Happy new year 1981!

Τα Eighties είναι ακόμα εδώ!

Η Κοζάνη το 1984...

Αλήθεια τι συναισθήματα μπορεί να σε γεμίσουν αν βρεις ένα βίντεο που να δείχνει την πόλη που ζεις πριν 26 χρόνια...



Πολύ μάγκες οι τύποι που σκέφτηκαν να κάνουν το οδιπορικό τότε...Ειδικά αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος της βιντεοκάμερας το 1984...

Πρώτη φορά

It's the first time I can see
I can see a light shining in your eyes
Is it that I never tried is it that I try to hide
All that I feel this love's so real
It's the first time I can see
the truth hiding for myself
It's the first time I can see
a light shining in your eyes

Η μελαγχολία της επιστροφής από τις διακοπές ήταν εκεί, μέχρι τότε.
Όλα γύρισαν πίσω στην εφηβεία. Σε όλη την εφηβεία.
Η Lois Lane ήταν μαγική. Και συντρόφευε όλους τους Αύγουστους.
Άγχος.
Θέλω. Σε θέλω.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο μπροστά μου.
Εσύ.

It's the first time I can feel
I can feel your love is burning in my mind
Is it that you've always shown
Your love for me was meant to be
It's the first time I can feel
my heart is burning through myself
It's the first time I can see
a light shining in your eyes no more lies

Σουρούπωνε.
Στο μπαλκόνι να περιμένω να περάσει η ώρα.
Η Lois Lane προετοίμαζε τη βραδιά.

I......I got nothing to fear
I got nothing to loose
I......It's so very clear
I want you to know that I

Wanna stay close to you
It just don't matter what you do
I got so much to offer
I got nothing to loose
I'll give you the story if you let me

Η γλυκιά προσμονή ήταν ανέγγιχτη.
Μόνο το τέλος του τραγουδιού άδειαζε τα πνευμόνια, πρόσκαιρα.
Η ώρα έφτανε το σώμα έτρεμε.
Έρχομαι.

So much to offer
Nothing to loose
Now that I found you
I don't have to choose
Got a love that's forever
A life that's so real

Δεν είμαι εκεί.
Ήμουν.
Ευχαριστώ.



υ.γ. το ποστ είναι αφιερωμένο στον Jordan

Καμικάζι αγάπη μου...

Ας ασχοληθούμε λίγο και με τα «σιδερένια άλογα» της δεκαετίας του 80. Ως γνωστόν και από τις Δαλιανιδικές ταινίες, με τον Ψάλτη (κυρίως), οι μηχανές αποτέλεσαν ένα μεγάλο κεφάλαιο της νεανικής κουλτούρας της εποχής, τρέχω-τρέχω-τρέχω, σφιχτά κρατάω στα 2 χέρια το τιμόνι τρέχω, με το κορίτσι π’ αγαπώ στ’ αστέρια τρέχω… Μετά από ένα δυνατό φραπέ στου Λέντζου στο Παγκράτι, σούζες, το εργαλείο όρθιο και δεν συμμαζεύεται.


Οι ντισκοτέκ της εποχής διαφήμιζαν μέχρι και χώρο για πάρκινγκ, ειδικά για μηχανές(!). Και όποιος είχε κάποια στην κατοχή του, τότε, ήταν πολύ τυχερός. Αν αυτή δε, ήταν μεγάλου κυβισμού (από 250cc και πάνω) ήταν απλά θεός! Κάλλιστα θα μπορούσε ένας διάλογος ανάμεσα σε κορίτσια της εποχής, να ήταν ο εξής :

-Αααχ, άσε γνώρισα ένα αγόρι χθες στην ντίσκο…κούκλος ήταν!
- Σοβαρά μιλάς, Τζέσικα; (classic 80s όνομα…)
-Άστα έχει και μηχανή!
-Κοίτα, εγώ την βρίσκω στο έτσι να πούμε... Αλλά ο δικός μου…ούτε πατίνι δεν έχει.

Βέβαια ο ανταγωνισμός σήμερα έχει ανέβει αρκετά όπως καταλαβαίνετε . Διότι αν ο τυπάς που γνώρισε κάποια, έχει ένα αμάξι κατώτερο από BMW Z4 τότε δεν είναι καν άξιο λόγου…

Ορίτζιναλ διάλογος από το «Καμικάζι αγάπη μου» μεταξύ Στάθη Ψάλτη και Καίτης Φίνου.
-Θες να κυκλοφορείς γκόμενα και δεν έχεις ούτε ένα παπάκι.
Τελικά μαζί σου δεν είναι το γραφτό μου να κάτσω σε μοτοσικλέτα.
-Προς το παρόν κάτσε στο….
-Α να χαθείς πρόστυχε!
-Στο ταξί ηθελα να πω ρε συ Κίτσα, αμέσως το μυαλό σου στο πονηρό! Ωραία, και ‘κει να καθόσουν δηλ, κακό είναι; Είναι καλύτερα να κάτσεις σε μια μοτοσικλέτα και να σκοτωθείς; Ενώ στο άλλο, δεν σκοτώνεσαι, πολλαπλασιάζεσαι!
-Α να χαθείς, όλο σαχλαμάρες λες!

Φυσικά οι δρόμοι της Αθήνας (αλλά και γενικότερα των μεγαλουπόλεων) σε τίποτε δεν θύμιζαν το σημερινό χάλι. Φανταστείτε οι νεότεροι, και θυμηθείτε οι παλιότεροι, ότι στήναμε κοτρώνες για δοκάρια στην άσφαλτο και παίζαμε μπάλα με τις ώρες, αυτό ήταν το 5Χ5 της εποχής. Αν πέρναγαν πάνω από 2 αυτοκίνητα την ώρα, αγαναχτούσαμε…, την στιγμή που τώρα δεν κυλάει ούτε ένα λεπτό χωρίς να περάσει αμάξι..

Honda C50

Το απόλυτο best seller της αγοράς ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 αλλά στην δεκαετία του 80 ζούσε και βασίλευε δίνοντας τροφή για ατελείωτες ιστορίες υποκουλτούρας, επιθετικών προσδιορισμών και πειραγμάτων. Παρ' όλα αυτά, όντας οικονομικό, άνετο και ελαφρύ σου έδινε την δυνατότητα να οδηγάς, να καπνίζεις και ταυτόχρονα να χαζεύεις τον κόμματο που περπάταγε μπροστά σου και στο καπάκι έκανες στάση, δίπλα ακριβώς στο τραπέζι της καφετέριας για να πεις καμμιά βλακεία με την παρέα. Το ξεκαβάλαγες μόνο για να πέσεις για ύπνο. Το παπάκι, η πάπια, ο πάπιος κτλ έκανε μια χαρά την δουλειά του παντως, και συνέχισε έτσι ακόμα και την δεκαετία του 90 ως το πιο προσιτό μηχανάκι για τους teenagers που με εξατμισόνι sebring και αερογραφίες στην ποδιά και ένα σωρό πειράγματα στον κινητήρα κατέβαινες περήφανος για βόλτα μέχρι το Τουρκολίμανο, άσχετα αν σε βρίζαν οι πεζοί για την μανούρα που έκανες...





Honda Dax

Πολύ δημοφιλές ήταν και το παραπάνω μηχανάκι. Όλο και κάποιος μεγαλύτερος ξάδελφος θα το είχε εγκαταλείψει σε καμιά αποθήκη, οπότε ξεροστάλιαζες μέχρι να πάρεις θάρρος και να το ζητήσεις για μια βολτίτσα. Χαμηλό, προσιτό, ιδιαίτερο, και ας πούμε, "του χεριού σου", ήταν ό,τι έπρεπε για την παρθενική σου βόλτα. Και μετά...απλά ερωτευόσουν τις 2 ρόδες και μάζευες τα λεφτά κατοστάρικο-κατοστάρικο.



Jawa 350cc 1983

Το Jawa ήταν, περισσότερο, το εργαλείο των πιο μεγάλων σε ηλικία της εποχής. Των πιο σοβαρών βρε αδελφέ. Ίσως κάποιων αιώνιων φοιτητών του Πολυτεχνείου ή 40ρηδων που δουλεύαν σε φαναρτζίδικο και το βράδυ πηγαίναν σε ταβερνάκια στην Καισαριανή. Που να ξέρω κι εγω;



Honda XL 500cc 1982

Ε, τώρα μιλάμε για την απόλυτη αλητεία. Το κόκκινο πανί για τους μπάτσους της εποχής. Από μόνο του και χωρίς τίποτε παραπάνω, αρκούσε να σε φέρει σε μπλεξίματα. Προσωπικά είχα στην κατοχή μου ενα XL 185. Για κάποιο άσχετο λόγο, κάποιος, κάπου , κάποτε, είχε φωνάξει την αστυνομία και μόλις ήρθε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει πάνω απ΄την μηχανή μου και να την περιεργάζεται. Η XL δίνει στον κάτοχό της-εξ' ορισμού- τον ομιχλώδη, όσο και βδελυρού τίτλου, του Μηχανόβιου. "Είναι μηχανόβιος ο τύπος, μην την ψάχνεις..."



Yamaha RD 350cc 1980

Αυτή η μηχανή μόνο και μόνο επειδή το τιμόνι είχε μια κλίση προς τα πίσω χαρακτηριζόταν από πολλούς τσόπερ. Είναι σαν να λες ότι επειδή έβαλες ένα πανί στην απλώστρα σου, έγινε ιστιοφόρο. H ιπποδύναμή της δε, δεν της επέτρεπε να ανέβει ούτε στο Λυκαβητό με δεύτερο άτομο από πίσω. Παρ' όλα αυτά αποτέλεί άλλη μια ούλτρα καλτ επιτυχία της δεκαετίας, που την πρτιμούσαν πολλοί "θέλω-να-γίνω-Χαρλεάς" τύποι, όπως και κάποιοι άσχετοι μπαρμπάδες επειδή την βρήκαν τσάμπα από τον Τζώννυ στην γειτονιά που θα έφευγε φαντάρος.



Suzuki GSXR 1100

Όπως καταλαβαίνετε, εδώ μιλάμε για πραγματικό εργαλείο που είχαν στην κατοχή τους μόνο λίγοι κι τυχεροί. Και τραγούδια γραφτήκαν γι αυτήν (στην άσφαλτο κουρσάρος) και χωρισμοί γίναν και γκόμενες "φαγωθήκαν" (ας ειν' καλά ο "εξωγήινος") και χίλια δυο... (σαν τα κυβικά της).



Ας τελειώσουμε, με το κλιπάκι του "Τρέχω " από την ταινία Καμικάζι αγάπη μου. Θέλω ν' ανέβω σε 2 ρόδες σαν παιδί, να κάνω θόρυβο πατώντας άγρια γκάζι...

Μου κόλησε στο μυαλό...

Για ένα λόγο που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω, εδώ και πολύ καίρο μου έχει κολήσει στο μυαλό το τραγούδι των Swing Out Sisters, το You on my mind..

Ας σας το τρατάρω λοιπόν...

blast from the past που λενε...

Δύο δεκαετίες πλέον....

..μακριά από τα ελληνικά eighties!! Ακόμα εδώ είμαστε! Καλή χρονιά να έχουμε!

Κιτς!!!

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980 η λέξη "κιτς" είχε την τιμητική της! Κανένας όμως δεν την υπηρέτησε τόσο πιστά όσο ο αγαπημένος Γιάννης Φλωρινιώτης!! Σας δίνω μερικά "τυπικά" δείγματα του ταλέντου του που αναγνώρισε μέχρι και ο Μάνος Χατζιδάκις!!!

Είμαι του μπαρ αλλά και κυρία!!!!



πειράζει που είμαι μεγάλη φίρμα!??!




Floriniotis@gagarin



Και κλείνω με κάτι ακατάλληλον δια ανηλίκους!!!

Obituary for Patrick...

Και αφού αποχαιρετήσαμε τον βασιλιά της ποπ χάσαμε και ένα ακόμα ορόσημο των eighties ειδικά για τα κοριτσάκια που κλαίγαν με μαύρο δάκρυ στο Dirty Dancing και στο Ghost! Ο Patrick Swayze μετά από 2 χρόνια μάχης με τον καρκίνο του Παγκρέατος μας άφησε.

Βασικά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν οι ταινίες του - αν εξαιρέσεις το Outsiders του Κόπολα βέβαια! Και στο Ghost δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η φίλη μου η Ελένη είχε πλαντάξει στο κλάμα κάπου κοντά στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα!

Παρόλα αυτά ήταν μια φάτσα απευθείας από τα εξώφυλά της "Κατερίνας" και της "Μανίνας"! 100% eighties..

Ρε παιδιά τι έγινε και πεθαίνουν όλοι αυτοί από τα παιδικά μας χρόνια?! Τόσο πολύ μεγαλώσαμε?!

Καληνύχτα Παρασκευούλα...

(ανα)Δημοσιεύω ένα χμμμ μάλλον λίγο άσχετο άρθρο γιατί δεν βλέπω και πολύ κινητικότητα τελευταία... :p

Το μόνο ίσως που θυμίζει 80's -εκτός από την Παρασκευούλα και τον λατρεμένο Ρούχλα- είναι ο παμπάλαιος φούρνος μου..!

Φιλιά!

Κανένας φούρνος θα γκρεμίστηκε...

Σηκώθηκα σχετικά νωρίς και χωρίς τον Ρούχλα να βουίζει μες στα αφτιά μου... (Δεν το συνηθίζω) Καλό σημάδι σκέφτηκα. Η μέρα μου φάνηκε καλή και είχα αρκετό χρόνο να πεταχτώ μέχρι την λαϊκή να χτυπήσω κανένα φρέσκο ψαράκι, κανένα ζαρζαβατικό, φρουτάκια, λουλουδάκια και τα ρέστα. Στην επιστροφή είχα ακόμα αρκετό χρόνο. Ανοίγω λαπ τοπ, βάζω μουσικούλα, κάνω καφέ. Εεε δεν το ψήνω κι εκείνο το ψαράκι να είναι έτοιμο όταν γυρίσω από την δουλειά που ούτως ή άλλως θα λυσσάω από την πείνα; (Επίσης δεν το συνηθίζω να μαγειρεύω πριν πεινάσω) Αλατάκι, πιπεράκι, ριγανάκι, λαδάκι και στο φούρνο. Όμορφα κι απλά. Το λεμόνι ο καθένας στο πιάτο του και όσο θέλει. Το κοίταξα και δύο φορές καθώς ψηνόταν, στο τέλος μου φάνηκε ότι έγινε καλό. Έσβησα τον φούρνο, είχα ακόμα τέταρτο (το πολύ) για να φύγω. Ανοίγω να δω και λίγο το Ναταλάκι (αυτο το συνηθίζω :p), αράζω στον καναπέ και ξαφνικά ΜΠΑΜ... Μίνι έκρηξη στην κουζίνα. Τι να δω; Ο φούρνος είχε κάνει την επανάσταση του και το εξωτερικό του τζάμι κείτονταν στο πάτωμα σκορπισμένο σε χιλιάδες μικροσκοπικά κυβάκια. Έτσι ξαφνικά και στα καλά του καθουμένου. Χωρίς να είναι σε λειτουργία, χωρίς να τον κακομεταχειριστεί κανείς. Έσπασε και πάει. Και για του λόγου το αληθές...

Τα μεγαλύτερα κομμάτια είναι αυτά που έμειναν πάνω στον φούρνο και τα έβγαλα μετά με το χέρι...

Ακόμα και τώρα (έχουν περάσει αρκετές ώρες, το ψάρι έχει φαγωθεί, το επιδόρπιο, δεύτερος καφές) βλέπω στην λεκάνη το σπασμένο τζάμι, γελάω κι απορώ... Τι στην ευχή;

Υ.Γ. μήπως δεν κάνω καλά που χρησιμοποιώ παιδικές μνήμες στο ξυπνητήρι μου;;;

Καλό Σαββατοκύριακο._

Ο Amstrad CPC 6128, η Amiga 500 και ο Πετρόπουλος

Εγώ ήμουν αυτός, κάποτε. Ναι, αυτός με τον Amstrad 6128.

1986. Όταν αγοράσαμε τον Amstrad 6128 με την πράσινη οθόνη, έγινα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη. Ήταν ανώτερος και από αυτόν τον μισητό commodore 64, για τον οποίο τόσο υπερηφανευόταν, ο συμμαθητής μου ο Πετρόπουλος που ήταν Ελληνοαμερικάνος και είχε πάντα τα τελευταία gadgets και παιχνίδια και την καλύτερη συλλογή από ομάδες subbuteo...


Όμως τώρα, ήμουν εγώ, ένα βήμα πιό μπροστά (ναι!..), με ένα μηχάνημα που είχε 128 kb μνήμη RAM, 4 MHz ταχύτητα, 20MB σκληρό δίσκο και ενσωματωμένο floppy disc drive στο πληκτρολόγιο! Φυσικά, τότε οι υπολογιστές δεν είχανε καν windows και όλες οι εργασίες γίνονταν με εντολές σε ένα περιβάλλον dos. Για παράδειγμα, για να τρέξεις ένα παιχνίδι πληκτρολογούσες

Run "Arkanoid"




Να μιλήσω και για τα παιχνίδια του Amstrad;; Xevious, Renegade, Wonder Boy, Commando, Arkanoid, 1942, Rick Dangerous και δεν συμμαζεύεται. Τα μπλιπ-μπλιπ ακούγονταν σαν κελάηδισμα στ' αυτιά μου και δεν ξεκόλλαγα από την οθόνη μέχρι να καζζζαντήσω σαν ζαλισμένο κοτόπουλο...

Η ευτυχία μου κράτησε μέχρι να βγει η Amiga 500... Tότε έγινα ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη. Αγόραζα το περιοδικό Pixel και έβλεπα τα γραφικά της και έλιωνα. Κοιμόμουν με τα Pixel κάτω απ΄το μαξιλάρι μου και έγραφα πάνω στο θρανίο, στο σχολείο, μηνύματα όπως I love you Amiga.



Ήμουν εντελώς καψούρης, έπρεπε πλέον να το παραδεχτώ. Ώσπου μια θρυλική μέρα, ο πατέρας μου αποφασίζει να μας την πάρει. Όλο το προηγούμενο βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου από την αγωνία μου.



Φτάνουμε στο μαγαζί με τους υπολογιστές και μόλις ο πατέρας μου ακούει την τιμή, λέει "Μα..δεν υπάρχει τίποτα άλλο πιο φτηνό;..."


Τίποτα άλλο;;!!.. Τίποτα άλλο;;;;!!!!......


Τα όνειρα μου γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα...


Τελικά δεν την πήραμε γιατί δεν φτάναν τα λεφτά. Ο Πετρόπουλος όμως την είχε πάρει ήδη και όποτε πέρναγα κάτω απ' το σπίτι του, κοίταζα προς το δωμάτιό του με λάγνο βλέμμα και σκεφτόμουν, πω πω, εκεί πάνω υπάρχει μια AMIGA 500......


Έτσι αρκέστηκα στις διηγήσεις του, για τα σενάρια των games που έπαιζε και εγώ τον έβλεπα και ξεροστάλιαζα, καθώς γυρνούσαμε απ' το παλιοσχολείο. Άσε που φορούσε και ένα απίθανο ηλεκτρονικό ρολόι casio που έκανε και μαθηματικές πράξεις...Άσε που η ομάδα του οι Firestones μας νίκαγε μονίμως στην μπάλα...Τρώγαμε και γκολ και ξύλο...


Αχ, τι δύσκολα που είναι τα παιδικά χρόνια....

Βιντεοκασέτες

Τα βιντεοκλάμπ εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 κι εξαπλώθηκαν ταχύτατα. Άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού, σε κάθε γειτονιά, σαν μανιτάρια και αποτέλεσαν την εμμονή της εποχής. Η βιντεοκασέτα υπήρξε η βασίλισσα της δεκαετίας. Την εποχή εκείνη ο πατέρας μου ήταν ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου καταστήματος και είχα την τύχη να παρακολουθώ από κοντά τις εξελίξεις στον χώρο. Θυμάμαι το μαγαζί να γεμίζει κόσμο με κάθε καινούρια ελληνική ή τούρκικη παραγωγή, αφίσες από το Dirty Dancing και το Blade Runner, τις λεγόμενες "αισθησιακές" ταινίες κρυμμένες στα πιο ψηλά ράφια "για να μην τις δει το παιδί". Τα δικά μου αγαπημένα της εποχής, όλα τα παιδικά, ντυμένα με τις φωνές των: Ακίνδυνου Γκίκα, Σπύρου Μπιμπίλα, Κατερίνα Γκίργκις, Δήμητρα Δημητριάδου και άλλων.

Τώρα που οι βιντεοκασέτες αποτελούν πια παρελθόν, ο μικρός αυτός "θησαυρός" βρίσκεται κρυμμένος στο γκαράζ σκονισμένος και ξεχασμένος. Σε αντίθεση με τις κασέτες ήχου και το βινύλιο που αποθεώθηκαν κατά την μετάβαση της μουσικής στην ψηφιακή εποχή οι βιντεοκασέτες ξεχάστηκαν...

Στο επόμενο μεγάλο ταξίδι υπόσχομαι να επανέλθω με φωτογραφίες και περισσότερες λεπτομέρειες. Μέχρι τότε ρίξτε μια ματιά εδώ για να θυμηθείτε τα μικρά πόνυ, τον σπορτ μπίλι και άλλους αγαπημένους παιδικούς ήρωες.


Bisous, Creme

Κύβος του Rubik

Μετά από 25 περίπου χρόνια, πέρσι τέτοιο καιρό, έπεσε στα χέρια μου και πάλι ένας κύβος του Rubik. Ένα πολυαγαπημένο παιχνίδι στις αρχές της δεκαετίας του '80 που πήρε τα πάνω του ξανά τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν πολλές και διάφορες παραλλαγές πλέον του κύβου αυτού στο μικρότερο 2x2x2, αλλά και στα πιο σύνθετα 4x4x4, 5x5x5 και τις πυραμίδες, σφαίρες και αμέτρητες άλλες παραλλαγές.





Το θετικό είναι ότι επιτέλους, μετά την παρακίνηση ενός φιλότιμου και υπομονετικού 50άρη πλέον καταφέρνω να τον λύνω, πράγμα που δεν έκανα ποτέ στα παιδικά μου χρόνια, όπου με ταλαιπωρούσαν οι... 5 από τις 6 πλευρές και δεν είχαμε την πολυτέλεια του internet, της πληροφορίας που χρειαζόμαστε για να βρούμε την λύση που μας ταιριάζει. Δεν κατάφερα δυστυχώς ψάχνοντας στην αποθήκη να βρω τον παλιό μου κύβο, αγόρασα έτσι έναν καινούριο που μετά από αρκετή χρήση, φαίνεται παλιότερος από τον παλιό μου! :)

Ακολουθεί προσωπικό βίντεο-επίδειξης της λύσης του που σε καμιά περίπτωση δεν συγκρίνεται με την ικανότητα που έχουν οι πρωταθλητές με χρόνους κάτω των 10 δευτερολέπτων!!!



Και η... πτωχή προς το παρόν συλλογή μου:

Λαϊκή Τσικνοπέμπτη κατευθείαν από τα 80s!

Στο μπλογκ μου έχω αρκετές στιγμές νοσταλγίας και από καιρό είχα στο μυαλό μου να παρουσιάσω κάποια τραγούδια που παρόλο που πολλά από αυτά δεν γράφτηκαν στα 80s αλλά ακόμα και 20 ή 30 χρόνια πριν ξαναέγιναν επιτυχίες από μια παρέα από την Πάτρα που όμως δεν είχε κανέναν Πατρινό!



Για αυτούς διαβάζω στην ελληνική βέρσιον του wikipedia : Παρά τον τίτλο του. τα μέλη του συγκροτήματος ήταν από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Πάτρα ήταν φοιτητές και έχοντας γνώση κάποιων μουσικών οργάνων αποφάσισαν να συγκροτήσουν ένα μουσικό σχήμα δίνοντας αυτό το όνομα. Μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Λάμπρος Καρέλας τραγούδι, ο Χρήστος Παπαδόπουλος μουζούκι, ο Αργύρης Παπαγεωργίου, ο Β. Δεληκούρας, και ο Παναγιώτης Μανωλάκος (μπουζούκι). Στο αρχικό σχήμα που έπαιξε στο Χάραμα συμμετείχε και η Ρούλα Μπεκάκου, η οποία αποχώρησε στη συνέχεια.



Ξεκίνησαν το 1981 από το νυχτερινό κέντρο Χάραμα που βρισκόταν στην Οβρυά, το οποίο υπάρχει και σήμερα σε άλλη περιοχή. Η επιτυχία τους ήταν μεγάλη και το 1983 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο Αφιερωμένο εξαιρετικά, ο οποίος έγινε χρυσός, πουλώντας 350.000 δίσκους, και τους έκανε γνωστούς σε όλη την Ελλάδα. Το τραγούδι Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Έδωσαν πολλές συναυλίες στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Το 1995 το συγκρότημα διαλύθηκε αλλά επανενώθηκε και συνεχίζει μέχρι σήμερα.



Ελπίζω να σας έφτιαξα το κέφι και παράλληλα να σας θύμισα και την αγαπημένη μας δεκαετία!!!



Πολλά Φιλιά!!

Αναδημοσίευση Μαφιόζικου Μανιφέστου...

Η φίλη Ζεκια μου έστειλε το λινκ που περιείχε το παρακάτω κείμενο και το αναδημοσιεύω εδώ για όλους τους 80τιστας ....

Είμαστε ακόμα 28 - 33... δηλαδή στη καλύτερη ηλικία...

Θα θέλαμε να θυμόμαστε τις μουσικές εκείνης της εποχής αλλά ήμασταν πολύ μικροί για να έχουμε τέτοιες αναμνήσεις (αν και το Sweet Dreams των Eurithmics ηχεί ακόμα στα αυτιά μας, γιατί μπορούσαμε να έχουμε γλυκά όνειρα)... Ήμασταν στην τελευταία δεκαετία που προλάβαμε Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α. ... Βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh... Παίζαμε με Playmobil και LEGO και όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί... Τρώγαμε καραμελάκια ΡΕΖ, γαριδάκια Extra και Φοφίκο... Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και Φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια... Επίσης κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε κάθε τυχαίο παιδότοπο... Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία - χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα... Τις πρώτες πορνό ταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά, όχι όπως τώρα που με ένα κλικ τα παιδάκια βρωμίζουν την ψυχή τους... Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS... Παίρναμε εκατομμύρια φακελάκια με αυτοκόλλητα Panini και όταν μας τύχαινε κάποιο σπάνιο το δείχναμε σε όλο το σχολείο... Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες... Τρώγαμε Κουκουρουκου και Σοκοφρέτες... Κάναμε ψεύτικα τατουάζ από τις τσίχλες... Διαβάζαμε Μπλεκ και Σούπερ Κατερίνα... με αγνά μέχρι τότε μηνύματα...και όχι πως θα σου κάτσει η φίλη του φίλου σου... Τρώγαμε την Φάτσα Μπανάνα από την ΕΒΓΑ και τις γρανίτες Turbo πριν τις καταργήσουν... Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό... Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, space kai Cuervo... Ζήσαμε και πρωταθλήματα άλλων ελληνικών ομάδων (και όχι μόνο του Ολυμπιακού ;) )... Είδαμε τα πρώτα Χρυσά σε Ολυμπιακούς αγώνες με την Βούλα Πατουλίδου και τον Πύρρο Δήμα... Τραγουδήσαμε κομμάτια της Χαρούλας, της Αρβανιτάκη αλλά και της Άννας Βίσση που ήταν απίθανα... Καταφέραμε ίσως να δούμε μια φορά στη ζωή μας την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο σανίδι... Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές ... από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν... Ξέραμε μόνο τη Μπαλαρίνα και το Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G... Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι... Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουν 20 ευρώ κοιτάζουν με μισό μάτι... Δεν είχαμε ανάγκη να γίνουμαι ΕΜΟ γιατί ζούσαμε με ευτυχία... Ακόμα και το Game Boy δεν μας έκλεινε σπίτι... το παίρναμε και τρέχαμε έξω να το μοιραστούμε με τους φίλους μας... Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε Hi5... Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και δεν κινδυνεύαμε τόσο... Βλέπαμε τα Νιτζάκια σε βιντεοκασέτες και βλέπαμε και μαζεύαμε τους Κατσίστες--- απίστευτε Χαλ Χόγκαν και Ντόλαρ μαν... Θυμάστε τους Ευχούλιδες? Χάρρυ Κλύν σόου και Δέκα Μικροί Μήτσοι... Παίρναμε τα μικρά μερεντάκια με το πλαστικό κουταλάκι και όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κρουασάν είχαμε ψαρώσει... Κόντρα Πλακέ, Τροχός της Τύχης, Μέγκα Μπάγκα, 'Αλλα Κόλπα (Ά ρε Βλάσση)... Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1... Ghostbusters- Karate Kid - ET - Home Alone - Γκούνις - Σεξογήινη (Ποιός δεν είχε κολλήσει με την Κίμ Μπάσιτζερ;) Carousel και Disney club στο Mega... Παίζαμε Μήλα - Σχοινάκι - Μακριά γαϊδούρα Βλέπαμε Transformers - GIJo - Rambo - Αστυνόμο Σαΐνη Προλάβαμε όλη την εξέλιξη του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς και το Baywatch καθώς και τον Ιππότη της Ασφάλτου... Τραγουδήσαμε "Το νού σου κύριε οδηγέ" και χορέψαμε λαμπάντα... Πίναμε SINALCO...To θυμάστε ρε παιδιά; Πηγαίναμε στα "Ηλεκτρονικά" και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arcanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα... Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα... Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι... Φορούσαμε μπότες Wermacht και μπουφάν FLY ενώ είχαμε μπλουζάκια με τον Fido Dido... Βλέπαμε Tom & Jerry, Looney toones, Bugs Bunny και Coyte με το Bippp Bippp... Θυμάστε τα καραμελάκια που όταν τα έβαζες στο στόμα ανατινάσσοταν; Και τη μόδα με τις τσίχλες Shock, το σπανάκι του Ποπάυ και τα τσιγάρα του Αστερίξ; Τρώγαμε Smarties... Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια... Πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια... Παίζαμε με την Τσουλήθρα με τα πιγκουινάκια και με τα όπλα και τις μπάλες NERF... Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες και τα μπουγέλα γενικά στα σχολεία... Βλέπαμε Μαγκάιβερ και Φλας... Παίρναμε τα φακελάκια που είχαν τα πατίνια με διάφορες φιγούρες και τις Κωλοφωτιές (Πυγολαμπίδες)... Διαβάζαμε Ποπάυ και Τιραμόλα... Πίναμε Carnation και Dolca και τρώγαμε Veloutela της ΦΑΓΕ... Ντυνόμασταν Νιτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης... Ψάχναμε για αυτοκόλλητα και τάπες στα γαριδάκια... Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες... Κάναμε κοπάνες για να παίξουμε ποδόσφαιρο και όχι για να πάμε στα WEB και στα InSpot... Βλέπαμε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι... Παίζαμε με τους Φωτεινούλιδες και την Πατατο-οικογένεια... Βλέπαμε Αυθαίρετους, Ρετιρέ και Μικρομεσαίους... Συνωστιζόμασταν στα Βίντεο Κλαμπ, για να πάρουμε κασέτες με τον Μουστάκα, τον Τσάκωνα, τον Ταμτάκο και τους νέους τότε Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη, Ψάλτη και Στίβ Ντούζο... Παίζαμε ακόμα με μπίλιες... Παίζαμε με τα ΥΠΕΡΑΤΟΥ καρτελάκια... αυτοκίνητα-πλοία-Αεροπλάνα Παίρναμε τα φακελάκια με τις φάρσες, μελανό μάτι, σκουλήκια στο νερό, τρύπιο δάχτυλο και άλλα πολλά... Είχαμε τις χλαπάτσες... Πιάναμε 4-4 τα Μιράντα Παπαδοπούλου και τα βουτούσαμε στο γάλα... Bλέπαμε Power Rangers - Sailormoon - Batman - Spiderman - Dragonball... Τρώγαμε Derby της ΙΟΝ και τσίχλες Big Babol... To πρώτο μας ηλεκτρονικό το Atari και ακολούθησαν NES, Super Nintendo, Mega Drive... Βλέπαμε Παντρεμένους με παιδιά και τσαντιζόμασταν που η μαμά μας ήθελε να βλέπει Ατίθασα Νιάτα και Τόλμη και Γοητεία... Τρώγαμε τα λαστιχένια αρκουδάκια και τα μπουκαλάκια της Κόκα Κόλα... Παίρναμε την τσίχλα σωληνάριο και τα γλειφιτζούρια κραγιόν... Πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν τα μπαλάκια με τα δωράκια και είχαμε αγωνία τι θα πετύχουμε... Τρώγαμε Φουντούνια- Δρακουλίνια- Πακοτίνια και Λόττο... Λέγαμε 6 αριθμούς για το νεόφερτο τότε Λόττο στους γονείς, αλλά ποτέ δεν μας κάθισαν ;( ... Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό... Είδαμε να ξεφυτρώνουν καρτοτηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και κάναμε συλλογή από τηλεκάρτες... Βάζαμε τα σπορτεξάκια με τα φώτα και είχαμε κολλήσει με τις τσάντες PAXOS...και ξερός... Παίζαμε με στρατιωτάκια και τους αλεξιπτωτιστές με το πλαστικό αλεξίπτωτο... θυμάστε; Παίζαμε με τα πλαστικά βατραχάκια που έκαναν τον μυστήριο ήχο... Παίζαμε τον Γιατρό (τρελή φάση) και μπάσκετ μέσα στο σπίτι με τις κάλτσες... Βλέπαμε τον Διαμαντένιο κόσμο... με τα δωμάτια και στο τέλος με τη μπάλα με τα ασημένια χαρτάκια... Βλέπαμε το άλλο με το Πέτρινο άγαλμα στο τέλος που έκανε τις ερωτήσεις... Βλέπαμε το Φώτα παρακαλώ με τον Μποστατζόγλου και το παιδικό πρόγραμμα με τα κρυμμένα αντικείμενα στις παιδικές χαρές... Βλέπαμε Μάπετ Σόου... Παίζαμε το Φωτιά Φωτιά στη πέρα γειτονιά και Σ' αγαπώ Σ'αγαπώ που με βάζεις... Tις καραμέλες γάλακτος ΚΟΚΟΣ και τα Blu... Tα σοκολατάκια Noiseta που προσπαθούσαμε να πάρουμε από τη φοντανιέρα της μαμάς... Το μπισκότο Choco bloom... Ροκάραμε με το Losing my religion από R.E.M. και συγκινηθήκαμε με το Nothing compares to you της Sinead o'Connor... Πηγαίναμε ακόμα και βλέπαμε Καραγκιόζη και όταν με το σχολείο μας είχαν πάει να δούμε την Αρκούδα (Θυμάστε;) είχαμε συγκινηθεί πολύ... Παίρναμε το μπλοκ με τις χειροτεχνίες και με το ασημόχαρτο και το χρυσόχαρτο φτιάχναμε στολίδια τα Χριστούγεννα... Βλέπαμε Παιχνίδια χωρίς Σύνορα... Είδαμε Michael Jordan και μαζεύαμε κάρτες ΝΒΑ... Τρώγαμε Lila Pause και Milka... Βάζαμε στο γάλα μας για να το πιούμε πιο εύκολα HEMO Caotonic και ήρθε η ώρα να αρπάξουμε το Nesquick... Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο... Τρώγαμε και τα ΤΙ & ΤΙ... Βλέπαμε μικρό μου Πόνυ και Αμποτ και Κοστέλλο... Τρώγαμε γλειφιτζούρια Chupa Chups και Boomer... Μαζεύαμε καπάκια από αναψυκτικά στα ταβερνάκια που πηγαίναμε με τους γονείς ενώ τώρα μαζεύουν τις μπίλιες από τα μπουκάλια που ανοίγουν... Θυμάται κανείς τις πορτοκαλάδες με το αλουμινένιο καπάκι;... Τρώγαμε παγωτά ΑΓΝΟ με την φάτσα με την τσιχλομυτούλα... Πιάναμε τα καλαμάκια και βάζοντάς τα κάτω από τη μασχάλη, κάναμε τεχνητά Αέρια... Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, Οmega Vibes, Αλέξια και Κωνσταντίνα... Βλέπαμε το ΑΡΓΑ και το Μπίγκο με τον Νίκο Μαστοράκη... Είδαμε χιλιάδες σποτάκια εναντίων των Ναρκωτικών... Βρέχαμε χαρτοπετσέτες και τις πετούσαμε σε ακαθόριστες πορείες και όποιον έβρισκε... Παίζαμε με νεροπίστολα... Βλέπαμε τους Αστρομαχιτές να κυνηγούν τα Γκάγκς... Βλέπαμε ακόμα Λευκά Χριστούγεννα, πριν οι εποχές γίνουν και αυτές ΕΜΟ... Παίρναμε το τριπλό πακετάκι με Μερέντα, Μπισκότα και μπαστουνάκια... Τρώγαμε 10 με τόνο... Τρώγαμε τυράκια BABYBEL και LA VAS QUI RIT(που το λέγαμε πάντα λαβάς τυρί)... Διαβάζαμε Αλμανάκο και Σαΐνια... Τρώγαμε σοκολατίνες και Κορνέδες και όχι κρέπες Σοκό - Μπανά - Μπισκό... Στο γήπεδο παίρναμε ΚΩΚ και Σάμαλι... Περνούσε από τα σχολεία ο κλασσικός τύπος με το Σαλέπι... Τρώγαμε ακόμα παγωτό από τον πλανόδιο, που αν μας συμπαθούσε έβαζε και λίγο παραπάνω... Βάζαμε κολόνια Μυρτώ... Λουζόμασταν με Johnson's όχι πια δάκρυα και βάζαμε τραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγή... Τρώγαμε Καραμπόλα, αλλά ανοίγαμε το δωράκι πριν φάμε το παγωτό... Μασούσαμε τσίχλες STIMOROL και Brooklyn... Λέγαμε ανέκδοτα με τον Τοτό και τους Πόντιους...και όχι με Ξανθιές Προλάβαμε Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου και όχι τις τωρινές κόπιες τους, που μας βασανίζουν ανελέητα... Παίζαμε τα επιτραπέζια της ΜΒ όπως ΗΟΤEL, Μάντεψε ποιος, Το στοιχειωμένο σπίτι... Είδαμε τον Casper και τον Σκαθαροζούμη... Περάσαμε την επιδρομή από ψείρες και κόνιδες, και όμως είμαστε εδώ...Το φάρμακο που είχαν οι μαμάδες βρωμούσεεε... Κάναμε γαργάρες με ACT μετά το τρίψιμο των δοντιών... Τρώγαμε σοκολάτες ΒRΕΑΚ και όταν βγήκε η λευκή με τα Corn Flakes είχαμε μείνει... Eίδαμε το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά και λατρέψαμε τα Cheerios από την σκηνή με τον μπαμπά στο πιάτο... Τρώγαμε μπισκότα Rondo...και ανοίγαμε πρώτα να φάμε τη σοκολάτα ή τη βανίλια και μετά το μπισκότο... Λησμονήσαμε και την Φραουλοπατούσα της ΕΒΓΑ... Bλέπαμε τα Ρακούνς και τον Ντένις τον Τρομερό... Παράλληλα με το Για μπα Ντα μπα Ντου του Φρεντ από τους Flinstones που τα άκουγε μονίμως από την Βίλμα... Βλέπαμε την σειρά με το ανθρώπινο σώμα και το πως λειτουργεί ο οργανισμός... Φορούσαμε σπορτέξ Strike και Mitsuko... Τις τσίχλες μπάλες ποδοσφαίρου και τα σοκολατένια κέρματα τα θυμάστε;... Τα μπαστουνάκια που είχαν μέσα καραμελάκια και στην κορυφή κάποιο ήρωα του Καραγκιόζη;... Οι μαμάδες φορούσαν μπλούζες με βάτες και λέγαμε ότι είναι σαν το Ρόμποκοπ... Τρώγαμε γκοφρέτα SMASH και Serenata... Τα κοριτσάκια έπαιρναν Αλληλογραφίες με άρωμα και έτρωγαν γλειφιτζούρια με σχήμα πιπίλας... για τώρα ας μη πω καλύτερα... Βλέπαμε Μικρή Λουλού - Ten Ten και τα Ρώσικα παραμύθια με την μυστήρια μουσική στην ΕΡΤ... Τα πατουσάκια που βάζαμε μέσα στο φακελάκι με τη ζάχαρη... Τα καραμελάκια TIC-TAC... Tραγουδούσαμε το Μ'αρεσει να μη λέω πολλά και το Λιωμένο Παγωτό (που κολλούσε πάντα στο χέρι)... Ήμασταν κολλημένοι με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου... Βλέπαμε Sport Billy και ΗΕ-ΜΑΝ... Κάναμε μανία τα παπούτσια All STAR και τα Dock Martins... ενώ τα αγοράκια μόνο Boxer... Bλέπαμε το Legends of the Hidden Temple με τις ομάδες των παιδιών...που έμπαιναν στο ναό... Κλέβαμε από το πορτοφάλι της μαμάς και όχι του γείτονα.. Το σεξ, ήταν ταμπού και κουβέντα στα κρυφά... Κάθε βράδυ λέγαμε "Καληνύχτα" ένας, ένας και αν δεν τελειώναμε, δεν κοιμόμασταν... Κοιμόμασταν σε φίλους Σαββάτο βράδυ και το κανονίζαμε από την Κυριακή... Η γιαγιά τις Κυριακές, έφτιαχνε γλυκό νεράτζι. Και ναι, μας άρεσε... Όταν μας επισκεπτόταν κάποιος, δεν τον κοιτούσαμε στα χέρια... Αγοράζαμε καινούρια τετράδια και κάθε χρόνο ορκιζόμασταν ότι θα τα κρατήσουμε καθαρά. 2 βδομάδες μετά είχαν γεμίσει στιχάκια και μηνύματα με τον διπλανό... Παίζαμε με πλαστελίνες και PLAY DOH... Ο μπαμπάς στο αυτοκίνητο άκουγε Δήμου, Μάνου και Scorpions Όταν βλέπαμε προφυλακτικά και τράπουλές με τσόντες, κοκκινίζαμε... Θεωρούσαμε πορνό την "Γαλάζια Λίμνη"... Παίρναμε κιμωλίες από τον πίνακα του σχολείου... και λερώναμε ο ένας τον άλλο... Ερωτευόμασταν και το μάθαινε όλο το τμήμα... Αργήσαμε να μάθουμε το πώς γίνονται τα παιδιά...ενώ τώρααα... Βλέπαμε το λικέρ στο σύνθετο του σαλονιού και δοκιμάζαμε... Χορεύαμε ακόμη μπλουζ στα πάρτυ... Οι γιαγιάδες μας φορούσαν μαντίλες και έφτιαχναν πίττες ενώ τώρα τις πετυχαίνεις στο ΖΑΡΑ και στα ΛΑΚ... Τις Κυριακές, σηκωνόμασταν απο νωρίς για να προλάβουμε τα "παιδικά"... Ζητούσαμε ακόμη για δώρο αυτοκινητάκια τα αγόρια και κούκλες τα κορίτσια...ενώ τώρα ζητούν το νέο Grand Theft Auto για το PSP... Ζωγραφίζαμε ακόμη σε χαρτί και όχι με προγράμματα στα VISTA... Τι μόδα με τους πολύχρωμους πηλούς στα σχολεία, τη θυμάστε; ... Κρεμούσαν οι μαμάδες τη ΒΑΠΟΝΑ στις ντουλάπες και εμείς επηρεασμένοι από τη διαφήμιση φωνάζαμε...θα τη κρεμάσει... Τα μακρόστενα σωληνάρια που τα κουνούσαμε και βγάζαμε με το κυκλάκι τις φούσκες; ... Τα παιχνιδάκια με τη μπιλίτσα που προσπαθούσαμε να βρούμε την τρύπα... Είχαμε κολλήσει τη μανία με τον πολύχρωμο κύβο του Ρούμπικ... Φτιάχναμε ακόμη παζλ και οι γονείς μας τα έκαναν κορνίζες... Είχαμε δει όλοι φαντάζομαι τη Γοργόνα και τη Ροξάνη με την Ντάρυλ Χάνα... Τα κουτάκια της Πεπσι με τα διάφορα σχέδια τα θυμάστε; ... Τα τρελομπαλάκια τα οποία τα πετούσαμε και τα βρίσκαμε ένα τετράγωνο πιο κάτω... Τα πανηγύρια στο χωριό που πηγαίναμε μια φορά το χρόνο και τρώγαμε ότι παραδοσιακό υπήρχε... Τη μανία με τα ΓΙΟ-ΓΙΟ... Τα ζελεδάκια του Λάβδα που τα παίρναμε με τα σακουλάκια και τις μακρόστενες καραμέλες με τα φρούτα... Τη πίτσα που τη τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμε ότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία... Παίζαμε με τα αυτοκινιτάκια που για να μετακινηθούν τους βάζαμε ένα κέρμα... Θυμάστε τα VIEWMASTER? Το ζαχαρούχο γάλα Βλάχας και το τρέξιμο που κάναμε για να προλάβουμε μια κουταλιά πριν το βάλει όλο στο γλυκό η μαμά... Τις Χριστουγεννιάτικες καρτέλες με τους αριθμούς που είχαν σοκολατάκια από πίσω... Οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν πίττες και κουλουράκια, τώρα φτιάχνουν τα νύχια και τα μαλλιά τους... Κλείνοντας τα ματιά μου γίνομαι πάλι μικρό παιδί; μπορεί να δακρύζω με όλες αυτές τις αναμνήσεις που πέρασαν και έφυγαν; αλλά και μονό που τις έζησα όταν ανοίγω τα ματιά είμαι με ένα χαμόγελο καρφωμένο στα χείλι; Κάθε στιγμή που περνάει μου έρχονται ακόμα περισσότερα στο μυαλό; Πόσο αθώοι ήμασταν; Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο από την αθωότητα στην πλήρη ενοχή; αλλά τουλάχιστον μας έχουν μείνει κάποια σωσίβια από τα παιδικά μας χρονιά και μπορούμε να βλέπουμε πιο θετικά τα πράγματα που μας συμβαίνουν;5, 10, 15, 20, 25, 30, 35, 40, 45, 50, 55, 60, 65, 70, 75, 80, 85, 90, 95, 100; Φτου και βγαίνω; Βγαίνω από την καθημερινότητα και γίνομαι πάλι παιδί; Γιατί είμαι ευτυχισμένος που γεννήθηκα αυτή τη δεκαετία και πρόλαβα να ζήσω όλα αυτά; Κάπου δίπλα μου, από τον Έβρο έως την Κρήτη τα κάνατε και εσείς όλα αυτά που έκανα κι εγώ; Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ΓΟΝΕΙΣ μας που αποφάσισαν να μας κάνουν τότε... και μας επέτρεψαν να ζήσουμε τόσο ανέμελα και όμορφα παιδικά χρόνια..

Καλά Χριστούγεννα από τα 80s!!!

Ποιο είναι το καλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό χριστουγεννιάτικο κομμάτι των 80s;;; Κατά τη γνώμη μου , το "Do they know it's Christmas ?" από τους Band Aid.

Οι Band Aid ήταν ένα συγκρότημα που φτιάχτηκε πριν από 24 χρόνια από πολλούς stars της εποχής. Τη σχετική ιδέα είχε ο Bob Geldof και σκοπός του ήταν να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία στο πρόβλημα της πείνας που μάστιζε πολλές αφρικανικές χώρες και κυρίως την Αιθιοπία.

Το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία και έφτασε στο Νούμερο 1 πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Από τότε έχει ηχογραφηθεί ακόμα δύο φορές (1988,2004) με διαφορετικούς καλλιτέχνες αλλά ανάλογη επιτυχία. Το βίντεο κλιπ που ακολουθεί είναι από την πρώτη και καλύτερη (για μένα) ηχογράφηση του 1984. Προσπαθήστε να ανακαλύψετε όσους περισσότερους stars μπορείτε και παράλληλα να "θαυμάσετε" την αξεπέραστη αισθητική της εποχής!

Χρόνια Πολλά !!!

Δώστε και λίγη προσοχή στους στίχους:

It's Christmas time

There's no need to be afraid

At Christmas time, we let in light and we banish shade

And in our world of plenty we can spread a smile of joy

Throw your arms around the world at Christmas time

But say a prayer

Pray for the other ones

At Christmas time it's hard, but when you're having fun

There's a world outside your window

And it's a world of dread and fear

Where the only water flowing is the bitter sting of tears

And the Christmas bells that ring there are the clanging chimes of doom

Well tonight thank God it's them instead of you

And there won't be snow in Africa this Christmas time

The greatest gift they'll get this year is life(Oooh)

Where nothing ever growsNo rain nor rivers flow

Do they know it's Christmas time at all?

(Here's to you) raise a glass for everyone(Here's to them) underneath that burning sun

Do they know it's Christmas time at all?

Feed the world Feed the world Feed the world Let them know it's Christmas time again

Feed the world Let them know it's Christmas time again

Rockin' and Hard Rockin'

Με αφορμή το προηγούμενο θέμα του φίλτατου Στάθη έκανα ένα review στις μουσικές σούπες που άκουσα πολύ στην εποχή που πρωτοακούστηκαν τα συγκεκριμένα τραγούδια (και λίγο μετά) και ομολογώ πως τέτχιες μουσικές ΔΕΝ ξαναγράφονται...

Van Halen - Jump


Yes - Owner of A Lonely Heart


Joe Satriani - Always With Me, Always With You


GNR - Don't Cry


κι ένα ακόμα αγαπημένο (λιγότερο γνωστό) που στυλιστικά ανήκει στα 80s, αλλά νομίζω γράφτηκε αρχές δεκαετίας 90...

Thunder - Low Life In High Places


και για τον Στάθη
ένα κομμάτι που στην τρέλα του μου θυμίζει και λίγο Yes... και πολύ δυνατό videoclip για την εποχή του (ακόμα και για σήμερα).

Peter Gabriel - Sledgehammer


Φυσικά και ξεχνάω πολλά...
Σας αφήνω να συμπληρώσετε! ;)

ΕΙΚΟΝΕΣ ...

Λένε μια εικόνα χίλιες λέξεις, το πιστεύω. Φαίνεται ότι το πιστεύει και ο φίλος Λάκων, που κάπου εδώ γύρω χρονίζει στην μπλογκόσφαιρα, και που μου έστειλε ένα απίστευτο mail με φωτογραφίες εποχής.

Δικές μερικές.
Τα σχόλια δικά σας!!!

UEFA 1983 - 1984: Bayern - ΠΑΟΚ

Κατά αρχήν να ευχαριστήσω τον φίλο Στάθη για την πρόσκληση που μου έστειλε να συμμετάσχω κι εγώ στο Blog των ελληνικών 80s.

Η δεκαετία αυτή μου προκαλεί ένα ανάμικτο αίσθημα από γέλιο και νοσταλγία. Η νοσταλγία είναι προφανές από που μπορεί να προέλθει. Το γέλιο προέρχεται από την απίστευτη κιτσαρία που επικρατούσε τότε και μας φαινόταν και φυσιολογική. Τώρα όταν βλέπω εικόνες της εποχής με π.χ. τους άνδρες να φοράν υπερβολικά μεγάλες βάτες στα σακάκια, και γελάω! Τότε ήταν νορμάλ.

Τέλος πάντων.

Θα ξεκινήσω με ένα ποστ που είχα σηκώσει και στο προσωπικό μου blog πριν κάποιο καιρό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παρόντος blog. Αφορά το πρώτο παιχνίδι που είδα ποτέ στο γήπεδο, το οποίο θυμάμαι ακόμα με δέος, νοσταλγία και χαρά:

Κύπελλο UEFA 1983 - 1984: Στο δεύτερο γύρο ο ΠΑΟΚ κληρώνεται με τη Μπάγερν Μονάχου.

Το πρώτο παιχνίδι γίνεται στην Τούμπα. Ήταν το πρώτο παιχνίδι που είδα με τον πατέρα μου στο γήπεδο. Ήμουν 9 χρονών τότε. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το δέος που ένοιωσα όταν μπήκαμε στο γήπεδο από τη θύρα 6 αντικρίζοντας τον κόσμο του ΠΑΟΚ. 25 χρόνια μετά εξακολουθώ να πηγαίνω στο γήπεδο, στη θύρα 5-6 και να νοιώθω το ίδιο δέος και την ίδια ανατριχίλα. Θυμάμαι τότε ότι μπροστά μας καθόταν ο παντοπώλης που ξέραμε απ' τις διακοπές μας στη Χαλκιδική, ο οποίος είχε έρθει απ' τη Χανιώτη για να δει τον ΠΑΟΚ. Τότε με είχε φανεί απίστευτο να ξεκινά κανείς απ' τη Χανιώτη για να δει τον ΠΑΟΚ. Τώρα μου φαίνεται το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο!

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0.

Η ρεβάνς στο Μόναχο φάνταζε πάρα πολύ δύσκολη. (Οι γονείς μου ταξίδεψαν με την αποστολή του ΠΑΟΚ και πήγαν και σε εκείνο το παιχνίδι. Παρά τα συνεχή παρακάλια να με πάρουν μαζί τους, εγώ έμεινα πίσω στη Θεσσαλονίκη.)

Το ματς έληξε 0-0. Μετά από 120 λεπτά το αποτέλεσμα ήταν ακόμη 0-0. Στη διαδικασία των πέναλτι ο ΠΑΟΚ έχασε 9-8 μετά από τις τιτάνιες προσπάθειες του διαιτητή να περάσει τη μεγάλη Μπάγερν στον επόμενο γύρο.

Έψαξα στο YouTube και βρήκα το ακόλουθο βιντεάκι που έχει ανεβάσει η Θύρα 4. Πρόκειται για τη διαδικασία των πέναλτι στο Μόναχο. Από το παιχνίδι της Τούμπας δεν μπόρεσα να βρω κάτι. Προσέξτε πόσο χαλαροί και πλαδαροί είναι οι παίκτες. Μέχρι και κοιλίτσα έχουν κάποιοι!!!



Έτσι, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Στιγμές στα 80s

Είπα να αναδημοσιεύσω ένα ποστ που είχα κάνει πέρσι στο μπλογκ μου για τις εικόνες των 80s μπας και σας βάλω σε ένα τριπάκι να βρείτε και εσείς τις δικές εικόνες από τότε!!

1. Η Δεκαετία του 1980 έφερε την επιδείνωση στις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων και την "αναζωπύρωση" του ψυχρού πολέμου. Αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές οι αρχηγοί των δύο "φυλών" - όπως έλεγε και ο Φράνκι που πήγαινε στο Χόλυγουντ- ένας αποτυχημένος ηθοποιός που κατέληξε πρόεδρος και ένας αποτυχημένος πρόεδρος που κατέληξε ηθοποιός σε διαφημίσεις της Πίτσα Χατ.

Εδώ τους βλέπουμε σε ένα τρυφερό τετ-α-τετ

2. Στα καθ' ημάς, ένας τύπος ξεσήκωσε τα πλήθη και σαν σήμερα το 1981 γινόταν πρωθυπουργός. Πολλοί έκαναν τον έρμο αυτό λαό να ονειρευτεί αλλαγές. Μόνο αυτός όμως ταυτίστηκε με την λέξη. Από την ολοκληρωτική νίκη του 1981, ήρθε η μουδιασμένη αλλά αποφασιστική "δεύτερη ευκαιρία" το 1985.

Το 1988 όμως αρχίζει η παρακμή..

Εδώ με τον Γιασέρ Αραφάτ. Είναι η εποχή που και
η ελληνική εξουσία ήταν με τους κατατρεγμένους!

3. Η ευτυχισμένη παρέα που βλέπεται είχε ένα άσχημο ραντεβού με την μοίρα στον ουρανό της Φλόριντα στις 28 Ιανουαρίου 1986. Είναι το πλήρωμα του Διαστημικού Λεωφορείου Challenger. Όρθια, δεύτερη από τα αριστερά, είναι η Sharon Christa Corrigan McAuliffe, η 36χρόνη δασκάλα από το Νιου Χαμσαϊρ.

4. Το χέρι του Θεού.

Είναι η 22η Ιουνίου 1986 και η Αργεντινή παίζει με την Αγγλία. 4 χρόνια μετά τον πόλεμο στα Φολκλαντς. Το σκορ είναι 0-0 και στο 52' η μπάλα κάνει ένα γκελ στο πόδι του Χόντζες μετά απο σουτ του Βαλντάνο, παίρνει ύψος και ενώ ο Σίλτον βγαίνει να την μαζέψει ο Μαραντόνα βάζει το πιο αμφιλεγόμενο γκολ στην ιστορία του Ποδοσφαίρου. Αυτό είναι το "χέρι του Θεού". 20 χρόνια μετά ο ίδιος ο Ντιέγκο θα πει στην αυτοβιογραφία του "...Χέρι του Θεού..αρχίδια ήταν το χέρι του θεού! Το χέρι του Ντιέγκο ήταν".

Τρία λεπτά μετά θα βάλει το Γκόλ του Αιώνα. Οι Άγγλοί θα μειώσουν με τον Λίνεκερ στο 81' αλλά είναι αργά. Το καλύτερο ματς που είδα ποτέ....

5. Λίγο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 1986 η Ευρώπη ξυπνάει με μια καινούργια λέξη που δεν αργεί να γίνει συνώνυμο του Εφιάλτη.

Τσέρνομπιλ.

Είμαι 10 χρονών, είναι άνοιξη και θυμάμαι την μάνα μου
να τσιρίζει όταν ανακαλύπτει ότι παίζαμε με τον αδερφό μου όλη μέρα στην αυλή.
Την προηγούμενη μέρα το είχαν πει στις ειδήσεις πρώτο θέμα.
Το γάλα σε σκόνη έχει την τιμητική του.

6. Σήμερα βλέπουμε Lost, Desperate Housewives, Prison Break και Heroes. Αλλά όταν ήμουν στο δημοτικό οι συζητήσεις στο διάλειμμα ήταν αν ο ΚΙΤΤ μπορεί πράγματι να μιλάει ή αν μπορεί να ταξιδεύει σαν υποβρύχιο!

Η σειρά που σήμερα μας θυμίζει ότι το απόλυτο hype των eighties γίνεται απλά κιτς 20 χρόνια μετά! Λέτε και ο Τζάκ Σέπαρντ σε 20 χρόνια να φαντάζει οπώς ο Ντειβιντ Χειζελχοφ σήμερα?!

7. Δεν πιστεύω να αναγνωρίσατε το πλοίο της επόμενης φωτογραφίας?

Το πλοίο αυτό είναι το "Σισμικ"! Για τα ταξίδια που επιχείρησε στο Αιγαίο τον Μάρτιο του 1987, κηρύχθηκε μερική επιστράτευση και ο κόσμος πανικοβλημένος άδειασε τα σούπερ μάρκετ. Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και κρίσεις μετά από αυτόν τον Μάρτη πολλοί θα αναπολήσουν την "μαγκιά" του Αντρέα.

8. Ενώ η Ελλάδα είναι σε πολεμική τροχιά με τον "κακό" της δαίμονα, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ένας άλλος "κακός" θα κυριαρχήσει στα τσαρτς!

Είναι η εποχή που η άσπρη κάλτσα με το μαύρο λουστρίνι είναι παντού και η "καρέκλα" φτάνει στον κολοφώνα της δόξας της σαν χορευτική κίνηση. Ο Μαίκλ Τζάκσον δεν ξέρει τι έχει και γιαυτό αρχίζει και ασπρίζει. Αν έλεγες σε οποιοδήποτε άνθρωπο που ζούσε στην Δύση ότι αυτός ο άνθρωπος σε 20 χρόνια θα βάδιζε στην χρεωκοπία με γοργό ρυθμό, θα δικαζόταν για παδεραστία και όταν θα τελείωνε η δίκη θα ζούσε μέσα στην απέραντη μοναξιά και κατάθλιψη της ύπαρξής του θα σε περνούσαν για τρελό. Κι όμως όπως λεν στην Αμερική Life is bigger than TV και έτσι συμβαίνουν στην πραγματικότητα καταστάσεις που ξεπερνάν κάθε φαντασία.

9. 1987

ενά νούμερο που υποδηλώνει μια χρονιά που το μπάσκετ έγινε τρόπος ζωής για 10.000.000 κατοίκους μια χώρας. Απίστευτη ομαδική ψυχοθεραπεία. Μετά τον τελικό ξεφυτρώνουν μπασκέτες παντού. Κάπου σε μια γειτονιά της Αθήνας, ο 10χρόνος Παπαλουκάς χαζεύει τον Γιαννάκη. Η μοίρα έχει κάνει ήδη το καθήκον της....

10. Η δεκαετία τελείωνει στην Ελλάδα με τον πάταγο που κάνουν όταν σκάνε 32 δισεκατομμύρια παλιές δραχμές την εποχή που ένας καλός μισθός ήταν 60.000.

Ο παχουλός κύριος της φωτογραφίας πήγε το 1970 στην Αμερική όπου σπούδασε αλλά και εργάστηκε ως ελαιοχρωματιστής. Στα 1979 έρχεται στην Ελλάδα και πιάνει δουλειά σαν διευθυντικό στέλεχος της Τράπεζας Κρήτης. Το 1984 βγάζει από το μανίκι του 9 εκατομμύρια δολάρια και αγοράζει την εταιρία που δουλεύει. Κανείς δεν θα καταλάβει ότι αυτά τα λεφτά τα έβγαλε από τα ίδια τα ταμεία της Τράπεζας....

Αγοράζει τα πάντα! Αγοράζει εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνα. Παίρνει τον -ξεπεσμένο τότε με κάτι 6-1 στις Σέρρες- Ολυμπιακό και φέρνει με ένα δις δραχμές τον Ντέταρι (στην φωτογραφία). Όποιες εφημερίδες του ξέφυγαν αρχίζουν και αναρωτιούνται που βρήκε τα λεφτά. Στα 1988 ένας έλεγχος στην Κρήτης βγάζει λαβράκι. Κατάχρηση 32 δις. Η τράπεζα πτωχεύει.

Ο Αντρέας δέχεται την πολιτική ευθύνη όχι όμως την ποινική και μπαίνει στο Χερφιλντ. Παράλληλα ιστορίες για Πάμπερς κατακλύζουν την ελληνική πολιτική σκηνή. Το 1989 είναι το φλίπ σαίντ του 1981. Μια πολιτική κρίση σαρώνει τα πάντα και ο πολιτικός που κυριάρχησε στην Ελλάδα του 1980 δεν θα γλυτώσει...

Αυτή η δεκαετία και τα χρόνια της αθωότητας τελειώνουν...

90210

Αυτό το καλοκαίρι βλέπω στον ΑLPHA τα "χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς" και απορώ! Όχι με την καρδιά μου όπως έλεγε και ο περίφημος Μάκης, αλλά με το τι βλέπαμε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όπου κατά μια έννοια ήταν και η αποθέωση των 80s!!



Καταρχήν τόσο ηθικοπλαστική, ψεύτικη και κιτσάτη που φαίνεται η σειρά σου δημιουργούνται απορίες για την παγκόσμια καλαισθησία !! Λέτε τελικά να έφταιγε το Τσέρνομπιλ...