν σε βρίζαν οι πεζοί για την μανούρα που έκανες...

Honda Dax

Πολύ δημοφιλές ήταν και το παραπάνω μηχανάκι. Όλο και κάποιος μεγαλύτερος ξάδελφος θα το είχε εγκαταλείψει σε καμιά αποθήκη, οπότε ξεροστάλιαζες μέχρι να πάρεις θάρρος και να το ζητήσεις για μια βολτίτσα. Χαμηλό, προσιτό, ιδιαίτερο, και ας πούμε, "του χεριού σου", ήταν ό,τι έπρεπε για την παρθενική σου βόλτα. Και μετά...απλά ερωτευόσουν τις 2 ρόδες και μάζευες τα λεφτά κατοστάρικο-κατοστάρικο.

Jawa 350cc 1983

Το Jawa ήταν, περισσότερο, το εργαλείο των πιο μεγάλων σε ηλικία της εποχής. Των πιο σοβαρών βρε αδελφέ. Ίσως κάποιων αιώνιων φοιτητών του Πολυτεχνείου ή 40ρηδων που δουλεύαν σε φαναρτζίδικο και το βράδυ πηγαίναν σε ταβερνάκια στην Καισαριανή. Που να ξέρω κι εγω;

Honda XL 500cc 1982

Ε, τώρα μιλάμε για την απόλυτη αλητεία. Το κόκκινο πανί για τους μπάτσους της εποχής. Από μόνο του και χωρίς τίποτε παραπάνω, αρκούσε να σε φέρει σε μπλεξίματα. Προσωπικά είχα στην κατοχή μου ενα XL 185. Για κάποιο άσχετο λόγο, κάποιος, κάπου , κάποτε, είχε φωνάξει την αστυνομία και μόλις ήρθε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει πάνω απ΄την μηχανή μου και να την περιεργάζεται. Η XL δίνει στον κάτοχό της-εξ' ορισμού- τον ομιχλώδη, όσο και βδελυρού τίτλου, του Μηχανόβιου. "Είναι μηχανόβιος ο τύπος, μην την ψάχνεις..."

Yamaha RD 350cc 1980

Αυτή η μηχανή μόνο και μόνο επειδή το τιμόνι είχε μια κλίση προς τα πίσω χαρακτηριζόταν από πολλούς τσόπερ. Είναι σαν να λες ότι επειδή έβαλες ένα πανί στην απλώστρα σου, έγινε ιστιοφόρο. H ιπποδύναμή της δε, δεν της επέτρεπε να ανέβει ούτε στο Λυκαβητό με δεύτερο άτομο από πίσω. Παρ' όλα αυτά αποτέλεί άλλη μια ούλτρα καλτ επιτυχία της δεκαετίας, που την πρτιμούσαν πολλοί "θέλω-να-γίνω-Χαρλεάς" τύποι, όπως και κάποιοι άσχετοι μπαρμπάδες επειδή την βρήκαν τσάμπα από τον Τζώννυ στην γειτονιά που θα έφευγε φαντάρος.

Suzuki GSXR 1100

Όπως καταλαβαίνετε, εδώ μιλάμε για πραγματικό εργαλείο που είχαν στην κατοχή τους μόνο λίγοι κι τυχεροί. Και τραγούδια γραφτήκαν γι αυτήν (στην άσφαλτο κουρσάρος) και χωρισμοί γίναν και γκόμενες "φαγωθήκαν" (ας ειν' καλά ο "εξωγήινος") και χίλια δυο... (σαν τα κυβικά της).

Ας τελειώσουμε, με το κλιπάκι του "Τρέχω " από την ταινία Καμικάζι αγάπη μου. Θέλω ν' ανέβω σε 2 ρόδες σαν παιδί, να κάνω θόρυβο πατώντας άγρια γκάζι...

Μου κόλησε στο μυαλό...

2010-01-26T23:26:00.001+02:00

Για ένα λόγο που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω, εδώ και πολύ καίρο μου έχει κολήσει στο μυαλό το τραγούδι των Swing Out Sisters, το You on my mind..

Ας σας το τρατάρω λοιπόν...

blast from the past που λενε...

Δύο δεκαετίες πλέον....

2010-01-03T19:43:00.002+02:00

..μακριά από τα ελληνικά eighties!! Ακόμα εδώ είμαστε! Καλή χρονιά να έχουμε!

Band Aid vs We Are the World

2009-12-26T17:28:00.004+02:00

To 1984 ο Μπομπ Γκέντολφ συγκέντρωσε σχεδόν όλους τους Άγγλους και Ιρλανδούς σουπερ ποπ σταρ της εποχής και τραγούδησαν αυτό το κομμάτι με σκοπό τα έσοδα να πάνε για τα πεινασμένα παιδάκια της Αιθιοπίας.

We are the world ήταν η αμερικανική απάντηση τον επόμενο χρόνο! Ο Μαικλ Τζάκσον μάζι με τον Λαιονελ Ριτσι το έγραψαν και ο Κουινσι Τζόουνς έκανε την παραγωγή. Άπειροι αστέρες παρελαύνουν και σε αυτό το βίντεο κλιπ.

Έτσι με αυτόν τον τρόπο το μπλογκ σας εύχεται Χρόνια Πολλά και Καλά πάνω από όλα!

Κιτς!!!

2009-12-17T20:19:00.003+02:00

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980 η λέξη "κιτς" είχε την τιμητική της! Κανένας όμως δεν την υπηρέτησε τόσο πιστά όσο ο αγαπημένος Γιάννης Φλωρινιώτης!! Σας δίνω μερικά "τυπικά" δείγματα του ταλέντου του που αναγνώρισε μέχρι και ο Μάνος Χατζιδάκις!!!

Είμαι του μπαρ αλλά και κυρία!!!!

πειράζει που είμαι μεγάλη φίρμα!??!

Floriniotis@gagarin

Και κλείνω με κάτι ακατάλληλον δια ανηλίκους!!!

Τα τραγουδια που ακούγαμε στις σχολικές εκδρομές..

2009-10-23T14:00:00.005+03:00

Τις προάλλες έβλεπα στο ζάπινγκ την εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού ονόματι τσαρτ σοου ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων! Το θέμα της ήταν οι καλύτεροι ή μάλλον η πιο ευπώλητοι δίσκοι από το 1984 έως σήμερα. Είχε πολλά τραγούδια από τα eighties και αμέσως μου τράβηξε την προσοχή πάρα το ολίγον έως πολλά βαρυ και όχι κιτσάτο σκηνικό ελληνικού γκλάμουρ!

Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση και με έβαλε σε σκέψη ήταν το εξής. Σε κάποια φάση ένας μοντέλος που δεν τον ξέρω έκανε το εξής σχόλιο για το "θα μελαγχολήσω" της Καιτούλας Γαρμπή. "Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια** και τις εκδρομές που κάναμε στο δημοτικό!"- είπε ο μοντέλος!

Με την μία έκανα και εγώ συνειρμό στο τι ακούγαμε όταν ήμασταν στο δημοτικό! Όταν πηγαίναμε εκδρομή με λεωφορεία, μια απο αυτές μάλιστα ήταν την επομένη της μεγάλης νίκης στο ευρωμπάσκετ του 1987.

Το πρώτο τραγούδι είναι το "Πάρε πασά μου την οδοντόβουρτσά μου"!, πολλά τραγούδια απο Ελένη Δήμου, ελένη Βιτάλη, Πωλίνα, Καρβέλα, Γερμανό και άλλους! Έχω βάλει πολλά τραγούδια αλλά σίγουρα έχω αφήσει άλλα τόσα! Σας δίνω πάσα να μου τα θυμίσετε!!

** Παρεμπίπτοντος το τραγούδι της Γαρμπή εμένα μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια και κάτι μπαρ στα Λαδάδικα όπου ναι το ομολογώ περνούσα κάτι νύχτες το 1997-1998!

Obituary for Patrick...

2009-09-15T23:44:00.003+03:00

Και αφού αποχαιρετήσαμε τον βασιλιά της ποπ χάσαμε και ένα ακόμα ορόσημο των eighties ειδικά για τα κοριτσάκια που κλαίγαν με μαύρο δάκρυ στο Dirty Dancing και στο Ghost! Ο Patrick Swayze μετά από 2 χρόνια μάχης με τον καρκίνο του Παγκρέατος μας άφησε.

Βασικά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν οι ταινίες του - αν εξαιρέσεις το Outsiders του Κόπολα βέβαια! Και στο Ghost δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η φίλη μου η Ελένη είχε πλαντάξει στο κλάμα κάπου κοντά στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα!

Παρόλα αυτά ήταν μια φάτσα απευθείας από τα εξώφυλά της "Κατερίνας" και της "Μανίνας"! 100% eighties..

Ρε παιδιά τι έγινε και πεθαίνουν όλοι αυτοί από τα παιδικά μας χρόνια?! Τόσο πολύ μεγαλώσαμε?!

9.79

2009-08-17T13:01:00.005+03:00

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1988 επιστρέφαμε οικογενιακώς από διακοπές και το μυαλό μου ήταν να φτάσω γρήγορα στη τηλεόραση.
Ήταν η ημέρα διεξαγωγής του τελικού των 100μ. της Ολυμπιάδας της Σεούλ - η κούρσα του αιώνα, μέχρι την επόμενη.
Μόλις που πρόλαβα να πατήσω το on...

Ο "βραχύσωμος" "Καναδός" τους διέλυσε... Ο "νικητής" Καρλ Λιούις έφαγε σκόνη...
Μετα θα μαθαίναμε σε απευθείας μετάδοση ότι ο Μπεν Τζόνσον ήταν ντοπέ...
"Ντοπέ είναι όποιος πιάνεται" μια ατάκα που θα ειπωθεί πολύ αργότερα από τον εγχώριο γκουρού Τζέκο αλλά ήταν σοφή.

Στις αρχές τούτης της δεκαετίας, κοντά με το ξεστόμισμα της ατάκας, οι δέκτες μας είχαν την εικόνα ενός Καρλ Λιούις που δυσκολευόταν να περπατήσει έστω και με τη μαγκούρα του...
Αντίθετα, ο ντοπέ Τζόνσον ίσως και να "χαίρει άκρας υγείας"...

Εχθές ο νέος υπερπρωταθλητής, ένα πραγματικό φαινόμενο, ο Usain Bolt, έκανε μια κούρσα που θύμησε Μπεν Τζόνσον: 9.58...

Για να απολαύσεις σήμερα τον αθλητισμό πρέπει να βγάλεις από το μυαλό σου τη λέξη "ντόπα", ευτυχώς εκείνα τα χρόνια η λέξη αυτή δεν μπορούσε να πάρει από μέσα σου αυτό που έβλεπες.

Πάει και αυτός....

2009-06-26T10:22:00.002+03:00

Μόλις 50 ετών βρέθηκε χθές το βράδυ νεκρός! Νομίζω ήταν η πιο χαρακτηριστικη φιγούρα των 80s. Από το Thriller και το Bilie Jean του 1982 μέχρι το Bad και το Smooth Criminal, έβαλε την σφραγίδα του όχι μόνο στην μουσική αλλά και στην παιδική μας ηλικία.

I pitty the fool!!

2009-06-10T15:34:00.004+03:00

Όποιος δεν ξέρει τον Mr. T και τον George Peppard σπίτι του !!!

The A-team κυρίες και κύριοι. Έπος, καλτιλίκι του κιαρατά και αγαπημένη σειρά του τέλους των 80'ς.

Ποιος ξεχνάει τον Mr. T με την τσιριχτοβραχνή φωνή να γκαρίζει απο δω και από κει "I pitty the fool"..

Rainin all summer..

2009-06-05T22:26:00.003+03:00

Έσπαγα τις προάλλες που ήθελα να γράψω μετά από καιρό στο μπλογκ μου, να βρω εκείνο το τραγούδι - ψιλο γκλαμ ροκ, ψιλο χαρντ ροκ αλλα 100% 80s- που έλεγε rainin all summer!

Τελικά έγραψα το ποστ χωρίς να θυμηθώ! Όπωςγίνεται συνήθως καναδυό μέρες μετά στο άσχετο, το θυμήθηκα! Αφού το βρήκα στο youtube, γραμμένο από το MTV μάλιστα, είπα να το βάλω εδώ! Το γκρουπ λέγεται Nuclear Valdez, ο δίσκος I Am I, το τραγούδι Summer και το έτος είναι το 1989!!!

Μακρύ μαλλί χαίτη και τα 80s είναι στο κύκνειο τους άσμα!!!

Τηλεοπτικές σειρές

2009-05-22T11:38:00.003+03:00

Δύο τηλεοπτικά κανάλια είχαμε όλα κι όλα τότε, αλλά πόσες αναμνήσεις... Οι τηλεοπτικοί ήρωές μας, έχουν αφήσει βαθιά το σημάδι τους μέσα μας. Τότε ήταν τα χρόνια της αθωότητας για την δική μας γενιά και θέλαμε κάπου να πιστέψουμε και κάπου να ταξιδέψουμε και να ονειρευτούμε. Έτσι ακουμπούσαμε στον ώμο του McGyver για να μας προστατεύσει, πετούσαμε με τον Nils Holgerson, ερωτευόμασταν μαζί με τον Bruce Willis την Cybill Shepherd, χαιδεύαμε το κεφαλάκι του Kermit, κάναμε διαγαλαξιακά ταξίδια με το Enterprise, πηδάγαμε και εμείς απ' το παράθυρο μέσα στο αμάξι των Dukes και φορώντας λευκό σακάκι κυνηγούσαμε τους εμπόρους ναρκωτικών στο Miami...

Μεγάλες ροκ συναυλίες στην Ελλάδα.

2009-04-08T15:13:00.019+03:00

Ιδού, σε φωτογραφίες, μερικές από τις κυριότερες συναυλίες ξένων συγκροτημάτων στην Ελλάδα, την δεκαετία του 80. Ξεχωριστη μνεία πρέπει να γίνει (σε κάποιο άλλο ποστ) για το επεισοδιακό Rοck in Athens Festival που έγινε στο Παναθηναικό στάδιο το 1985, με την συμμετοχή πολλών συγκροτημάτων. Προσωπικά, από τις παρακάτω συναυλίες παρακολούθησα μόνο αυτή του Stevie Wonder στη Ν.Σμύρνη το 1989, από...μια ταράτσα δίπλα στο γήπεδο του Πανιωνίου. Θυμάμαι πολύ καλά, ότι είχα συγκλονιστεί από την φωνή του!...Μέχρι που ήρθε ο διαχειριστής και μας κατέβασε όλους κάτω....

Cure 30/5/89 Γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας

Pink Floyd 31/5/89 OAKA

Stevie Wonder 3/6/89 Γήπεδο Ν. Σμύρνης

Nick Cave 3/5/89 Club Ρόδον

Eric Clapton 30/1/84 Γήπεδο Σπόρτινγκ

Dire Straits 6/5/85 Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

Clash 23/7/85 Rock in Athens, Παναθηναικό στάδιο

Συναυλία Διεθνούς Αμνηστίας 3/10/88 ΟΑΚΑ

Rory Gallagher 10/9/81 Γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας

Police 31/3/80 Γήπεδο Σπόρτινγκ

Πηγή : Περιοδικό Ποπ και Ροκ.

Διαφημίσεις...

2009-04-06T01:17:00.003+03:00

Πριν καιρό είχα κατεβάσει ένα αρχείο dvix με 3-4 επεισόδια κινουμένων σχεδίων της σειράς Getta Robot.
Το συγκεκριμένο αρχείο είχε προκύψει απο rip μιας βιντεοκασσέτας...
Πριν ξεκινήσουν τα επισόδια, υπήρχαν 3 διαφημίσεις..
Πλυντήριο ρούχων Indesit με την τεχνολογία του 2000!
Τηλέφωνο Sanyo. Όχι ένα απλό τηλέφωνο αλλά ένα από τα επτά θαύματα!
Και τέλος τα νέα υπερσύγχρονα Βίντεο της Sanyo, που παίζουν όλων των ειδών τις βιντεοκασσέτες!!

Για τα μάτια σας μόνο!

Καληνύχτα Παρασκευούλα...

2009-04-04T18:50:00.007+03:00

(ανα)Δημοσιεύω ένα χμμμ μάλλον λίγο άσχετο άρθρο γιατί δεν βλέπω και πολύ κινητικότητα τελευταία... :p

Το μόνο ίσως που θυμίζει 80's -εκτός από την Παρασκευούλα και τον λατρεμένο Ρούχλα- είναι ο παμπάλαιος φούρνος μου..!

Φιλιά!

Κανένας φούρνος θα γκρεμίστηκε...

Σηκώθηκα σχετικά νωρίς και χωρίς τον Ρούχλα να βουίζει μες στα αφτιά μου... (Δεν το συνηθίζω) Καλό σημάδι σκέφτηκα. Η μέρα μου φάνηκε καλή και είχα αρκετό χρόνο να πεταχτώ μέχρι την λαϊκή να χτυπήσω κανένα φρέσκο ψαράκι, κανένα ζαρζαβατικό, φρουτάκια, λουλουδάκια και τα ρέστα. Στην επιστροφή είχα ακόμα αρκετό χρόνο. Ανοίγω λαπ τοπ, βάζω μουσικούλα, κάνω καφέ. Εεε δεν το ψήνω κι εκείνο το ψαράκι να είναι έτοιμο όταν γυρίσω από την δουλειά που ούτως ή άλλως θα λυσσάω από την πείνα; (Επίσης δεν το συνηθίζω να μαγειρεύω πριν πεινάσω) Αλατάκι, πιπεράκι, ριγανάκι, λαδάκι και στο φούρνο. Όμορφα κι απλά. Το λεμόνι ο καθένας στο πιάτο του και όσο θέλει. Το κοίταξα και δύο φορές καθώς ψηνόταν, στο τέλος μου φάνηκε ότι έγινε καλό. Έσβησα τον φούρνο, είχα ακόμα τέταρτο (το πολύ) για να φύγω. Ανοίγω να δω και λίγο το Ναταλάκι (αυτο το συνηθίζω :p), αράζω στον καναπέ και ξαφνικά ΜΠΑΜ... Μίνι έκρηξη στην κουζίνα. Τι να δω; Ο φούρνος είχε κάνει την επανάσταση του και το εξωτερικό του τζάμι κείτονταν στο πάτωμα σκορπισμένο σε χιλιάδες μικροσκοπικά κυβάκια. Έτσι ξαφνικά και στα καλά του καθουμένου. Χωρίς να είναι σε λειτουργία, χωρίς να τον κακομεταχειριστεί κανείς. Έσπασε και πάει. Και για του λόγου το αληθές...

Τα μεγαλύτερα κομμάτια είναι αυτά που έμειναν πάνω στον φούρνο και τα έβγαλα μετά με το χέρι...

Ακόμα και τώρα (έχουν περάσει αρκετές ώρες, το ψάρι έχει φαγωθεί, το επιδόρπιο, δεύτερος καφές) βλέπω στην λεκάνη το σπασμένο τζάμι, γελάω κι απορώ... Τι στην ευχή;

Υ.Γ. μήπως δεν κάνω καλά που χρησιμοποιώ παιδικές μνήμες στο ξυπνητήρι μου;;;

Καλό Σαββατοκύριακο._

Ο Amstrad CPC 6128, η Amiga 500 και ο Πετρόπουλος

2009-03-12T23:37:00.017+02:00

Εγώ ήμουν αυτός, κάποτε. Ναι, αυτός με τον Amstrad 6128.

1986. Όταν αγοράσαμε τον Amstrad 6128 με την πράσινη οθόνη, έγινα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη. Ήταν ανώτερος και από αυτόν τον μισητό commodore 64, για τον οποίο τόσο υπερηφανευόταν, ο συμμαθητής μου ο Πετρόπουλος που ήταν Ελληνοαμερικάνος και είχε πάντα τα τελευταία gadgets και παιχνίδια και την καλύτερη συλλογή από ομάδες subbuteo...

Όμως τώρα, ήμουν εγώ, ένα βήμα πιό μπροστά (ναι!..), με ένα μηχάνημα που είχε 128 kb μνήμη RAM, 4 MHz ταχύτητα, 20MB σκληρό δίσκο και ενσωματωμένο floppy disc drive στο πληκτρολόγιο! Φυσικά, τότε οι υπολογιστές δεν είχανε καν windows και όλες οι εργασίες γίνονταν με εντολές σε ένα περιβάλλον dos. Για παράδειγμα, για να τρέξεις ένα παιχνίδι πληκτρολογούσες

Run "Arkanoid"

Να μιλήσω και για τα παιχνίδια του Amstrad;; Xevious, Renegade, Wonder Boy, Commando, Arkanoid, 1942, Rick Dangerous και δεν συμμαζεύεται. Τα μπλιπ-μπλιπ ακούγονταν σαν κελάηδισμα στ' αυτιά μου και δεν ξεκόλλαγα από την οθόνη μέχρι να καζζζαντήσω σαν ζαλισμένο κοτόπουλο...

Η ευτυχία μου κράτησε μέχρι να βγει η Amiga 500... Tότε έγινα ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη. Αγόραζα το περιοδικό Pixel και έβλεπα τα γραφικά της και έλιωνα. Κοιμόμουν με τα Pixel κάτω απ΄το μαξιλάρι μου και έγραφα πάνω στο θρανίο, στο σχολείο, μηνύματα όπως I love you Amiga.

Ήμουν εντελώς καψούρης, έπρεπε πλέον να το παραδεχτώ. Ώσπου μια θρυλική μέρα, ο πατέρας μου αποφασίζει να μας την πάρει. Όλο το προηγούμενο βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου από την αγωνία μου.

Φτάνουμε στο μαγαζί με τους υπολογιστές και μόλις ο πατέρας μου ακούει την τιμή, λέει "Μα..δεν υπάρχει τίποτα άλλο πιο φτηνό;..."

Τίποτα άλλο;;!!.. Τίποτα άλλο;;;;!!!!......

Τα όνειρα μου γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα...

Τελικά δεν την πήραμε γιατί δεν φτάναν τα λεφτά. Ο Πετρόπουλος όμως την είχε πάρει ήδη και όποτε πέρναγα κάτω απ' το σπίτι του, κοίταζα προς το δωμάτιό του με λάγνο βλέμμα και σκεφτόμουν, πω πω, εκεί πάνω υπάρχει μια AMIGA 500......

Έτσι αρκέστηκα στις διηγήσεις του, για τα σενάρια των games που έπαιζε και εγώ τον έβλεπα και ξεροστάλιαζα, καθώς γυρνούσαμε απ' το παλιοσχολείο. Άσε που φορούσε και ένα απίθανο ηλεκτρονικό ρολόι casio που έκανε και μαθηματικές πράξεις...Άσε που η ομάδα του οι Firestones μας νίκαγε μονίμως στην μπάλα...Τρώγαμε και γκολ και ξύλο...

Αχ, τι δύσκολα που είναι τα παιδικά χρόνια....

Βιντεοκασέτες

2009-03-04T22:42:00.020+02:00

Τα βιντεοκλάμπ εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 κι εξαπλώθηκαν ταχύτατα. Άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού, σε κάθε γειτονιά, σαν μανιτάρια και αποτέλεσαν την εμμονή της εποχής. Η βιντεοκασέτα υπήρξε η βασίλισσα της δεκαετίας. Την εποχή εκείνη ο πατέρας μου ήταν ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου καταστήματος και είχα την τύχη να παρακολουθώ από κοντά τις εξελίξεις στον χώρο. Θυμάμαι το μαγαζί να γεμίζει κόσμο με κάθε καινούρια ελληνική ή τούρκικη παραγωγή, αφίσες από το Dirty Dancing και το Blade Runner, τις λεγόμενες "αισθησιακές" ταινίες κρυμμένες στα πιο ψηλά ράφια "για να μην τις δει το παιδί". Τα δικά μου αγαπημένα της εποχής, όλα τα παιδικά, ντυμένα με τις φωνές των: Ακίνδυνου Γκίκα, Σπύρου Μπιμπίλα, Κατερίνα Γκίργκις, Δήμητρα Δημητριάδου και άλλων.

Τώρα που οι βιντεοκασέτες αποτελούν πια παρελθόν, ο μικρός αυτός "θησαυρός" βρίσκεται κρυμμένος στο γκαράζ σκονισμένος και ξεχασμένος. Σε αντίθεση με τις κασέτες ήχου και το βινύλιο που αποθεώθηκαν κατά την μετάβαση της μουσικής στην ψηφιακή εποχή οι βιντεοκασέτες ξεχάστηκαν...

Στο επόμενο μεγάλο ταξίδι υπόσχομαι να επανέλθω με φωτογραφίες και περισσότερες λεπτομέρειες. Μέχρι τότε ρίξτε μια ματιά εδώ για να θυμηθείτε τα μικρά πόνυ, τον σπορτ μπίλι και άλλους αγαπημένους παιδικούς ήρωες.

Bisous, Creme

Κύβος του Rubik

2009-03-03T16:33:00.005+02:00

Μετά από 25 περίπου χρόνια, πέρσι τέτοιο καιρό, έπεσε στα χέρια μου και πάλι ένας κύβος του Rubik. Ένα πολυαγαπημένο παιχνίδι στις αρχές της δεκαετίας του '80 που πήρε τα πάνω του ξανά τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν πολλές και διάφορες παραλλαγές πλέον του κύβου αυτού στο μικρότερο 2x2x2, αλλά και στα πιο σύνθετα 4x4x4, 5x5x5 και τις πυραμίδες, σφαίρες και αμέτρητες άλλες παραλλαγές.

Το θετικό είναι ότι επιτέλους, μετά την παρακίνηση ενός φιλότιμου και υπομονετικού 50άρη πλέον καταφέρνω να τον λύνω, πράγμα που δεν έκανα ποτέ στα παιδικά μου χρόνια, όπου με ταλαιπωρούσαν οι... 5 από τις 6 πλευρές και δεν είχαμε την πολυτέλεια του internet, της πληροφορίας που χρειαζόμαστε για να βρούμε την λύση που μας ταιριάζει. Δεν κατάφερα δυστυχώς ψάχνοντας στην αποθήκη να βρω τον παλιό μου κύβο, αγόρασα έτσι έναν καινούριο που μετά από αρκετή χρήση, φαίνεται παλιότερος από τον παλιό μου! :)

Ακολουθεί προσωπικό βίντεο-επίδειξης της λύσης του που σε καμιά περίπτωση δεν συγκρίνεται με την ικανότητα που έχουν οι πρωταθλητές με χρόνους κάτω των 10 δευτερολέπτων!!!

Και η... πτωχή προς το παρόν συλλογή μου:

Road Racing 3001

2009-02-22T01:01:00.002+02:00

Το παρόν είναι αναδημοσίευση από το blog μου, αλλά ταιριάζει κουτί εδώ μέσα! Μπορεί να μη γράφω συχνά, αλλά νομίζω εξιλεώνομαι με το παρακάτω!
:-P

Το πρωί πήγα μια βόλτα να παραλάβω τη μάνα μου που πήγε μια βόλτα από τον παππού μου και κατόπιν πήγα μια βόλτα στο πατρικό μου όπου είχα την έμπνευση να κάνω μια βόλτα στο πατάρι! Τί έψαχνα; Ένα παλιό μου παιχνίδι, το οποίο μια που δεν είχα σύνεργα σπηλαιολογίας μαζί μου δεν το βρήκα. Το κουτί που έψαχνα ήταν πίσω πίσω, πίσω από τρεις βαλίτσες, κάτι άρβυλα, τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, μια τσάντα βατραχοπέδιλα και τρία κιβώτια αγνώστου περιεχομένου!

Πώς είναι η αποθήκη που βάλανε την κιβωτό της διαθήκης όταν τη βρήκε ο Ιντιάνα Τζόουνς; Κάπως έτσι είναι και το πατάρι μας και μιλάμε μόνο για την αριστερή πτέρυγα, τη δεξιά δεν την άνοιξα καν! Το παιχνίδι που έψαχνα λοιπόν δεν το βρήκα, αλλά δε θα σας πω ακόμη ποιό είναι, επιφυλάσσομαι για το sequel! Βρήκα όμως κάτι άλλο το οποίο είναι καλύτερο:

Road Racing 3001! Κουφαθήκατε; Τώρα φυσικά καταλαβαίνω ότι αν το δει ένας σημερινός πιτσιρικάς δε θα εντυπωσιαστεί και πολύ από ένα ζευγάρι αυτοκινητάκια που γυροφέρνουν σε ράγες, αλλά για κάποιον που γεννήθηκε στα μέσα των 70's πιστέψτε με ήταν πολύ high tech! Βασικά high tech στις αρχές των 80's ήταν οτιδήποτε έπαιρνε μπαταρίες...

...πόσο μάλλον αυτό για το οποίο είχα και μετασχηματιστή! Το καβάντζωσα λοιπόν και όταν με το καλό κάποια στιγμή τελείωσα τις βόλτες και γύρισα σπίτι μου το έστησα και φώναξα το αδέρφι απκάτ για να παίξουμε...

...πλην όμως δυστυχώς τα κουρσάκια μας δε έτρεχαν! Κατόπιν επιστημονικών ερευνών και διαδικασιών αν και δεν είχαμε πολύμετρο, διαπιστώσαμε ότι οι ράγες παίρνουν ρεύμα. Λογικά θα έχει ξεμουδιάσει η γλώσσα του αδερφίου μέχρι τώρα!

Πράγμα που σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι στα ίδια τα αυτοκινητάκια. Αφού άδειασα μισό καθαριστικό σπρέι επαφών, το ένα άρχισε να φωτίζει μέχρι που κάηκε η λάμπα και το άλλο ψιλοβούιζε αλλά δε ξεκινούσε. Το τρίτο παρέμενε παγερά αδιάφορο.

Μια που μετά από -γκουχ 30 γκουχ- παρά κάτι ψιλά χρόνια δε νομίζω να βρούμε ανταλλακτικά, μάλλον θα πρέπει να καταφύγουμε σε ανακατασκευή αυτών που έχουμε! Οπότε το μόνο που μένει είναι να βρω και λίγο χρόνο να το κάνω και φυσικά να βρω και με τι θα αντικαταστήσω τους κινητήρες αν είναι ΠΕΕ!

Και πού είστε, αν τα καταφέρω θα βάλω και βίντεο. Μην κρατήσετε την αναπνοή σας μόνο και μου πάθετε και τίποτα, μπορεί να έχει βγει το Duke Nukem forever μέχρι τότε! Και φυσικά το καλύτερο βίντεο θα είναι αν βρώ το άλλο παιχνίδι που ψάχνω και το οποίο είναι πιο low tech (χωρίς μπαταρίες), άρα θα δουλεύει σίγουρα, άσε που είμαι σίγουρος ότι το έχω σε τέλεια κατάσταση!

Λαϊκή Τσικνοπέμπτη κατευθείαν από τα 80s!

2009-02-18T21:45:00.002+02:00

Στο μπλογκ μου έχω αρκετές στιγμές νοσταλγίας και από καιρό είχα στο μυαλό μου να παρουσιάσω κάποια τραγούδια που παρόλο που πολλά από αυτά δεν γράφτηκαν στα 80s αλλά ακόμα και 20 ή 30 χρόνια πριν ξαναέγιναν επιτυχίες από μια παρέα από την Πάτρα που όμως δεν είχε κανέναν Πατρινό!

Για αυτούς διαβάζω στην ελληνική βέρσιον του wikipedia : Παρά τον τίτλο του. τα μέλη του συγκροτήματος ήταν από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Πάτρα ήταν φοιτητές και έχοντας γνώση κάποιων μουσικών οργάνων αποφάσισαν να συγκροτήσουν ένα μουσικό σχήμα δίνοντας αυτό το όνομα. Μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Λάμπρος Καρέλας τραγούδι, ο Χρήστος Παπαδόπουλος μουζούκι, ο Αργύρης Παπαγεωργίου, ο Β. Δεληκούρας, και ο Παναγιώτης Μανωλάκος (μπουζούκι). Στο αρχικό σχήμα που έπαιξε στο Χάραμα συμμετείχε και η Ρούλα Μπεκάκου, η οποία αποχώρησε στη συνέχεια.

Ξεκίνησαν το 1981 από το νυχτερινό κέντρο Χάραμα που βρισκόταν στην Οβρυά, το οποίο υπάρχει και σήμερα σε άλλη περιοχή. Η επιτυχία τους ήταν μεγάλη και το 1983 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο Αφιερωμένο εξαιρετικά, ο οποίος έγινε χρυσός, πουλώντας 350.000 δίσκους, και τους έκανε γνωστούς σε όλη την Ελλάδα. Το τραγούδι Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Έδωσαν πολλές συναυλίες στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Το 1995 το συγκρότημα διαλύθηκε αλλά επανενώθηκε και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Ελπίζω να σας έφτιαξα το κέφι και παράλληλα να σας θύμισα και την αγαπημένη μας δεκαετία!!!

Πολλά Φιλιά!!

Αναδημοσίευση Μαφιόζικου Μανιφέστου...

2009-02-13T12:15:00.002+02:00

Η φίλη Ζεκια μου έστειλε το λινκ που περιείχε το παρακάτω κείμενο και το αναδημοσιεύω εδώ για όλους τους 80τιστας ....

Είμαστε ακόμα 28 - 33... δηλαδή στη καλύτερη ηλικία...

Θα θέλαμε να θυμόμαστε τις μουσικές εκείνης της εποχής αλλά ήμασταν πολύ μικροί για να έχουμε τέτοιες αναμνήσεις (αν και το Sweet Dreams των Eurithmics ηχεί ακόμα στα αυτιά μας, γιατί μπορούσαμε να έχουμε γλυκά όνειρα)... Ήμασταν στην τελευταία δεκαετία που προλάβαμε Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α. ... Βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh... Παίζαμε με Playmobil και LEGO και όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί... Τρώγαμε καραμελάκια ΡΕΖ, γαριδάκια Extra και Φοφίκο... Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και Φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια... Επίσης κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε κάθε τυχαίο παιδότοπο... Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία - χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα... Τις πρώτες πορνό ταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά, όχι όπως τώρα που με ένα κλικ τα παιδάκια βρωμίζουν την ψυχή τους... Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS... Παίρναμε εκατομμύρια φακελάκια με αυτοκόλλητα Panini και όταν μας τύχαινε κάποιο σπάνιο το δείχναμε σε όλο το σχολείο... Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες... Τρώγαμε Κουκουρουκου και Σοκοφρέτες... Κάναμε ψεύτικα τατουάζ από τις τσίχλες... Διαβάζαμε Μπλεκ και Σούπερ Κατερίνα... με αγνά μέχρι τότε μηνύματα...και όχι πως θα σου κάτσει η φίλη του φίλου σου... Τρώγαμε την Φάτσα Μπανάνα από την ΕΒΓΑ και τις γρανίτες Turbo πριν τις καταργήσουν... Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό... Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, space kai Cuervo... Ζήσαμε και πρωταθλήματα άλλων ελληνικών ομάδων (και όχι μόνο του Ολυμπιακού ;) )... Είδαμε τα πρώτα Χρυσά σε Ολυμπιακούς αγώνες με την Βούλα Πατουλίδου και τον Πύρρο Δήμα... Τραγουδήσαμε κομμάτια της Χαρούλας, της Αρβανιτάκη αλλά και της Άννας Βίσση που ήταν απίθανα... Καταφέραμε ίσως να δούμε μια φορά στη ζωή μας την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο σανίδι... Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές ... από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν... Ξέραμε μόνο τη Μπαλαρίνα και το Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G... Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι... Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουν 20 ευρώ κοιτάζουν με μισό μάτι... Δεν είχαμε ανάγκη να γίνουμαι ΕΜΟ γιατί ζούσαμε με ευτυχία... Ακόμα και το Game Boy δεν μας έκλεινε σπίτι... το παίρναμε και τρέχαμε έξω να το μοιραστούμε με τους φίλους μας... Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε Hi5... Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και δεν κινδυνεύαμε τόσο... Βλέπαμε τα Νιτζάκια σε βιντεοκασέτες και βλέπαμε και μαζεύαμε τους Κατσίστες--- απίστευτε Χαλ Χόγκαν και Ντόλαρ μαν... Θυμάστε τους Ευχούλιδες? Χάρρυ Κλύν σόου και Δέκα Μικροί Μήτσοι... Παίρναμε τα μικρά μερεντάκια με το πλαστικό κουταλάκι και όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κρουασάν είχαμε ψαρώσει... Κόντρα Πλακέ, Τροχός της Τύχης, Μέγκα Μπάγκα, 'Αλλα Κόλπα (Ά ρε Βλάσση)... Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1... Ghostbusters- Karate Kid - ET - Home Alone - Γκούνις - Σεξογήινη (Ποιός δεν είχε κολλήσει με την Κίμ Μπάσιτζερ;) Carousel και Disney club στο Mega... Παίζαμε Μήλα - Σχοινάκι - Μακριά γαϊδούρα Βλέπαμε Transformers - GIJo - Rambo - Αστυνόμο Σαΐνη Προλάβαμε όλη την εξέλιξη του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς και το Baywatch καθώς και τον Ιππότη της Ασφάλτου... Τραγουδήσαμε "Το νού σου κύριε οδηγέ" και χορέψαμε λαμπάντα... Πίναμε SINALCO...To θυμάστε ρε παιδιά; Πηγαίναμε στα "Ηλεκτρονικά" και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arcanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα... Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα... Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι... Φορούσαμε μπότες Wermacht και μπουφάν FLY ενώ είχαμε μπλουζάκια με τον Fido Dido... Βλέπαμε Tom & Jerry, Looney toones, Bugs Bunny και Coyte με το Bippp Bippp... Θυμάστε τα καραμελάκια που όταν τα έβαζες στο στόμα ανατινάσσοταν; Και τη μόδα με τις τσίχλες Shock, το σπανάκι του Ποπάυ και τα τσιγάρα του Αστερίξ; Τρώγαμε Smarties... Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια... Πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια... Παίζαμε με την Τσουλήθρα με τα πιγκουινάκια και με τα όπλα και τις μπάλες NERF... Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες και τα μπουγέλα γενικά στα σχολεία... Βλέπαμε Μαγκάιβερ και Φλας... Παίρναμε τα φακελάκια που είχαν τα πατίνια με διάφορες φιγούρες και τις Κωλοφωτιές (Πυγολαμπίδες)... Διαβάζαμε Ποπάυ και Τιραμόλα... Πίναμε Carnation και Dolca και τρώγαμε Veloutela της ΦΑΓΕ... Ντυνόμασταν Νιτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης... Ψάχναμε για αυτοκόλλητα και τάπες στα γαριδάκια... Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες... Κάναμε κοπάνες για να παίξουμε ποδόσφαιρο και όχι για να πάμε στα WEB και στα InSpot... Βλέπαμε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι... Παίζαμε με τους Φωτεινούλιδες και την Πατατο-οικογένεια... Βλέπαμε Αυθαίρετους, Ρετιρέ και Μικρομεσαίους... Συνωστιζόμασταν στα Βίντεο Κλαμπ, για να πάρουμε κασέτες με τον Μουστάκα, τον Τσάκωνα, τον Ταμτάκο και τους νέους τότε Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη, Ψάλτη και Στίβ Ντούζο... Παίζαμε ακόμα με μπίλιες... Παίζαμε με τα ΥΠΕΡΑΤΟΥ καρτελάκια... αυτοκίνητα-πλοία-Αεροπλάνα Παίρναμε τα φακελάκια με τις φάρσες, μελανό μάτι, σκουλήκια στο νερό, τρύπιο δάχτυλο και άλλα πολλά... Είχαμε τις χλαπάτσες... Πιάναμε 4-4 τα Μιράντα Παπαδοπούλου και τα βουτούσαμε στο γάλα... Bλέπαμε Power Rangers - Sailormoon - Batman - Spiderman - Dragonball... Τρώγαμε Derby της ΙΟΝ και τσίχλες Big Babol... To πρώτο μας ηλεκτρονικό το Atari και ακολούθησαν NES, Super Nintendo, Mega Drive... Βλέπαμε Παντρεμένους με παιδιά και τσαντιζόμασταν που η μαμά μας ήθελε να βλέπει Ατίθασα Νιάτα και Τόλμη και Γοητεία... Τρώγαμε τα λαστιχένια αρκουδάκια και τα μπουκαλάκια της Κόκα Κόλα... Παίρναμε την τσίχλα σωληνάριο και τα γλειφιτζούρια κραγιόν... Πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν τα μπαλάκια με τα δωράκια και είχαμε αγωνία τι θα πετύχουμε... Τρώγαμε Φουντούνια- Δρακουλίνια- Πακοτίνια και Λόττο... Λέγαμε 6 αριθμούς για το νεόφερτο τότε Λόττο στους γονείς, αλλά ποτέ δεν μας κάθισαν ;( ... Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό... Είδαμε να ξεφυτρώνουν καρτοτηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και κάναμε συλλογή από τηλεκάρτες... Βάζαμε τα σπορτεξάκια με τα φώτα και είχαμε κολλήσει με τις τσάντες PAXOS...και ξερός... Παίζαμε με στρατιωτάκια και τους αλεξιπτωτιστές με το πλαστικό αλεξίπτωτο... θυμάστε; Παίζαμε με τα πλαστικά βατραχάκια που έκαναν τον μυστήριο ήχο... Παίζαμε τον Γιατρό (τρελή φάση) και μπάσκετ μέσα στο σπίτι με τις κάλτσες... Βλέπαμε τον Διαμαντένιο κόσμο... με τα δωμάτια και στο τέλος με τη μπάλα με τα ασημένια χαρτάκια... Βλέπαμε το άλλο με το Πέτρινο άγαλμα στο τέλος που έκανε τις ερωτήσεις... Βλέπαμε το Φώτα παρακαλώ με τον Μποστατζόγλου και το παιδικό πρόγραμμα με τα κρυμμένα αντικείμενα στις παιδικές χαρές... Βλέπαμε Μάπετ Σόου... Παίζαμε το Φωτιά Φωτιά στη πέρα γειτονιά και Σ' αγαπώ Σ'αγαπώ που με βάζεις... Tις καραμέλες γάλακτος ΚΟΚΟΣ και τα Blu... Tα σοκολατάκια Noiseta που προσπαθούσαμε να πάρουμε από τη φοντανιέρα της μαμάς... Το μπισκότο Choco bloom... Ροκάραμε με το Losing my religion από R.E.M. και συγκινηθήκαμε με το Nothing compares to you της Sinead o'Connor... Πηγαίναμε ακόμα και βλέπαμε Καραγκιόζη και όταν με το σχολείο μας είχαν πάει να δούμε την Αρκούδα (Θυμάστε;) είχαμε συγκινηθεί πολύ... Παίρναμε το μπλοκ με τις χειροτεχνίες και με το ασημόχαρτο και το χρυσόχαρτο φτιάχναμε στολίδια τα Χριστούγεννα... Βλέπαμε Παιχνίδια χωρίς Σύνορα... Είδαμε Michael Jordan και μαζεύαμε κάρτες ΝΒΑ... Τρώγαμε Lila Pause και Milka... Βάζαμε στο γάλα μας για να το πιούμε πιο εύκολα HEMO Caotonic και ήρθε η ώρα να αρπάξουμε το Nesquick... Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο... Τρώγαμε και τα ΤΙ & ΤΙ... Βλέπαμε μικρό μου Πόνυ και Αμποτ και Κοστέλλο... Τρώγαμε γλειφιτζούρια Chupa Chups και Boomer... Μαζεύαμε καπάκια από αναψυκτικά στα ταβερνάκια που πηγαίναμε με τους γονείς ενώ τώρα μαζεύουν τις μπίλιες από τα μπουκάλια που ανοίγουν... Θυμάται κανείς τις πορτοκαλάδες με το αλουμινένιο καπάκι;... Τρώγαμε παγωτά ΑΓΝΟ με την φάτσα με την τσιχλομυτούλα... Πιάναμε τα καλαμάκια και βάζοντάς τα κάτω από τη μασχάλη, κάναμε τεχνητά Αέρια... Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, Οmega Vibes, Αλέξια και Κωνσταντίνα... Βλέπαμε το ΑΡΓΑ και το Μπίγκο με τον Νίκο Μαστοράκη... Είδαμε χιλιάδες σποτάκια εναντίων των Ναρκωτικών... Βρέχαμε χαρτοπετσέτες και τις πετούσαμε σε ακαθόριστες πορείες και όποιον έβρισκε... Παίζαμε με νεροπίστολα... Βλέπαμε τους Αστρομαχιτές να κυνηγούν τα Γκάγκς... Βλέπαμε ακόμα Λευκά Χριστούγεννα, πριν οι εποχές γίνουν και αυτές ΕΜΟ... Παίρναμε το τριπλό πακετάκι με Μερέντα, Μπισκότα και μπαστουνάκια... Τρώγαμε 10 με τόνο... Τρώγαμε τυράκια BABYBEL και LA VAS QUI RIT(που το λέγαμε πάντα λαβάς τυρί)... Διαβάζαμε Αλμανάκο και Σαΐνια... Τρώγαμε σοκολατίνες και Κορνέδες και όχι κρέπες Σοκό - Μπανά - Μπισκό... Στο γήπεδο παίρναμε ΚΩΚ και Σάμαλι... Περνούσε από τα σχολεία ο κλασσικός τύπος με το Σαλέπι... Τρώγαμε ακόμα παγωτό από τον πλανόδιο, που αν μας συμπαθούσε έβαζε και λίγο παραπάνω... Βάζαμε κολόνια Μυρτώ... Λουζόμασταν με Johnson's όχι πια δάκρυα και βάζαμε τραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγή... Τρώγαμε Καραμπόλα, αλλά ανοίγαμε το δωράκι πριν φάμε το παγωτό... Μασούσαμε τσίχλες STIMOROL και Brooklyn... Λέγαμε ανέκδοτα με τον Τοτό και τους Πόντιους...και όχι με Ξανθιές Προλάβαμε Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου και όχι τις τωρινές κόπιες τους, που μας βασανίζουν ανελέητα... Παίζαμε τα επιτραπέζια της ΜΒ όπως ΗΟΤEL, Μάντεψε ποιος, Το στοιχειωμένο σπίτι... Είδαμε τον Casper και τον Σκαθαροζούμη... Περάσαμε την επιδρομή από ψείρες και κόνιδες, και όμως είμαστε εδώ...Το φάρμακο που είχαν οι μαμάδες βρωμούσεεε... Κάναμε γαργάρες με ACT μετά το τρίψιμο των δοντιών... Τρώγαμε σοκολάτες ΒRΕΑΚ και όταν βγήκε η λευκή με τα Corn Flakes είχαμε μείνει... Eίδαμε το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά και λατρέψαμε τα Cheerios από την σκηνή με τον μπαμπά στο πιάτο... Τρώγαμε μπισκότα Rondo...και ανοίγαμε πρώτα να φάμε τη σοκολάτα ή τη βανίλια και μετά το μπισκότο... Λησμονήσαμε και την Φραουλοπατούσα της ΕΒΓΑ... Bλέπαμε τα Ρακούνς και τον Ντένις τον Τρομερό... Παράλληλα με το Για μπα Ντα μπα Ντου του Φρεντ από τους Flinstones που τα άκουγε μονίμως από την Βίλμα... Βλέπαμε την σειρά με το ανθρώπινο σώμα και το πως λειτουργεί ο οργανισμός... Φορούσαμε σπορτέξ Strike και Mitsuko... Τις τσίχλες μπάλες ποδοσφαίρου και τα σοκολατένια κέρματα τα θυμάστε;... Τα μπαστουνάκια που είχαν μέσα καραμελάκια και στην κορυφή κάποιο ήρωα του Καραγκιόζη;... Οι μαμάδες φορούσαν μπλούζες με βάτες και λέγαμε ότι είναι σαν το Ρόμποκοπ... Τρώγαμε γκοφρέτα SMASH και Serenata... Τα κοριτσάκια έπαιρναν Αλληλογραφίες με άρωμα και έτρωγαν γλειφιτζούρια με σχήμα πιπίλας... για τώρα ας μη πω καλύτερα... Βλέπαμε Μικρή Λουλού - Ten Ten και τα Ρώσικα παραμύθια με την μυστήρια μουσική στην ΕΡΤ... Τα πατουσάκια που βάζαμε μέσα στο φακελάκι με τη ζάχαρη... Τα καραμελάκια TIC-TAC... Tραγουδούσαμε το Μ'αρεσει να μη λέω πολλά και το Λιωμένο Παγωτό (που κολλούσε πάντα στο χέρι)... Ήμασταν κολλημένοι με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου... Βλέπαμε Sport Billy και ΗΕ-ΜΑΝ... Κάναμε μανία τα παπούτσια All STAR και τα Dock Martins... ενώ τα αγοράκια μόνο Boxer... Bλέπαμε το Legends of the Hidden Temple με τις ομάδες των παιδιών...που έμπαιναν στο ναό... Κλέβαμε από το πορτοφάλι της μαμάς και όχι του γείτονα.. Το σεξ, ήταν ταμπού και κουβέντα στα κρυφά... Κάθε βράδυ λέγαμε "Καληνύχτα" ένας, ένας και αν δεν τελειώναμε, δεν κοιμόμασταν... Κοιμόμασταν σε φίλους Σαββάτο βράδυ και το κανονίζαμε από την Κυριακή... Η γιαγιά τις Κυριακές, έφτιαχνε γλυκό νεράτζι. Και ναι, μας άρεσε... Όταν μας επισκεπτόταν κάποιος, δεν τον κοιτούσαμε στα χέρια... Αγοράζαμε καινούρια τετράδια και κάθε χρόνο ορκιζόμασταν ότι θα τα κρατήσουμε καθαρά. 2 βδομάδες μετά είχαν γεμίσει στιχάκια και μηνύματα με τον διπλανό... Παίζαμε με πλαστελίνες και PLAY DOH... Ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο άκουγε Δήμου, Μάνου και Scorpions Όταν βλέπαμε προφυλακτικά και τράπουλές με τσόντες, κοκκινίζαμε... Θεωρούσαμε πορνό την "Γαλάζια Λίμνη"... Παίρναμε κιμωλίες από τον πίνακα του σχολείου... και λερώναμε ο ένας τον άλλο... Ερωτευόμασταν και το μάθαινε όλο το τμήμα... Αργήσαμε να μάθουμε το πώς γίνονται τα παιδιά...ενώ τώρααα... Βλέπαμε το λικέρ στο σύνθετο του σαλονιού και δοκιμάζαμε... Χορεύαμε ακόμη μπλουζ στα πάρτυ... Οι γιαγιάδες μας φορούσαν μαντίλες και έφτιαχναν πίττες ενώ τώρα τις πετυχαίνεις στο ΖΑΡΑ και στα ΛΑΚ... Τις Κυριακές, σηκωνόμασταν απο νωρίς για να προλάβουμε τα "παιδικά"... Ζητούσαμε ακόμη για δώρο αυτοκινητάκια τα αγόρια και κούκλες τα κορίτσια...ενώ τώρα ζητούν το νέο Grand Theft Auto για το PSP... Ζωγραφίζαμε ακόμη σε χαρτί και όχι με προγράμματα στα VISTA... Τι μόδα με τους πολύχρωμους πηλούς στα σχολεία, τη θυμάστε; ... Κρεμούσαν οι μαμάδες τη ΒΑΠΟΝΑ στις ντουλάπες και εμείς επηρεασμένοι από τη διαφήμιση φωνάζαμε...θα τη κρεμάσει... Τα μακρόστενα σωληνάρια που τα κουνούσαμε και βγάζαμε με το κυκλάκι τις φούσκες; ... Τα παιχνιδάκια με τη μπιλίτσα που προσπαθούσαμε να βρούμε την τρύπα... Είχαμε κολλήσει τη μανία με τον πολύχρωμο κύβο του Ρούμπικ... Φτιάχναμε ακόμη παζλ και οι γονείς μας τα έκαναν κορνίζες... Είχαμε δει όλοι φαντάζομαι τη Γοργόνα και τη Ροξάνη με την Ντάρυλ Χάνα... Τα κουτάκια της Πεπσι με τα διάφορα σχέδια τα θυμάστε; ... Τα τρελομπαλάκια τα οποία τα πετούσαμε και τα βρίσκαμε ένα τετράγωνο πιο κάτω... Τα πανηγύρια στο χωριό που πηγαίναμε μια φορά το χρόνο και τρώγαμε ότι παραδοσιακό υπήρχε... Τη μανία με τα ΓΙΟ-ΓΙΟ... Τα ζελεδάκια του Λάβδα που τα παίρναμε με τα σακουλάκια και τις μακρόστενες καραμέλες με τα φρούτα... Τη πίτσα που τη τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμε ότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία... Παίζαμε με τα αυτοκινιτάκια που για να μετακινηθούν τους βάζαμε ένα κέρμα... Θυμάστε τα VIEWMASTER? Το ζαχαρούχο γάλα Βλάχας και το τρέξιμο που κάναμε για να προλάβουμε μια κουταλιά πριν το βάλει όλο στο γλυκό η μαμά... Τις Χριστουγεννιάτικες καρτέλες με τους αριθμούς που είχαν σοκολατάκια από πίσω... Οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν πίττες και κουλουράκια, τώρα φτιάχνουν τα νύχια και τα μαλλιά τους... Κλείνοντας τα ματιά μου γίνομαι πάλι μικρό παιδί; μπορεί να δακρύζω με όλες αυτές τις αναμνήσεις που πέρασαν και έφυγαν; αλλά και μονό που τις έζησα όταν ανοίγω τα ματιά είμαι με ένα χαμόγελο καρφωμένο στα χείλι; Κάθε στιγμή που περνάει μου έρχονται ακόμα περισσότερα στο μυαλό; Πόσο αθώοι ήμασταν; Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο από την αθωότητα στην πλήρη ενοχή; αλλά τουλάχιστον μας έχουν μείνει κάποια σωσίβια από τα παιδικά μας χρονιά και μπορούμε να βλέπουμε πιο θετικά τα πράγματα που μας συμβαίνουν;5, 10, 15, 20, 25, 30, 35, 40, 45, 50, 55, 60, 65, 70, 75, 80, 85, 90, 95, 100; Φτου και βγαίνω; Βγαίνω από την καθημερινότητα και γίνομαι πάλι παιδί; Γιατί είμαι ευτυχισμένος που γεννήθηκα αυτή τη δεκαετία και πρόλαβα να ζήσω όλα αυτά; Κάπου δίπλα μου, από τον Έβρο έως την Κρήτη τα κάνατε και εσείς όλα αυτά που έκανα κι εγώ; Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ΓΟΝΕΙΣ μας που αποφάσισαν να μας κάνουν τότε... και μας επέτρεψαν να ζήσουμε τόσο ανέμελα και όμορφα παιδικά χρόνια..

Αστρόπλοιο Γκαλάκτικα

2009-01-26T14:09:00.012+02:00

Όσοι βλέπατε τηλεόραση τη δεκαετία του 80 θα θυμόσαστε σίγουρα τη σειρά Battlestar Galactica. Πρόκειται για σειρά επιστημονικής φαντασίας του Glen A. Larson (που μερικά χρόνια αργότερα έφερε στις οθόνες μας τον Ιππότη της ασφάλτου). Η σειρά είχε θέμα την προσπάθεια των ανθρώπινων φυλών να ξεφύγουν από τους Κύλωνες, ρομπότ που είχαν εφεύρει οι ίδιοι άνθρωποι και τα οποία επαναστάτησαν εναντίον τους. Μετά από μακρυχρόνιο πόλεμο και με τη βοήθεια του προδότη Μπάλταρ, τα ρομπότ κατέστρεψαν τελείως τους πλανήτες όπου ζούσαν άνθρωποι και οι μόνοι που απέμειναν ήταν οι πολεμιστές του αστρόπλοιου Γκαλάκτικα, και 50.000 σκόρπιοι πολίτες που κατάφεραν να μπουν σε διάφορα διαστημόπλοια πριν καταστραφούν από τους βομβαρδισμούς.

Σύμφωνα με το σενάριο, το ανθρώπινο είδος ξεκίνησε από τον πλανήτη Kobol (Κόμπολ). Υπήρχαν 13 φυλές, 12 από τις οποίες δημιούργησαν 12 αποικίες σε αντίστοιχους πλανήτες. Λέγεται ότι η 13η φυλή ακολούθησε διαφορετικό δρόμο από τις άλλες, εγκαταστάθηκε στον μακρινό πλανήτη "Γη" και έχει χάσει κάθε επαφή με τις υπόλοιπες φυλές. Μετά την καταστροφή των 12 πλανητών, οι άνθρωποι αποφασίζουν να ψάξουν για τη μυθική Γη, ελπίζοντας ότι η ανακάλυψή της θα είναι η σωτηρία τους. Τα 24 επεισόδια της σειράς περιγράφουν την πορεία τους μέσα από τους γαλαξίες όπου έρχονται σε επαφή με κάθε λογής εξωγήινους και συγκρούονται επανειλημμένα με τους Κύλωνες που τους καταδιώκουν.

Η σειρά απευθυνόταν κυρίως σε νεανικό κοινό και τους βασικούς ρόλους έπαιζαν ο Lorne Green ως Κυβερνήτης Αντάμα (που οι μεγαλύτεροι ίσως τον θυμόσαστε από την Bonanza), ο Richard Hatch ως Apollo και ο Dirk Benedict ως Starbuck. Δευτερεύοντες ρόλους είχαν ο Herb Jefferson Jr. ως Boomer, η Laurette Spang ως Cassiopeia , ο Terry Carter ως Colonel Tigh, η Maren Jensen ως Αthena, o Tony Swartz ως Jolly και φυσικά ο αξέχαστος John Colicos στον ρόλο του προδότη Baltar. Στα πρώτα επεισόδια είχε εμφανιστεί και η Jane Seymour ως Serina, μητέρα του Boxey με το μηχανικό αρκουδάκι.

Θυμάμαι ότι όταν η ΕΡΤ έδειχνε το Battlestar Galactica, εγώ ήμουν στο δημοτικό και σφόδρα (αλλά πολύ σφόδρα!) ερωτευμένη με τον Apollo. Η σειρά παίχτηκε μόνο για μία σεζόν αλλά είχε αγαπηθεί πάρα πολύ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εκείνη την εποχή τα μόνα άλλα έργα επιστημονικής φαντασίας ήταν ο Πόλεμος των Άστρων και ο Μπακ Ρότζερς (το Star Trek τότε περνούσε κρίση).

25 χρόνια αργότερα, το 2003, o Ronald D. Moore, τηλεοπτικός παραγωγός και σεναριογράφος που στο μεταξύ είχε γίνει γνωστός με το Star Trek, γύρισε μια τρίωρη τηλεταινία με τίτλο Battlestar Galactica Miniseries και πρωταγωνιστές τον Edward James Olmos στον ρόλο του Κυβερνήτη Αντάμα (οι παλιοί θα τον θυμόσαστε ως Αστυνόμο Καστίγιο στο Miami Vice), την Mary McDonnell ως Laura Roslin (από το Χορεύοντας με τους Λύκους), τον Jamie Bamber ως Apollo, την Katee Sackhoff ως Starbuck, και τον James Callis (από το Ημερολόγιο της Bridget Jones) στο ρόλο του Baltar.

H τηλεταινία διηγείται την ιστορία από το σημείο της καταστροφής των 12 πλανητών μέχρι να οργανωθεί ο στόλος και με την καθοδήγηση του Galactica να ξεκινήσει για την αναζήτηση της Γης. Παρότι έχει το ίδιο όνομα με την παλιά σειρά, η τηλεταινία δεν είναι ρεμέικ αλλά reimagining, που σημαίνει ότι έχει γραφτεί σχεδόν από την αρχή. Η κεντρική ιδέα έχει μείνει η ίδια, όπως επίσης και αρκετοί από τους χαρακτήρες. Κάποιοι άλλοι έχουν αλλάξει, πολλοί είναι εντελώς καινούριοι και στο σενάριο έχουν ενταχθεί νέες τροπές και διαφοροποιήσεις.

Περισσότερα για το νέο Battlestar Galactica, μπορείτε να διαβάσετε στις Κόκκινες Νύχτες. Σας αφήνω με ένα βιντεάκι για να θυμηθούμε την εισαγωγή της ορίτζιναλ σειράς με την πολύ χαρακτηριστική μουσική επένδυση.

Καλά Χριστούγεννα από τα 80s!!!

2008-12-25T13:06:00.007+02:00

Ποιο είναι το καλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό χριστουγεννιάτικο κομμάτι των 80s;;; Κατά τη γνώμη μου , το "Do they know it's Christmas ?" από τους Band Aid.

Οι Band Aid ήταν ένα συγκρότημα που φτιάχτηκε πριν από 24 χρόνια από πολλούς stars της εποχής. Τη σχετική ιδέα είχε ο Bob Geldof και σκοπός του ήταν να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία στο πρόβλημα της πείνας που μάστιζε πολλές αφρικανικές χώρες και κυρίως την Αιθιοπία.

Το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία και έφτασε στο Νούμερο 1 πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Από τότε έχει ηχογραφηθεί ακόμα δύο φορές (1988,2004) με διαφορετικούς καλλιτέχνες αλλά ανάλογη επιτυχία. Το βίντεο κλιπ που ακολουθεί είναι από την πρώτη και καλύτερη (για μένα) ηχογράφηση του 1984. Προσπαθήστε να ανακαλύψετε όσους περισσότερους stars μπορείτε και παράλληλα να "θαυμάσετε" την αξεπέραστη αισθητική της εποχής!

Χρόνια Πολλά !!!

Δώστε και λίγη προσοχή στους στίχους:

It's Christmas time

There's no need to be afraid

At Christmas time, we let in light and we banish shade

And in our world of plenty we can spread a smile of joy

Throw your arms around the world at Christmas time

But say a prayer

Pray for the other ones

At Christmas time it's hard, but when you're having fun

There's a world outside your window

And it's a world of dread and fear

Where the only water flowing is the bitter sting of tears

And the Christmas bells that ring there are the clanging chimes of doom

Well tonight thank God it's them instead of you

And there won't be snow in Africa this Christmas time

The greatest gift they'll get this year is life(Oooh)

Where nothing ever growsNo rain nor rivers flow

Do they know it's Christmas time at all?

(Here's to you) raise a glass for everyone(Here's to them) underneath that burning sun

Do they know it's Christmas time at all?

Feed the world Feed the world Feed the world Let them know it's Christmas time again

Feed the world Let them know it's Christmas time again

Rockin' and Hard Rockin'

2008-11-24T22:26:00.004+02:00

Με αφορμή το προηγούμενο θέμα του φίλτατου Στάθη έκανα ένα review στις μουσικές σούπες που άκουσα πολύ στην εποχή που πρωτοακούστηκαν τα συγκεκριμένα τραγούδια (και λίγο μετά) και ομολογώ πως τέτχιες μουσικές ΔΕΝ ξαναγράφονται...

Van Halen - Jump

Yes - Owner of A Lonely Heart

Joe Satriani - Always With Me, Always With You

GNR - Don't Cry

κι ένα ακόμα αγαπημένο (λιγότερο γνωστό) που στυλιστικά ανήκει στα 80s, αλλά νομίζω γράφτηκε αρχές δεκαετίας 90...

Thunder - Low Life In High Places

και για τον Στάθη
ένα κομμάτι που στην τρέλα του μου θυμίζει και λίγο Yes... και πολύ δυνατό videoclip για την εποχή του (ακόμα και για σήμερα).

Peter Gabriel - Sledgehammer

Φυσικά και ξεχνάω πολλά...
Σας αφήνω να συμπληρώσετε! ;)

Χέβι Μέταλ..

2008-11-22T18:24:00.008+02:00

Έγραφα τις προχθές στο μπλογκ μου για το χέβι μέταλ που άκουγαμε στις αρχές της εφηβείας μας στα μέσα των eighties! Και συνέχεια θυμόμουν τραγούδια και συγκροτήματα που ήθελα να βάλω! Όποτε κάνω αυτό το ποστ σαν ένα addendum!

Και ξεκινάω με το poison του Alice Cooper!

Μεγάλη επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας, όπως και οι Scorpions που τα τραγούδια τους χορεύονταν στα πάρτυ όταν χαμήλωναν τα φώτα!

Αυτά τα τραγούδια κινούνται κυρίως στα χαρντ ροκ. Αυτό δεν συμβαίνει όμως με τους Γερμανούς Accept, I'm a rebel!

και γίνεται χέβι μέταλ αφιέρωμα χωρίς Iron Maiden?!

South of no North- Fell Frozen (1986)

2008-11-15T14:42:00.009+02:00

Κι όμως υπάρχουν κάποια -εγκληματικά- παραγνωρισμένα Ελληνικά γκρουπάκια, με ξενόγλωσσο στίχο, που την δεκαετία του 80 είχαν ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής, new wave περισσότερο. Όπως αυτό. South of no North, όνομα εμπνευσμένο από ποίημα του Μπουκόφσκι. Το τραγούδι τους Fell Frozen μας έρχεται από το μακρινό 1986...

Πάλι τα ίδια θα 'παιρνα!

2008-10-22T09:18:00.001+03:00

Τυχαία έπεσα επάνω της...
Κοιτούσα κάτι άλλο και την είδα...
Ποιος δεν την θυμάται;

Χαρρυ Κλυνν

2008-10-17T20:28:00.005+03:00

Ένα μεγάλο κεφάλαιο της Ελληνικής κωμωδίας και σάτιρας στα 80's λέγεται Χάρρυ Κλυνν! Ο Χάρρυ Κλυνν δημιούργησε ένα πρωτοφανές φαινόμενο στα χρονικά. Ήταν τόσο αγαπητός που ο κόσμος στηνόταν στις τηλεοράσεις, περιμένοντας να δει τις διαφημίσεις που είχε γυρίσει. Από το κο-κο-κο μιλκ μέχρι τα φουντούνια και πάσης Ελλάδος άμα λάχει να'ουμ! Οι κασσέτες του υπήρχαν σχεδόν σε όλα τ' αυτοκίνητα και οι ατάκες του γίνονταν μόδα αμέσως.
Σήμερα "ανέβασα" απόσπασμα από την ταινία του "Εις μνήμη Χάρρυ Κλύνν" όπου σατιρίζει διαφημιστικά της εποχής.

ΕΙΚΟΝΕΣ ...

2008-10-13T17:42:00.008+03:00

Λένε μια εικόνα χίλιες λέξεις, το πιστεύω. Φαίνεται ότι το πιστεύει και ο φίλος Λάκων, που κάπου εδώ γύρω χρονίζει στην μπλογκόσφαιρα, και που μου έστειλε ένα απίστευτο mail με φωτογραφίες εποχής.

Δικές μερικές.
Τα σχόλια δικά σας!!!

Η ειρωνεία της τύχης

2008-10-01T17:27:00.004+03:00

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες των 80s ήταν το Breakfast Club με αρκετά από τα μέλη του Brat Pack να πρωταγωνιστούν. Από την ταινία έμεινε και το πιο γνωστό τραγούδι των Simple Minds το Don't you (Forget about me)! Αυτό που όμως είναι μια από τις μεγαλύτερες ειρωνίες της τύχης είναι ότι το συγκρότημα δεν έγραψε το τραγούδι αλλά του δόθηκε από την δισκογραφική εταιρία, η οποία το συμφώνησε με τους παραγωγούς της ταινίας.

Οι Simple Minds όπως και ο Bryan Ferry αλλά και ο Billie Idol πριν από αυτούς, αρνήθηκαν στην αρχή να τραγουδήσουν το τραγούδι γιατί απλά δεν τους άρεσε! Μετά όμως πείστηκαν γιατί δεν είχαν να χάσουν τίποτε εκτός από τις 3 ώρες που τους πήρε να το τραγουδήσουν σε ένα στούντιο του Βόρειου Λονδίνου!

Το τραγούδι λοιπόν μπήκε στο σάουντρακ της ταινίας αλλά ποτέ σε δίσκο του συγκροτήματος. Μόλις το 1992 θα το συμπεριλάβουν σε ένα Best of. Μάλιστα το γκρουπ δεν το τραγούδησε σχεδόν ποτέ λαιβ στις συναυλίες του παρά τις εκκλήσεις του κοινού!

Αυτό δεν είναι ειρωνία?!!

ΥΓ Εμένα μου άρεσε πάντως η Γκοθ στην ταινία! Εσάς?

Καλώς σας βρήκα!

2008-09-26T16:52:00.002+03:00

Εϊτουρίτες και Εϊτουρίτισσες, ΗΡΘΑ! (ταρατατζούμ λέμε)
Μετά των αρχικών και υποχρεωτικώνε ευχαριστηρίωνε στον αθεόφοβο που με προσκάλεσε στο σεπτό ετούτο ιστολόγιον, ήρθε η ώρα να κάνω το ντεμπούτο μου ο ντεμπουτάντ, με μια παλιά, κλασσική, αγάπη των 80’ς.
Κύριοι και κυρίες. Πολλοί από μας έχουν πλέον γκριζάρει στους κροτάφους (όχι εγώ). Πολλοί έχουν ανακαλύψει τις αρχές της φαλάκρας-μπιφτέκι (πάλι όχι εγώ). Πολλοί έχουν μπυροκοιλιά (σχεδόν πάλι όχι εγώ). Πολλοί έχουν κουτσούβελα(99% σίγουρος ότι όχι εγώ).
Κανείς όμως από αυτούς τους ταλαίπωρους και τρισάθλιους νυν κοπρίτες και πρώην προέφηβους της δεκαετίας του 80, δεν ξεχνα τη θρυλική ΒΑΒΟΥΡΑ. Όποιος την έχει ξεχάσει τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα του, μη σας πω και με τον μακεδόνα του.

Η Βαβούρα ήταν ένα σουρρεαλιστικά χιουμοριστικό περιοδικό που όλοι όσοι ξέρω τουλάχιστον, τρελλαινόμασταν να διαβάζουμε. Μαζι με Μπλεκ, Αγόρι και Μικρό Ήρωα, είχαν γεμίσει τα ράφια μου. (Α ρε μάνα....γιατί τα πέταξες...)
Για αυτό και ως πρώτη μου επαφή με τις εϊτουριές εδώ μέσα, σας παραχωρώ μερικά λινκάκια όπου μπορείτε να βρείτε μερικά τεύχη :
Τεύχος 58 Τεύχος 92 Τεύχος 144 Τεύχος 221

Εντζόϊ ρε άτιμα..

Τι αγαπάμε και τι μισούμε στα 80ς

2008-09-22T14:08:00.002+03:00

Στην πρώτη μου ανάρτηση στο παρόν blog είχα πει ότι τα 80ς μου προκαλούν νοσταλγία και γέλιο.

Ας δούμε σήμερα λίγο πιο αναλυτικά, τι αγαπώ προσωπικά στα 80ς και τι μισώ:

Τι αγαπάμε:

- Την απίστευτη ανεμελιά που είχαν εκείνα τα χρόνια για εμάς τα παιδιά. Πολύ παιχνίδι, πολλή ελευθερία, πολλή άνεση σε όλα. Τα σημερινά παιδιά στραγγαλίζονται στα φροντιστήρια, στις υποχρεώσεις, στα 'ΜΗ'.

- Την άνεση και ασφάλεια. Σαν παιδιά ειδικά το καλοκαίρι μαζευόμασταν στις 11-12 το βράδυ. Όλο και κάποιος μας πρόσεχε. Αν δεν ήταν ο γονιός, ήταν ο γείτονας. Η εγκληματικότητα ήταν άγνωστη λέξη. Τώρα δεν τολμάς να αφήσεις το παιδί να κυκλοφορήσει μόνο του λεπτό με το τόσα που γίνονται με απαγωγές, παιδική πορνεία κλπ... Κι ούτε εμπιστεύεσαι και το γείτονα.

- Την έλλειψη άγχους. Και δεν μιλάω για μένα. Οι ενήλικες τότε ήταν σαν να μην είχαν κανένα απολύτως άγχος. Σήμερα το άγχος της καθημερινότητας μας πνίγει.

- Την αγνή μαγκιά του Έλληνα. Και δεν εννοώ τη σημερινή βλαχομαγκιά. Εννοώ ότι ο Έλληνας ήταν μάγκας, φαιρόταν ακόμα ντόμπρα, με ειλικρίνεια, ευθύτητα και αντρίκια. Εκεί κάπου στα μέσα των 80ς χάλασε.

- Τις αλάνες που υπήρχαν και τώρα γίναν τσιμέντο. Εκεί όπου παίζαμε μπάλα και ενίοτε και πετροπόλεμο. Και αν πετούσαμε και καμιά πέτρα σε καμιά τζαμαρία, δεν γινόταν και τίποτα. Σήμερα μιλάνε όλοι για "παραβατικότητα" των νέων με το παραμικρό.

- Τα αυτοσχέδια παιχνίδια. Σήμερα αν το παιδί δεν έχει PlayStation γίνεται χαμός.

- Το ότι δεν κολλούσες στην κίνηση με τους αιώνες.

- Την μουσική, που όσο αστεία και να μας φαίνεται σήμερα, ήταν μουσική, είχε μελωδία.

- Τους θερινούς κινηματογράφους!

- Τα πρώτα ραντεβού και τα πρώτα φιλιά!

- Τον ΠΑΟΚ που πήρε πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο το 1985!

Τι μισούμε:

- Την απίστευτη κιτσαρία των 80ς. Αυτά τα ρούχα δεν παλεύονται με τίποτα. Άσε τις κομμώσεις...

- Τις πολιτικές συγκεντρώσεις, τα ΘΑ απ' τα μπαλκόνια και τα πλαστικά σημαιάκια.

- Το ότι ο Έλληνας γνώρισε τη μίζα, τη ρεμούλα, την αρπαχτή, την αρπακόλα και το αραλίκι. Έννοιες που έκανε επιστήμη στα 90ς.

- Τα τρελά ρουσφέτια.

- Την παντελή έλλειψη σχεδιασμού στις πόλεις μας. Κάτι που οδήγησε σε άναρχη δόμηση και τσιμεντοποίηση.

- Την παντελή έλλειψη οικολογικής συνείδησης. Όταν τα άλλα κράτη κάναν ήδη ανακύκλωση, εμείς τους χλευάζαμε κιόλας...

- Τις απεργίες που η ΔΕΗ κατέβαζε το γενικό για την πλάκα της.

- Τον ΟΤΕ που έκανε στα χωριά μέχρι και 20 χρόνια για να βάλει ένα τηλέφωνο.

- Τον ψυχρό πόλεμο που ήταν στα φόρτε του, ώσπου κατέρρευσε ο "υπαρκτός σοσιαλισμός".

- Την ασυδοσία του Δημοσίου απέναντι στους πολίτες, τους οποίους είχε κυριολεκτικά γραμμένους.

- Τα πράσινα, κόκκινα, γαλάζια καφενεία.

- Τον Άρη του μπάσκετ, που μας έκανε να πηγαίνουμε στο σχολείο με κατεβασμένα τα κεφάλια, μετά από ντέρμπι ΠΑΟΚ - Άρης...

Συμπληρώστε με, σίγουρα ξέχασα πάρα πολλά...

UEFA 1983 - 1984: Bayern - ΠΑΟΚ

2008-09-19T11:04:00.002+03:00

Κατά αρχήν να ευχαριστήσω τον φίλο Στάθη για την πρόσκληση που μου έστειλε να συμμετάσχω κι εγώ στο Blog των ελληνικών 80s.

Η δεκαετία αυτή μου προκαλεί ένα ανάμικτο αίσθημα από γέλιο και νοσταλγία. Η νοσταλγία είναι προφανές από που μπορεί να προέλθει. Το γέλιο προέρχεται από την απίστευτη κιτσαρία που επικρατούσε τότε και μας φαινόταν και φυσιολογική. Τώρα όταν βλέπω εικόνες της εποχής με π.χ. τους άνδρες να φοράν υπερβολικά μεγάλες βάτες στα σακάκια, και γελάω! Τότε ήταν νορμάλ.

Τέλος πάντων.

Θα ξεκινήσω με ένα ποστ που είχα σηκώσει και στο προσωπικό μου blog πριν κάποιο καιρό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παρόντος blog. Αφορά το πρώτο παιχνίδι που είδα ποτέ στο γήπεδο, το οποίο θυμάμαι ακόμα με δέος, νοσταλγία και χαρά:

Κύπελλο UEFA 1983 - 1984: Στο δεύτερο γύρο ο ΠΑΟΚ κληρώνεται με τη Μπάγερν Μονάχου.

Το πρώτο παιχνίδι γίνεται στην Τούμπα. Ήταν το πρώτο παιχνίδι που είδα με τον πατέρα μου στο γήπεδο. Ήμουν 9 χρονών τότε. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το δέος που ένοιωσα όταν μπήκαμε στο γήπεδο από τη θύρα 6 αντικρίζοντας τον κόσμο του ΠΑΟΚ. 25 χρόνια μετά εξακολουθώ να πηγαίνω στο γήπεδο, στη θύρα 5-6 και να νοιώθω το ίδιο δέος και την ίδια ανατριχίλα. Θυμάμαι τότε ότι μπροστά μας καθόταν ο παντοπώλης που ξέραμε απ' τις διακοπές μας στη Χαλκιδική, ο οποίος είχε έρθει απ' τη Χανιώτη για να δει τον ΠΑΟΚ. Τότε με είχε φανεί απίστευτο να ξεκινά κανείς απ' τη Χανιώτη για να δει τον ΠΑΟΚ. Τώρα μου φαίνεται το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο!

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0.

Η ρεβάνς στο Μόναχο φάνταζε πάρα πολύ δύσκολη. (Οι γονείς μου ταξίδεψαν με την αποστολή του ΠΑΟΚ και πήγαν και σε εκείνο το παιχνίδι. Παρά τα συνεχή παρακάλια να με πάρουν μαζί τους, εγώ έμεινα πίσω στη Θεσσαλονίκη.)

Το ματς έληξε 0-0. Μετά από 120 λεπτά το αποτέλεσμα ήταν ακόμη 0-0. Στη διαδικασία των πέναλτι ο ΠΑΟΚ έχασε 9-8 μετά από τις τιτάνιες προσπάθειες του διαιτητή να περάσει τη μεγάλη Μπάγερν στον επόμενο γύρο.

Έψαξα στο YouTube και βρήκα το ακόλουθο βιντεάκι που έχει ανεβάσει η Θύρα 4. Πρόκειται για τη διαδικασία των πέναλτι στο Μόναχο. Από το παιχνίδι της Τούμπας δεν μπόρεσα να βρω κάτι. Προσέξτε πόσο χαλαροί και πλαδαροί είναι οι παίκτες. Μέχρι και κοιλίτσα έχουν κάποιοι!!!

Έτσι, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

We are the world...

2008-09-18T19:43:00.004+03:00

Ευχαριστώ τον φίλο Στάθη για την πρόσκληση στο παρόν ιστολόγιο ;)

Θα ξεκινήσω με ένα τραγούδι που μου έφερνε ανατριχίλα κάθε φορά που το άκουγα σαν παιδί και συνειδητοποίησα ότι ακόμα μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα.

Πρόκειται για μια πολύ σπάνια συνάθροιση αληθινών καλλιτεχνών, ανθρώπων που έδωσαν λίγο από τον χρόνο τους για ιερό σκοπό. Εδώ θα δείτε τον MJ ακόμα σκούρο, Ray Charles, Bob Dylan, Stevie Wonder, Dianna Ross, Tina Turner, Kenny Rogers, Dionne Warwick και πολλούς ακόμα.

Φυσικά η "super star" Madonna απουσιάζει και από 'κει... :)

Trans-X - Living on Video (1981)

2008-09-09T23:14:00.010+03:00

Ένα απ' τα πιο αριστουργηματικά κομμάτια της δεκαετίας ήταν το Living on video των Trans-X. Φουτουριστική euro-synth-disco-pop από ένα συγκρότημα "One hit wonder". Πάντα είχα αδυναμία στις μπάντες που βγάζουν ένα super hit και μετά εξαφανίζονται αφήνοντας πίσω τους ένα πέπλο μυστηρίου. Όμως τα τραγούδια τους ακούγονται με μανία ακόμα και 30 χρόνια μετά. Μικρότερος έβλεπα την κοπέλα που παίζει στο clip και την θεωρούσα τόσο cool που έψαχνα να βρω κάποια σαν κι αυτή!... Χαζέ Jordan!...

Στιγμές στα 80s

2008-09-07T13:35:00.001+03:00

Είπα να αναδημοσιεύσω ένα ποστ που είχα κάνει πέρσι στο μπλογκ μου για τις εικόνες των 80s μπας και σας βάλω σε ένα τριπάκι να βρείτε και εσείς τις δικές εικόνες από τότε!!

1. Η Δεκαετία του 1980 έφερε την επιδείνωση στις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων και την "αναζωπύρωση" του ψυχρού πολέμου. Αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές οι αρχηγοί των δύο "φυλών" - όπως έλεγε και ο Φράνκι που πήγαινε στο Χόλυγουντ- ένας αποτυχημένος ηθοποιός που κατέληξε πρόεδρος και ένας αποτυχημένος πρόεδρος που κατέληξε ηθοποιός σε διαφημίσεις της Πίτσα Χατ.

Εδώ τους βλέπουμε σε ένα τρυφερό τετ-α-τετ

2. Στα καθ' ημάς, ένας τύπος ξεσήκωσε τα πλήθη και σαν σήμερα το 1981 γινόταν πρωθυπουργός. Πολλοί έκαναν τον έρμο αυτό λαό να ονειρευτεί αλλαγές. Μόνο αυτός όμως ταυτίστηκε με την λέξη. Από την ολοκληρωτική νίκη του 1981, ήρθε η μουδιασμένη αλλά αποφασιστική "δεύτερη ευκαιρία" το 1985.

Το 1988 όμως αρχίζει η παρακμή..

Εδώ με τον Γιασέρ Αραφάτ. Είναι η εποχή που και
η ελληνική εξουσία ήταν με τους κατατρεγμένους!

3. Η ευτυχισμένη παρέα που βλέπεται είχε ένα άσχημο ραντεβού με την μοίρα στον ουρανό της Φλόριντα στις 28 Ιανουαρίου 1986. Είναι το πλήρωμα του Διαστημικού Λεωφορείου Challenger. Όρθια, δεύτερη από τα αριστερά, είναι η Sharon Christa Corrigan McAuliffe, η 36χρόνη δασκάλα από το Νιου Χαμσαϊρ.

4. Το χέρι του Θεού.

Είναι η 22η Ιουνίου 1986 και η Αργεντινή παίζει με την Αγγλία. 4 χρόνια μετά τον πόλεμο στα Φολκλαντς. Το σκορ είναι 0-0 και στο 52' η μπάλα κάνει ένα γκελ στο πόδι του Χόντζες μετά απο σουτ του Βαλντάνο, παίρνει ύψος και ενώ ο Σίλτον βγαίνει να την μαζέψει ο Μαραντόνα βάζει το πιο αμφιλεγόμενο γκολ στην ιστορία του Ποδοσφαίρου. Αυτό είναι το "χέρι του Θεού". 20 χρόνια μετά ο ίδιος ο Ντιέγκο θα πει στην αυτοβιογραφία του "...Χέρι του Θεού..αρχίδια ήταν το χέρι του θεού! Το χέρι του Ντιέγκο ήταν".

Τρία λεπτά μετά θα βάλει το Γκόλ του Αιώνα. Οι Άγγλοί θα μειώσουν με τον Λίνεκερ στο 81' αλλά είναι αργά. Το καλύτερο ματς που είδα ποτέ....

5. Λίγο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 1986 η Ευρώπη ξυπνάει με μια καινούργια λέξη που δεν αργεί να γίνει συνώνυμο του Εφιάλτη.

Τσέρνομπιλ.

Είμαι 10 χρονών, είναι άνοιξη και θυμάμαι την μάνα μου
να τσιρίζει όταν ανακαλύπτει ότι παίζαμε με τον αδερφό μου όλη μέρα στην αυλή.
Την προηγούμενη μέρα το είχαν πει στις ειδήσεις πρώτο θέμα.
Το γάλα σε σκόνη έχει την τιμητική του.

6. Σήμερα βλέπουμε Lost, Desperate Housewives, Prison Break και Heroes. Αλλά όταν ήμουν στο δημοτικό οι συζητήσεις στο διάλειμμα ήταν αν ο ΚΙΤΤ μπορεί πράγματι να μιλάει ή αν μπορεί να ταξιδεύει σαν υποβρύχιο!

Η σειρά που σήμερα μας θυμίζει ότι το απόλυτο hype των eighties γίνεται απλά κιτς 20 χρόνια μετά! Λέτε και ο Τζάκ Σέπαρντ σε 20 χρόνια να φαντάζει οπώς ο Ντειβιντ Χειζελχοφ σήμερα?!

7. Δεν πιστεύω να αναγνωρίσατε το πλοίο της επόμενης φωτογραφίας?

Το πλοίο αυτό είναι το "Σισμικ"! Για τα ταξίδια που επιχείρησε στο Αιγαίο τον Μάρτιο του 1987, κηρύχθηκε μερική επιστράτευση και ο κόσμος πανικοβλημένος άδειασε τα σούπερ μάρκετ. Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και κρίσεις μετά από αυτόν τον Μάρτη πολλοί θα αναπολήσουν την "μαγκιά" του Αντρέα.

8. Ενώ η Ελλάδα είναι σε πολεμική τροχιά με τον "κακό" της δαίμονα, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ένας άλλος "κακός" θα κυριαρχήσει στα τσαρτς!

Είναι η εποχή που η άσπρη κάλτσα με το μαύρο λουστρίνι είναι παντού και η "καρέκλα" φτάνει στον κολοφώνα της δόξας της σαν χορευτική κίνηση. Ο Μαίκλ Τζάκσον δεν ξέρει τι έχει και γιαυτό αρχίζει και ασπρίζει. Αν έλεγες σε οποιοδήποτε άνθρωπο που ζούσε στην Δύση ότι αυτός ο άνθρωπος σε 20 χρόνια θα βάδιζε στην χρεωκοπία με γοργό ρυθμό, θα δικαζόταν για παδεραστία και όταν θα τελείωνε η δίκη θα ζούσε μέσα στην απέραντη μοναξιά και κατάθλιψη της ύπαρξής του θα σε περνούσαν για τρελό. Κι όμως όπως λεν στην Αμερική Life is bigger than TV και έτσι συμβαίνουν στην πραγματικότητα καταστάσεις που ξεπερνάν κάθε φαντασία.

9. 1987

ενά νούμερο που υποδηλώνει μια χρονιά που το μπάσκετ έγινε τρόπος ζωής για 10.000.000 κατοίκους μια χώρας. Απίστευτη ομαδική ψυχοθεραπεία. Μετά τον τελικό ξεφυτρώνουν μπασκέτες παντού. Κάπου σε μια γειτονιά της Αθήνας, ο 10χρόνος Παπαλουκάς χαζεύει τον Γιαννάκη. Η μοίρα έχει κάνει ήδη το καθήκον της....

10. Η δεκαετία τελείωνει στην Ελλάδα με τον πάταγο που κάνουν όταν σκάνε 32 δισεκατομμύρια παλιές δραχμές την εποχή που ένας καλός μισθός ήταν 60.000.

Ο παχουλός κύριος της φωτογραφίας πήγε το 1970 στην Αμερική όπου σπούδασε αλλά και εργάστηκε ως ελαιοχρωματιστής. Στα 1979 έρχεται στην Ελλάδα και πιάνει δουλειά σαν διευθυντικό στέλεχος της Τράπεζας Κρήτης. Το 1984 βγάζει από το μανίκι του 9 εκατομμύρια δολάρια και αγοράζει την εταιρία που δουλεύει. Κανείς δεν θα καταλάβει ότι αυτά τα λεφτά τα έβγαλε από τα ίδια τα ταμεία της Τράπεζας....

Αγοράζει τα πάντα! Αγοράζει εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνα. Παίρνει τον -ξεπεσμένο τότε με κάτι 6-1 στις Σέρρες- Ολυμπιακό και φέρνει με ένα δις δραχμές τον Ντέταρι (στην φωτογραφία). Όποιες εφημερίδες του ξέφυγαν αρχίζουν και αναρωτιούνται που βρήκε τα λεφτά. Στα 1988 ένας έλεγχος στην Κρήτης βγάζει λαβράκι. Κατάχρηση 32 δις. Η τράπεζα πτωχεύει.

Ο Αντρέας δέχεται την πολιτική ευθύνη όχι όμως την ποινική και μπαίνει στο Χερφιλντ. Παράλληλα ιστορίες για Πάμπερς κατακλύζουν την ελληνική πολιτική σκηνή. Το 1989 είναι το φλίπ σαίντ του 1981. Μια πολιτική κρίση σαρώνει τα πάντα και ο πολιτικός που κυριάρχησε στην Ελλάδα του 1980 δεν θα γλυτώσει...

Αυτή η δεκαετία και τα χρόνια της αθωότητας τελειώνουν...

90210

2008-08-26T22:16:00.003+03:00

Αυτό το καλοκαίρι βλέπω στον ΑLPHA τα "χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς" και απορώ! Όχι με την καρδιά μου όπως έλεγε και ο περίφημος Μάκης, αλλά με το τι βλέπαμε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όπου κατά μια έννοια ήταν και η αποθέωση των 80s!!

Καταρχήν τόσο ηθικοπλαστική, ψεύτικη και κιτσάτη που φαίνεται η σειρά σου δημιουργούνται απορίες για την παγκόσμια καλαισθησία !! Λέτε τελικά να έφταιγε το Τσέρνομπιλ...

Για να μην ξεχνιόμαστε..

2008-07-15T09:48:00.003+03:00

Έβλεπα χθες το προολυμπιακό τουρνουά και τον αγώνα της Εθνικής με τον Λίβανο και στο άσχετο θυμήθηκα πως αρχίσαν όλα....
Εσείς τι κάνατε τότε?!

80's movies - A tribute

2008-07-02T13:19:00.004+03:00

Δεν είναι ώρα να θυμηθούμε τις πιο διάσημες ταινίες από την δεκαετία του 80; Αυτό το slide show είναι το πρώτο που έφτιαξα και ανέβασα στο Tube και αισίως έφτασε τα 2600 views. Ποιές από αυτές τις ταινίες θυμάστε; Σε ποιό σινεμαδάκι τις είχατε δει; Ποιόν παιδικό έρωτα σας θυμίζουν; Ποιές νύχτες με ποπ κορν μπροστά στο video;...

Jordan proudly presents:

I JUST CALLED...

2008-06-22T11:48:00.002+03:00

Πάνε σχεδόν 20 καλοκαίρια πριν, που ένας μεγάλος, για να μην πω ο μεγαλύτερος της Soul, είχε έρθει για μία και μοναδική συναυλία στην Ελλάδα. Στο γήπεδο του Πανιωνίου, αν θυμάμαι καλά, βλέπετε το Αλτσχάιμερ έχει χτυπήσει την πόρτα. Αυτό όμως που δεν μπορεί να κάνει είναι να πάρει την μαγεία εκείνης της βραδιάς.

Η Νατάσα, η Λίντα, ο Αμβρόσιος, ο Κουμής, η Χαρά, το Ρηνιώ και η αφεντομουτσουνάρα μου, με καρώ τραπεζομάντιλο, μπύρες, σαντουϊτσάκια και ότι μπορείτε να φανταστείτε στο κέντρο του γηπέδου να απολαμβάνουν την βελούδινη φωνή του Stevie, κάτω από ένα ολόγιομο φεγγάρι.

Τώρα αν πω ότι αυτές ήταν συναυλίες θα με πείτε ρομαντικό ή παλιομοδίτη, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει. Μπορεί και να είμαι.

Άντε και καλό μας καλοκαίρι.

To φαινόμενο Klaus Nomi.

2008-06-12T01:51:00.013+03:00

Μερικά τραγούδια, μου ασκούν τόσο ολοκληρωτική έλξη που είναι σαν να τα ερωτεύομαι. Ειδικά κατά καιρούς είμαι ικανός να ακούω ένα κομμάτι ίσαμε 20 φορές την μέρα. Σαν συνταγή από τον οικογενειακό γιατρό. Πρωί- μεσημέρι - απόγευμα- βράδυ από 5 φορές.

Τούτες τις μέρες, αυτό συμβαίνει με το Total Eclipse του Klaus Nomi που βρήκα στο Tube σε μια σπάνια live εκτέλεση. Αν δεν θυμάστε, ήταν το αριστουργηματικό (και ιδιοφυές) κομμάτι που στην δεκαετία του 80 ακουγόταν στην διαφήμιση του Campari και νόμιζες ότι η φωνή ήταν γυναικεία.

Ο Klaus Nomi –γεννημένος στην Γερμανία- υπήρξε μια από τις πιο αινιγματικές παρουσίες στον χώρο της ροκ μουσικής ο οποίος συνδύασε ετερογενή μουσικά ρεύματα όπως όπερα, disco, synth pop, new wave ανακατεμένα με ένα έντονα θεατρικό ύφος εμπνευσμένο κυρίως από το στυλ του καμπαρέ και την παράδοση του Γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Ο ίδιος ήταν περίεργη και εκκεντρική προσωπικότητα που τραγουδούσε πάνω στην σκηνή πολύ έντονα μακιγιαρισμένος και ντυμένος με περίεργα κοστούμια. Γενικά ήταν περιζήτητος από πολλά clubs στην Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 70.Είχε τραβήξει την προσοχή ακόμα και του David Bowie ο οποίος του είχε ζητήσει να συνεργαστούν.

Ο Klaus Nomi έφυγε πρόωρα από την ζωή το 1983 και έχει καταγραφεί σαν από τους πρώτους καλλιτέχνες - θύματα του AIDS. Η τέφρα του σκορπίστηκε πάνω από την Νέα Υόρκη.

Update :

Kατόπιν προτροπής του Δασκάλου προσθέτω στο ποστ την original διαφήμηση του Campari όπως προβλήθηκε στην Ελληνική τηλεόραση την δεκαετία του 80.

A view to a kill...

2008-06-06T09:54:00.002+03:00

Απορω με τόσους φαν των Duran Duran που έχει το μπλογκ πως κανείς δεν αναφέρθηκε σε αυτό το συγκρότημα θρύλος της αγαπημένης μας Δεκαετίας! Το απόγειο της δόξας τους πιστεύω ήταν αυτό το βιντεο κλιπ που ήταν και το τραγούδι των τίτλων για την 14η ταινία του James Bond με τον τίτλο A View to a Kill 23 χρόνια πριν.

Κουιζ: Με ποιους είχαν έχθρα οι Ντουρανόβιοι? Ποιο ήταν το πεδίο της "μάχης"?

Κι εγώ σου λέω ΣΤΟΠ! Μη!

2008-05-29T23:13:00.004+03:00

Όταν σκέφτεστε Eurovision και δεκαετία 80, ποιο κομμάτι σας έρχεται στο μυαλό; Εμένα το ΣΤΟΠ με τους Bang, που μας εκπροσώπησαν το 1987 στο Βέλγιο. Θυμάμαι που ήμασταν ενθουσιασμένοι με τη 10η θέση και μάλιστα το είχα σημειώσει και στο ημερολόγιό μου με τα πιο στρογγυλά μου γράμματα :-)

Την ίδια χρονιά την Κύπρο εκπροσώπησε η Αλέξια με το Άσπρο-Μαύρο, και πήρε την 7η θέση.

Το κλιπάκι από την παρουσίαση του τραγουδιού στην Eurovision μπορείτε να το δείτε εδώ.

Τελικά ωραία και καλή η δεκαετία του 80, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι την χαρακτήριζε το στυλ και η κομψότητα...

O Ροζ Γάτος (1986)

2008-05-23T11:46:00.005+03:00

Τελευταία ξεκίνησα να μοντάρω τις καλύτερες στιγμές από cult Ελληνικές ταινίες. Η συγκεκριμένη που βγήκε στις αίθουσες το 1986 αποτελεί μια από αυτές. Ειδικά για τους λάτρεις της δεκαετίας του 80 έχει ιδιαίτερη αξία καθώς έχει πολλά πλάνα από τη θρυλική ντίσκο της εποχής Dorian Gray αλλά και πολύ καλό soundtrack : Stevie Wonder-Part time Lover , Radiorama - Chance to desire , Cinderella-Martinelli, Modern Talking -Cheri Cheri Lady, Peter Randell - Lost In Tokyo. Επίσης αποτυπώνει πολύ ωραία το κλίμα της εποχής με τις μηχανές, τις πλάκες στα σχολεία και το καμάκι...

Η υπόθεση αφορά ένα θρησκευόμενο καθηγητή Λυκείου που αποκτά διπλή προσωπικότητα και τα βράδυα μετατρέπεται σε μηχανόβιο και ντισκόβιο!Ο Σωτήρης Μουστάκας φυσικά είναι απολαυστικός ενώ highlight της ταινίας αποτελεί η εμφάνιση του στήθους της Βάνας Μπάρμπα, απόλυτο αντικείνενο πόθου του ανδρικού πλυθησμού...

Σκηνοθεσία Γιάννης Χαρτοματζίδης Παίζουν: Σωτήρης Μουστάκας, Πάνος ΜιχαλόπουλοςΈφη Πίκουλα, Βάνα Μπάρμπα.

Αγαπημένες ξένες σειρές - μέρος 1ο

2008-05-18T21:13:00.014+03:00

Συνεχίζουμε την τηλεοπτική αναπόληση στις δεκαετίες του 70 και του 80, με πολλές εικόνες και λίγες λέξεις.

Εποχές ασπρόμαυρες και ατέλειωτα Σαββατοκύριακα με Flash Gordon και Tarzan...

Αργότερα απολαύσαμε το μελιστάλαχτο Πλοίο της Αγάπης (έγχρωμο μεν, αλλά οι περισσότερες τηλεοράσεις ήταν ακόμα ασπρόμαυρες).

Οι Άγγελοι του Τσάρλυ είναι τρεις, η Κέλλυ, η Σαμπρίνα και η Κρις... Η δικιά μου αγαπημένη ήταν πάντα η Σαμπρίνα :-)

Η πρώτη Βιονική Γυναίκα ήταν η Αμερικανίδα Lindsay Wagner. Η δεύτερη και πιο πρόσφατη είναι η αγγλίδα Michelle Ryan.

Μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που έχει αναβιώσει με μεγάλη επιτυχία είναι το αξέχαστο Διαστημόπλοιο Γκαλάκτικα (ααααχ Απόλλο)!! Αν θυμάμαι καλά, παιζόταν τις Κυριακές στις 6 μμ και ήταν η πρώτη σειρά που είδα έγχρωμη στη νεοαποκτηθήσα τηλεόραση οικογενειακών φίλων.

Αργότερα βλέπαμε και Quantum Leap, μια σειρά μισό-ιστορική, μισό-επιστημονικής φαντασίας. Ο ένας εκ των πρωταγωνιστών παίζει στο καινούριο Battlestar Galactica.

Πάμε στη Χαβάη τ' όμορφο νησί, που 'ναι οι κοπέλες με τη μουσική! O επιθεωρητής McGarrett έκαιγε καρδιές στη σειρά Χαβάη 5-0.

Ο Kότζακ είχε εκτοξεύσει τις πωλήσεις γλυφιτζουριών στα ύψη.

Αργότερα παίζονται πάμπολα αστυνομικά και ντετεκτιβικά, όπως το Χαρτ και Χαρτ, δημιούργημα του πετυχημένου συγγραφέα Sidney Sheldon. Θυμάστε τον Freeway, το σκυλάκι τους;

Στη συνέχεια ήρθαν στις οθόνες μας αυτός (Bruce Willis), αυτή (Cybill Shepherd) και τα μυστήρια (και η τραλαλά βοηθός που απαντούσε το τηλέφωνο με στιχομυθίες).

Μιας και πιάσαμε τους ντετέκτιβ και τους κυνηγούς του εγκλήματος, δεν μπορώ να μην μνημονεύσω τον Ιππότη της Ασφάλτου με τον θρυλικό Κιτ...

...τον ευρηματικό Μακ Γκάιβερ...

...το δίδυμο Hunter-McCall...

...και τον μουστακαλή Μάγκνουμ.

Άλλα αγαπημένα ήταν οι Cagney & Lacey...

...το Αστυνομικό Τμήμα της Hill Street...

...oι Chips...

...και φυσικά το κορυφαίο Miami Vice που το παρακολουθούσα ανελλιπώς κι ας παιζόταν αργά το βράδυ. Για όσους έχουν δει την πρόσφατη ομώνυμη ταινία, ένα έχω να πω μόνο: καμία σχέση!

Αλλά και από σαπουνόπερες δεν πήγαμε πίσω: στα τέλη της δεκαετίας του 70 κυριαρχεί το Dallas: πετρέλαια, δολοπλοκίες και η επίμαχη ερώτηση: Who shot J.R.?

Στα ίδια βήματα, αλλά με πολύ περισσότερο γκλάμουρ, πιο φουσκωτά χτενίσματα και μεγαλύτερες βάτες, ακολουθεί η θρυλική Δυναστεία.

Περάσαμε ατέλειωτες ώρες με τους Δούκες του Χάζαρντ και την ξαδέρφη τους την Νταίζη που η πτωχή δεν είχε να αγοράσει αρκετό ύφασμα για τα σορτσάκια της. Τους ηθοποιούς που έπαιζαν τους δύο Dukes (ειδικά τον John Schneider) οι πιο μικροί ίσως τους αναγνωρίζετε από το Smallville.

Fame! I'm gonna live for ever! Baby remember my name! Ό,τι και να πω είναι λίγο, γι' αυτό δεν λέω τίποτα :-)

Την Άπω Ανατολή τη γνωρίσαμε με το Σογκούν.

Τον πρωταγωνιστή του Σογκούν Richard Chamberlain τον είδαμε και στην δακρύβρεχτη μίνι-σειρά Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας.

Αυτά τα λίγα για αρχή. Ελπίζω να σας θύμισα κάποιες από τις αγαπημένες σας σειρές που παρότι δεν ήταν παιδικές, όλοι τις βλέπαμε τότε.

Η αναπόληση θα συνεχιστεί σε τουλάχιστον ένα ακόμα ποστ γιατί υπάρχουν πολλές άλλες σειρές που δεν έχω αναφέρει.

Τα παιδικά που αγαπήσαμε

2008-05-12T11:27:00.004+03:00

Ας κάνουμε ένα μικρό τηλεοπτικό πισογύρισμα για να θυμηθούμε μερικά από τα παιδικά που βλέπαμε στα τέλη της δεκαετίας του 70 και αρχές του 80, τότε που η τηλεόραση είχε μόνο δύο κανάλια (ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ) ενώ το να έχεις έγχρωμη συσκευή στο σπίτι ήταν ένδειξη πρωτοπορίας και οικονομικής ευρωστίας που λίγοι είχαν.

Δον Κιχώτης

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος

Μάγια η Μέλισσα

Ομάδα G (μεγάλη πώρωση!)

Μπόλεκ και Λόλεκ

Χάιντι, η μικρούλα των Άλπεων

Σπορτ Μπίλλυ

Διαστημόπλοιο Αργώ

Πίπη η Φακιδομύτη

Ο (αξέχαστος) Παραμυθάς

Το μικρό σπίτι στο λιβάδι

Λάσι

Αστυνόμος Σαΐνης

Scooby, Scooby, Scooby Dooooooo

Και φυσικά, Καραγκιόζης!

Πόσα από αυτά βλέπατε εσείς;

Φαι....

2008-05-11T02:53:00.003+03:00

Εντάξει σε αυτό το θέμα θα χρειαστώ την βοήθειά σας...

Εκείνο τον καιρό δεν είχαν βγει ακόμη τα goody's.
Το fast food περιορίζονταν στα γυράδικα της γειτονιάς...
Τον πρώτο γύρο τον έφαγα απο ένα μαγαζί της Κοζάνης που λεγόταν Picollo.
Φυσικά δεν υπάρχει σήμερα....
Είχα πάει με τον αδερφό μου και τους φίλους του.
Θυμάμαι κάποιος γιόρταζε. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τι είχα πληρώσει, γιατί ήμουν πολύ μικρός. Μιλάω για τρίτη δημοτικού...

Κανα δυό χρόνια αργότερα που έβγαινα μόνος μου έξω, το σάντουιτς είχε 70 δραχμές και τα δρακουλίνια μόλις 20.

Δεν θυμάμαι καθόλου που κυμαίνονταν οι τιμές στα αναψυκτικά.
Δεν θυμάμαι πόσο έκανε μια πίτσα από την Roma Pizza, αν και είχε δουλέψει ο πατέρας μου για ένα χρονικό διάστημα εκεί στα μέσα του '80..
Δεν θυμάμαι πόσο ήταν το εισιτήριο στον κινηματογράφο (αν και πήγαινα καθε εβδομάδα).
Εσείς θυμάστε?

I AM THE LAW

2008-05-08T22:55:00.005+03:00

.....και τα μυαλά στο μίξερ!!!

2000AD #3

200AD #7

2000AD#11

ΚΑΠΟΥ ΤΟ 81

2008-05-03T11:00:00.003+03:00

Θυμάστε άραγε τα Τραγούδια της χθεσινής μέρας;
Τον είχα αγοράσει τον δίσκο και τον είχα λιώσει. Πρέπει να τον έχω παίξει όσο τίποτα άλλο. Ας θυμηθούμε μαζί την Τζαμάικα του Λοΐζου του Μάνου.

Την ίδια χρονιά ο Μαχφούζ γράφει το Μέρες και Νύχτες της Αραβίας, ενώ προβάλετε η ταινία Ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές. Πόσοι δεν κοιμηθήκαμε με την σκηνή της κουζίνας να συντροφεύει τα όνειρά μας;

Άντε και καλό μας Σαββατοκύριακο!!!

13 Ιουλιου 1985 : LIVE AID

2008-05-01T01:22:00.013+03:00

Αν το Woodstock festival το 69 έδωσε το πρώτο στίγμα μουσικής-φιλειρηνικής- επανάστασης του 20ου αιωνα το LIVE AID έδωσε την πρώτη μεγάλη ανθρωπιστική βοήθεια στους οικονομικά αδύναμους του πλανήτη, τονίζοντας την μεγάλη σημασία της Ροκ μουσικής και την δύναμη της να επηρρεάζει ουσιαστικά τα πολιτικά πράγματα.

23 Οκτωβριου 1984
Ένα ντοκυμαντέρ του BBC για τις απίστευτα τραγικές συνθήκες που επικρατούν στην Αιθιοπία προκαλεί σοκ στις χώρες της Δύσης και αλυσιδωτές αντιδράσεις στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ο κόσμος παρακολουθεί με δέος και αγανάκτηση τις εικόνες από ενα καταυλισμό στην Αιθιοπία οπου καθε 20 λεπτα πεθαίνει και ένας άνθρωπος απο την πείνα.O Άγγλος δημοσιογράφος σχολιάζει : Τhis place is the closest thing to Hell on Earth... Εικόνες βιβλικής καταστροφής δείχνουν μητέρες να πεθαίνουν αγκαλιά με τα παιδιά τους από υποσιτισμό.

13 Ιουλιου 1985
Βρισκόμαστε ακριβώς στα μέσα της δεκαετιας του 80 και καταμεσίς του Καλοκαιριού. Οι μεγαλύτεροι τραγουδιστές του πλανήτη ενώνουν τις φωνές τους σε μια μοναδική στα χρονικά μουσική συνεύρεση. Όλα τα μουσικά ρεύματα της εποχής από το Punk και το New wave μέχρι την synth pop και το classic rock σμίγουν σε μια τεράστια κραυγή. Το LIVE AID ήταν μία κολοσσιαία διηπειρωτική συναυλία που διαδραματίστηκε ταυτόχρονα σε 4 ηπείρους αλλά κυρίως στο Wembley Stadium και στο JFK Stadium της Philadelphia. Ήταν ένα τεράστιας κλίμακας σε τηλεοπτική-δορυφορική κάλυψη γεγονός που παρακολούθησαν 1.500.000.000 θεατές σε περισσότερο από 100 χώρες παγκοσμίως. Τα έσοδα που ήταν με αρκετά μηδενικά προσφέρθηκαν για να ανακουφίσουν τα θύματα της φτώχειας στην Αιθιοπία.

Μερικά μόνο από τα ονόματα που συμμετείχαν ήταν οι :
Status Quo, Boomtown Rats, Ultravox, Spandau Ballet, Elvis Costello, Sade, Sting, Phil Collins, Bryan Ferry, Paul Young, Dire Straits ,Queen, David Bowie, Elton John Paul McCartney, Joan Baez ,The Hooters, B. B. King, Billy Ocean, Black, Judas Priest ,Simple Minds, Mick Jagger, The Pretenders, George Michael, Santana, Eric Clapton, Led Zeppelin, Duran Duran, Neil Young, U2, Tina Turner, Bob Dylan , Men at Work, INXS, Hall & Oates, Rainbow, Cliff Richard, Madonna, The Cars, Phil Collins…

Ο εμπνευστής της διοργάνωσης Bob Geldorf των Boomtown Rats δηλώνει επί σκηνής οτι είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του και αποθεώνεται απο 82000 και πλέον θεατές στο Wembley stadium του Λονδινου. Τα 80’s κάνουν “επίδειξη δύναμης” και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Η διοργάνωση αυτή εκτός από την οικονομική βοήθεια που προσέφερε, μας άφησε παρακαταθήκη μερικές από τις πιο συγκλονιστικές live performances όλων των εποχών.

Το LIVE AID ευτυχώς κυκλοφορεί προς ενοικίαση και αγορά και πραγματικά αξίζει να το δείτε ειδικά όσοι αγαπάτε την μουσική της δεκαετίας του 80. Θα έλεγα ότι είναι ένα must! Θα έλεγα όμως ότι must αποτελεί και ένα κλικ στην σελίδα της ActionAid!

Ο τελευταίος χορός!

2008-04-26T15:56:00.002+03:00

Καλά μας τα είπε ο Παύλος για τις πίστες που αναστέναζαν στην δεκαετία του 1980, τόσο εδώ όσο και στο δικό του μπλόγκ. Και εγώ θυμάμαι πολύ καλά πως πριν να κλειστούμε στον χορευτικό μας εαυτό κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990 σε κάθε πάρτι υπήρχε και η ώρα των μπλούζ που προσπαθούσες να χορέψεις με καμιά κοπελιά της αρεσκείας!

Όμως ακόμα καλύτερος χορός για πολύ up close and personal επαφές ήταν το Lambada από τους Κaoma κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1980! Καυτές κοντές φούστες που μας τριβέλιζαν το -εφηβικό- μυαλό αλλά και ένας χορός γεμάτος απο ερωτισμό! Δυστυχώς όμως ήταν από τους τελευταίους του είδους!

Κούλα μου με την κουλάρα σου...

2008-04-26T15:44:00.002+03:00

Επειδή ο Geokalp μας άνοιξε την όρεξη σας δίνω δείγματα από την κορυφαία βιντεοταινία των 80's το περίφημο "Βασικά Καλησπέρα σας!!" του 1982 αν δεν κάνω λάθος. Πρωταγωνιστεί η εθνική Ελλάδος της βιντεοταινίας! Ψάλτης, Μιχαλόπουλος, Γαρδέλης, Φίνου και όλα τα άλλα παιδιά!!

Κούλα μ'ακούς?! πολύ κολοπαιδο ο Κυριάκος!!!

Οι διαφημίσεις των Ραδιοπειρατών και η τιμή της Βενζίνης!

studio 69 speaking....

DON'T YOU WANT ME???

2008-04-26T04:02:00.002+03:00

1981, Ηοt club κάπου στην Πανεπιστημίου το make up.
Τότε παίδες φλερτάραμε, ακόμα και μέσα από την μουσική. Έβλεπες λοιπόν κάπου το θύμα των ονείρων σου, δεν ήξερες άλλωστε το πρωί και πως θα ήταν, οπότε ονειρευόσουν, έστηνες καρτέρι και περίμενες το κατάλληλο άσμα. Με το που ξεκίναγαν οι πρώτες νότες, στηνόσουν και με περισπούδαστο ύφος το τραγούδαγες με όλο νόημα στον μικρό γλυκό αθώο θυματάκι. Αφιερωμένο σε όλους όσους κάναμε καμάκι με τέτοια τραγουδάκια. Και σπέσιαλ στον Στάθη που με κάλεσε στην παρέα τους. Άντε να σε δω τώρα που θα αρχίζεις να αλλάζεις πάνες στην κοράκλα!!!

Παπούτσια Με...Αερόσολα

2008-04-25T20:39:00.003+03:00

Ένα άγχος που είχαμε μικροί ηταν να μας αγοράσει η μάνα μας παπούτσια με αερόσολα. Η τρέλα αυτή ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 80 όταν και κατέκλυσαν την αγορά τα Nike Air και τα Air Jordan.

Εκείνη την εποχή ήσουν...in και top αν φορούσες πατούμενο με το μικρό κενό στην σόλα.

Καναδυό χρόνια αργότερα εμφανίστηκε...καινουρια τεχνολογία.

Τα Reebok Pump!

Πατώντας την μπαλίτσα που υπήχε στη γλώσσα, φούσκωνε η αεροσόλα όπως και η ίδια η γλώσσα με αποτέλεσμα το πόδι να βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα!!

1983

2008-04-25T20:01:00.002+03:00

Στην άσφαλτο ο κουρσάρος!!!

Μια μηχανή.. μια ιστορία!!!

Κούλα...

2008-04-24T17:44:00.008+03:00

cult '80s...
H Ρένα Παγκράτη ως βοηθός - πριν τις φιλιπινέζες... και η Καίτη Φίνου ενώ αμφιταλαντεύεται αρχικά, ανακαλύπτει την καλοσύνη του Στάθη!
..Κούλα μ'ακούς;;
Πολύ ..κωλόπαιδο ο Κυριάκος!!

Οι "έκτακτες" συμμετοχές - με την προϋπόθεση να μην χρειαστείς να αλλάξεις ρούχα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων - ήταν σημαντικές.
Στη φώτο διακρίνεται ο κοντός-με-τη-γραβάτα-Νίκος Ρίζος ως παρολίγον αγαπητικός της Ρένας, η οποία τελικά τα φτιάχνει με τον ..γαλατά!!

Πριν μερικές μέρες δημοσιευμένη ..βιογραφία:
Στάθης Ψάλτης - Βιογραφία

ΑΦΙΕΡΩΜΑ-ΣΤΑΘΗΣ ΨΑΛΤΗΣ

με κάμποσες ταινίες από το τιούμπι

Fame....

2008-04-22T15:55:00.001+03:00

So you think you can dance?

Shaka Zulu

2008-04-19T21:17:00.003+03:00

Αν δεν κάνω λάθος παιζόταν στην ΕΡΤ2, κάθε Τετάρτη βράδυ το 1987 ή το 1988! Πολύ καλή σειρά από την Νότια Αφρική του Απαρτχαίντ! Σύμφωνα με το imdb οι Βρετανοί ηθοποιοί που συμμετείχαν σχεδόν μπήκαν σε μαύρη λίστα του ΟΗΕ! Πάντως παρά την πολιτική κατάσταση στην Νότια Αφρική τότε, η σειρά δίνει πολλά γεγονότα για την ζωή του μεγαλύτερου Βασιλιά των Ζουλού, του Σάκα (1787-1828) που κατόρθωσε να ενώσει όλες της φυλές των Ζουλού και να γίνει κάτι σαν τον Μεγάλο Αλέξανδρο ή τον Τζένγκις Χαν της Νότιας Αφρικής!

Φίλος από το φόρουμ του μετρόπολις μου το θύμισε και το τραγούδι των τίτλων που σας βάζω είναι όλα τα λεφτά!!

Kickoff!!!

2008-04-19T12:55:00.002+03:00

Τρελές εργατοώρες είχαν πέσει πάνω από αυτό το απίστευτο ποδοσφαιράκι-κόλλημα!
Ναι, για το "επιτραπέζιο" που όλοι θυμάστε, μιλάω...! Εκείνο το οποίο είχε πάντα και θεατές από πάνω του, και ουρές για το ποιος θα πρωτοπαίξει στα λεγόμενα "ουφάδικα"!

Το ποδοσφαιράκι αυτό δεν σου έδινε επιλογή: έπαιζες πάντοτε με τη Δανία. Αν θυμάμαι καλά -δεδομένου ότι είχε προκύψει από το Mundial 86 του Μεξικού- οι ομάδες που αντιμετώπιζες ήταν Σκωτία (μπλε), Ουρουγουάη (θαλασσί), Βραζιλία (κίτρινα), Αγγλία (άσπρα), Γαλλία (σκούρο μπλε), Αργεντινή (Θαλασσί) και στον τελικό την Δυτική Γερμανία (με τα άσπρα), με τον βαθμό δυσκολίας να αυξάνεται: πρώτον, όσο πέρναγες ομάδες και δεύτερον, από όσα περισσότερα γκολ έβαζες στις πρώτες 2! Αν και πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια μου άρεσαν πολύ, νομίζω ότι το πλέον κλασικό αυτό ποδοσφαιράκι ήταν το αγαπημένο μου! Όπου -κλασικά- τα γκολ που μου άρεσαν πολυ ήταν αυτά που περίμενες κοντά στο κόρνερ ακίνητος, σου έκανε τάκλιν ο αμυντικός το οποίο απέφευγες με μια γρήγορη "όπισθεν", παράλληλη σέντρα και είτε ψαλίδι, είτε κεφαλιά, είτε διαγώνιο σουτ μέσα από την μικρή περιοχή!

Και μην ξεχάσουμε βεβαίως, βεβαίως τα αλήστου μνήμης "διπλά" που έφταναν να γίνονται τουρνουά ολόκληρα!

Α, και φυσικά... έπαιρνε πενηντάρικο! :)

Δεν υπήρχαν DVDs

2008-04-18T20:50:00.002+03:00

Για το "καλώς ορίσατε"!

Νομίζω ότι είναι ο αξιότερος εκφραστής-ηθοποιός εκείνης της εποχής.

Στη φώτο διακρίνεται με την Βάσια-έχω-μαχαιρώσει-με-πήρε-κι-ο-Φουστάνος-Παναγοπούλου.

Κολλημένος με τα 80's;;;

2008-04-18T17:01:00.014+03:00

Κλείστε τα μάτια σας τώρα και ανεβείτε στην χρονομηχανή, για ένα μικρό ταξίδι πίσω στο χρόνο, τότε που ο ουρανός ήταν καταγάλανος, που μεσουρανούσε το pacman και το space invaders, τo spectrum zx και το Atari 2600, τα ουφάδικα, το 50άρι παπί Honda, οι αφιερώσεις στο ραδιόφωνο για "όλες τις πονεμένες ψυχές", τα πάρτυ στην βεράντα της γιαγιάς με βυσσινάδα, πορτοκαλάδες και σκάκι, οι τσουκνίδες και οι μολόχες στα διπλανά οικόπεδα, οι κιτς καρέκλες στις καφετέριες, η βελόνα του πικ-απ να παίζει ξανά και ξανά το big in Japan και να σου τρυπάει την ραχοκοκαλιά, η ατελείωτη μπάλα και τα "μήλα" στο δρόμο, τα σημάδια που άφησαν οι πέτρες που βάζαμε για δοκάρια στην ασφαλτο, τα πληγωμένα μας γόνατα, οι ελιές στη γειτονιά που πάνω σκαλίζαμε με μαχαιράκι "Duran Duran", τα all-stars και τα μποτάκια adidas, η Barbie και ο Kent, το Galactica και το Buck Rogers, τα ντραμς "κατσαρολικά", τα ραντεβού στη γωνία με άρωμα Tosca , ο κύβος του Ρούμπικ, τα γιο-γιο, το ηλεκτρονικό ρολογάκι χειρός Casio, οι φάρσες στο τηλέφωνο, τα φυσοκάλαμα, τα αμάνικα μπλουζάκια, τα "μπρίκια" όπως λέγαμε αυτούς που χόρευαν break dance, οι ντίσκο βραδυές στο πλοίο για Κρήτη τα Καλοκαίρια, οι κασσετούλες με τα Hits, τα slow που χορεύαμε στα πάρτυ, οι αφίσες απο την "Μανίνα" και την "Κατερίνα", τα συγκροτήματα που πάντα περιμέναμε και ποτέ δεν ερχόντουσαν, τα περικάρπια με τα καρφάκια, τα φτηνά skateboards απο το παιχνιδάδικο της γειτονιάς, ο μπαμπάς που κάπνιζε άσσο φίλτρο, το καθημερινό κουδούνισμα απο τους φίλους "για να κατέβουμε" για παιχνίδι ( “Άντε ρε θα κατεβείτεεε;” ), οι Φατμέ, ο Σιδηρόπουλος και οι αδελφοί Κατσιμίχα, τα σταυρόλεξα "για δυνατούς λυτές" της γιαγιάς, το "κουβαδάκι" μας -ενα Austin Morris- που μας ταξίδεψε οικογενειακώς σε όλη την Ελλάδα, οι μεγαλύτεροι απο μας που τους θαυμάζαμε σαν ήρωες, οι κοπέλες που μας άρεσαν και ποτέ δεν τολμήσαμε να τις μιλήσουμε, και πάνω απ ολα το όραμα και τα όνειρα που είχαμε..., ουφ.. (και ααχ..)

Αναρωτιέμαι...

2008-04-18T02:30:00.003+03:00

πόσων ήταν η αγαπημενη σειρά!

Άλλωστε διέθετε πάμπολλη δράση, ευστροφία, δημιουργικότητα και πολλά άλλα!
Είχε γίνει σχεδόν μυθική η φράση "αυτό μόνο ο Μαγκάιβερ θα το κατάφερνε"!!!
Περιττό να πω πως ήταν η αγαπημένη μου ξένη σειρά φυσικά! Το να την έχανα ισοδυναμούσε σχεδόν με καταστροφή! Θυμάμαι έψαχνα στα εργαλεία κι έβρισκα κανά σουγιαδάκι (όπου παρεμπιπτόντως, από τότε -και τη σειρά του Μαγκάιβερ- κόλησα τη λόξα με τους σουγιάδες και ξεκίνησα πολλά χρόνια μετά να συλλέγω ελβετικούς!) και το'παιζα κι εγώ Μαγκάιβερ! Και δώστου κόμπους, και δώστου "κατασκευές", και δώστου μηχανορραφίες! Ό,τι τράβαγε ο νους μου, πάντα υπό την αγωνία μην με πάρουν χαμπάρι οι "κακοί" (οι οποίοι φυσικά ήταν πάντα ένα βήμα πίσω και ποτέ δεν έρχονταν!). Και φυσικά, ο κοινός τόπος όλων των αποτελεσμάτων των δικών μου "επεισοδίων": ε, όλο και κάποια ζημιά θα έκανα! :)

Είπαμε, αυτές ήταν εποχές!

Το κοριτσάκι της Αφίσας...

2008-04-17T21:36:00.003+03:00

Είχε πράσινα μάτια, καστανόξανθα μακριά μαλλιά και γλυκό χαμόγελο, παρ' ότι της έλειπαν δύο - τρία δοντάκια. Το μόλις πεντέμισι ετών κοριτσάκι ήταν το ιδανικό αθώο παιδικό πρόσωπο για τη φωτογράφιση. Το 1985 ο κ. Κ. Λαλιώτης, υπεύθυνος και τότε της επικοινωνίας στο ΠαΣοΚ, και ο κ. Κ. Κουλούρης, συγκεντρωσιάρχης, την επέλεξαν για την αφίσα του ΠαΣοΚ, την πιο πετυχημένη ίσως προεκλογική αφίσα που έγινε ποτέ για κόμμα.....

Η Γιάννα Βελισσαρίδου .. το κοριτσάκι της Αλλαγής!!!
Από το ρεπορτάζ του Νίκου Χασαπόπουλου στο Βήμα στις 9 Σεπτεμβρίου 2007.

Κουιζ ....

2008-04-17T20:59:00.003+03:00

Πως λεγόταν αυτή η παιδική σειρά?
Ο ευρών κερδίζει μπάλα ποδοσφαίρου!!

Video kill the radio star!

2008-04-17T20:37:00.002+03:00

Στην δεκαετία που έσκασε μούρη το MTV η εξέλιξη των βιντεοκλίπ ήταν τεράστια! Στο βίντεο που βρήκα στο youtube έχουμε το καλύτερο medley από τα βιντεοκλίπ της δεκαετίας σε απόλυτη χρονολο0γική σειρά!

Ελληνικά 80's

2008-04-17T10:33:00.005+03:00

Ο Stathis957 και ο Hades σας καλωσορίζουν σε αυτό το νέο μπλογκ!
Μια συλλογική προσπάθεια να ξαναθυμηθούμε αυτά
τα χαμένα όνειρα μας που μας κάνουν να χαμογελάμε.