Rainin all summer..

Έσπαγα τις προάλλες που ήθελα να γράψω μετά από καιρό στο μπλογκ μου, να βρω εκείνο το τραγούδι - ψιλο γκλαμ ροκ, ψιλο χαρντ ροκ αλλα 100% 80s- που έλεγε rainin all summer!

Τελικά έγραψα το ποστ χωρίς να θυμηθώ! Όπωςγίνεται συνήθως καναδυό μέρες μετά στο άσχετο, το θυμήθηκα! Αφού το βρήκα στο youtube, γραμμένο από το MTV μάλιστα, είπα να το βάλω εδώ! Το γκρουπ λέγεται Nuclear Valdez, ο δίσκος I Am I, το τραγούδι Summer και το έτος είναι το 1989!!!

Μακρύ μαλλί χαίτη και τα 80s είναι στο κύκνειο τους άσμα!!!

Τηλεοπτικές σειρές

Δύο τηλεοπτικά κανάλια είχαμε όλα κι όλα τότε, αλλά πόσες αναμνήσεις... Οι τηλεοπτικοί ήρωές μας, έχουν αφήσει βαθιά το σημάδι τους μέσα μας. Τότε ήταν τα χρόνια της αθωότητας για την δική μας γενιά και θέλαμε κάπου να πιστέψουμε και κάπου να ταξιδέψουμε και να ονειρευτούμε. Έτσι ακουμπούσαμε στον ώμο του McGyver για να μας προστατεύσει, πετούσαμε με τον Nils Holgerson, ερωτευόμασταν μαζί με τον Bruce Willis την Cybill Shepherd, χαιδεύαμε το κεφαλάκι του Kermit, κάναμε διαγαλαξιακά ταξίδια με το Enterprise, πηδάγαμε και εμείς απ' το παράθυρο μέσα στο αμάξι των Dukes και φορώντας λευκό σακάκι κυνηγούσαμε τους εμπόρους ναρκωτικών στο Miami...

Μεγάλες ροκ συναυλίες στην Ελλάδα.

Ιδού, σε φωτογραφίες, μερικές από τις κυριότερες συναυλίες ξένων συγκροτημάτων στην Ελλάδα, την δεκαετία του 80. Ξεχωριστη μνεία πρέπει να γίνει (σε κάποιο άλλο ποστ) για το επεισοδιακό Rοck in Athens Festival που έγινε στο Παναθηναικό στάδιο το 1985, με την συμμετοχή πολλών συγκροτημάτων. Προσωπικά, από τις παρακάτω συναυλίες παρακολούθησα μόνο αυτή του Stevie Wonder στη Ν.Σμύρνη το 1989, από...μια ταράτσα δίπλα στο γήπεδο του Πανιωνίου. Θυμάμαι πολύ καλά, ότι είχα συγκλονιστεί από την φωνή του!...Μέχρι που ήρθε ο διαχειριστής και μας κατέβασε όλους κάτω....

Cure 30/5/89 Γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας

Pink Floyd 31/5/89 OAKA

Stevie Wonder 3/6/89 Γήπεδο Ν. Σμύρνης

Nick Cave 3/5/89 Club Ρόδον

Eric Clapton 30/1/84 Γήπεδο Σπόρτινγκ

Dire Straits 6/5/85 Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

Clash 23/7/85 Rock in Athens, Παναθηναικό στάδιο

Συναυλία Διεθνούς Αμνηστίας 3/10/88 ΟΑΚΑ

Rory Gallagher 10/9/81 Γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας

Police 31/3/80 Γήπεδο Σπόρτινγκ

Πηγή : Περιοδικό Ποπ και Ροκ.

Διαφημίσεις...

Πριν καιρό είχα κατεβάσει ένα αρχείο dvix με 3-4 επεισόδια κινουμένων σχεδίων της σειράς Getta Robot.
Το συγκεκριμένο αρχείο είχε προκύψει απο rip μιας βιντεοκασσέτας...
Πριν ξεκινήσουν τα επισόδια, υπήρχαν 3 διαφημίσεις..
Πλυντήριο ρούχων Indesit με την τεχνολογία του 2000!
Τηλέφωνο Sanyo. Όχι ένα απλό τηλέφωνο αλλά ένα από τα επτά θαύματα!
Και τέλος τα νέα υπερσύγχρονα Βίντεο της Sanyo, που παίζουν όλων των ειδών τις βιντεοκασσέτες!!

Για τα μάτια σας μόνο!

Καληνύχτα Παρασκευούλα...

(ανα)Δημοσιεύω ένα χμμμ μάλλον λίγο άσχετο άρθρο γιατί δεν βλέπω και πολύ κινητικότητα τελευταία... :p

Το μόνο ίσως που θυμίζει 80's -εκτός από την Παρασκευούλα και τον λατρεμένο Ρούχλα- είναι ο παμπάλαιος φούρνος μου..!

Φιλιά!

Κανένας φούρνος θα γκρεμίστηκε...

Σηκώθηκα σχετικά νωρίς και χωρίς τον Ρούχλα να βουίζει μες στα αφτιά μου... (Δεν το συνηθίζω) Καλό σημάδι σκέφτηκα. Η μέρα μου φάνηκε καλή και είχα αρκετό χρόνο να πεταχτώ μέχρι την λαϊκή να χτυπήσω κανένα φρέσκο ψαράκι, κανένα ζαρζαβατικό, φρουτάκια, λουλουδάκια και τα ρέστα. Στην επιστροφή είχα ακόμα αρκετό χρόνο. Ανοίγω λαπ τοπ, βάζω μουσικούλα, κάνω καφέ. Εεε δεν το ψήνω κι εκείνο το ψαράκι να είναι έτοιμο όταν γυρίσω από την δουλειά που ούτως ή άλλως θα λυσσάω από την πείνα; (Επίσης δεν το συνηθίζω να μαγειρεύω πριν πεινάσω) Αλατάκι, πιπεράκι, ριγανάκι, λαδάκι και στο φούρνο. Όμορφα κι απλά. Το λεμόνι ο καθένας στο πιάτο του και όσο θέλει. Το κοίταξα και δύο φορές καθώς ψηνόταν, στο τέλος μου φάνηκε ότι έγινε καλό. Έσβησα τον φούρνο, είχα ακόμα τέταρτο (το πολύ) για να φύγω. Ανοίγω να δω και λίγο το Ναταλάκι (αυτο το συνηθίζω :p), αράζω στον καναπέ και ξαφνικά ΜΠΑΜ... Μίνι έκρηξη στην κουζίνα. Τι να δω; Ο φούρνος είχε κάνει την επανάσταση του και το εξωτερικό του τζάμι κείτονταν στο πάτωμα σκορπισμένο σε χιλιάδες μικροσκοπικά κυβάκια. Έτσι ξαφνικά και στα καλά του καθουμένου. Χωρίς να είναι σε λειτουργία, χωρίς να τον κακομεταχειριστεί κανείς. Έσπασε και πάει. Και για του λόγου το αληθές...

Τα μεγαλύτερα κομμάτια είναι αυτά που έμειναν πάνω στον φούρνο και τα έβγαλα μετά με το χέρι...

Ακόμα και τώρα (έχουν περάσει αρκετές ώρες, το ψάρι έχει φαγωθεί, το επιδόρπιο, δεύτερος καφές) βλέπω στην λεκάνη το σπασμένο τζάμι, γελάω κι απορώ... Τι στην ευχή;

Υ.Γ. μήπως δεν κάνω καλά που χρησιμοποιώ παιδικές μνήμες στο ξυπνητήρι μου;;;

Καλό Σαββατοκύριακο._

Ο Amstrad CPC 6128, η Amiga 500 και ο Πετρόπουλος

Εγώ ήμουν αυτός, κάποτε. Ναι, αυτός με τον Amstrad 6128.

1986. Όταν αγοράσαμε τον Amstrad 6128 με την πράσινη οθόνη, έγινα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη. Ήταν ανώτερος και από αυτόν τον μισητό commodore 64, για τον οποίο τόσο υπερηφανευόταν, ο συμμαθητής μου ο Πετρόπουλος που ήταν Ελληνοαμερικάνος και είχε πάντα τα τελευταία gadgets και παιχνίδια και την καλύτερη συλλογή από ομάδες subbuteo...


Όμως τώρα, ήμουν εγώ, ένα βήμα πιό μπροστά (ναι!..), με ένα μηχάνημα που είχε 128 kb μνήμη RAM, 4 MHz ταχύτητα, 20MB σκληρό δίσκο και ενσωματωμένο floppy disc drive στο πληκτρολόγιο! Φυσικά, τότε οι υπολογιστές δεν είχανε καν windows και όλες οι εργασίες γίνονταν με εντολές σε ένα περιβάλλον dos. Για παράδειγμα, για να τρέξεις ένα παιχνίδι πληκτρολογούσες

Run "Arkanoid"




Να μιλήσω και για τα παιχνίδια του Amstrad;; Xevious, Renegade, Wonder Boy, Commando, Arkanoid, 1942, Rick Dangerous και δεν συμμαζεύεται. Τα μπλιπ-μπλιπ ακούγονταν σαν κελάηδισμα στ' αυτιά μου και δεν ξεκόλλαγα από την οθόνη μέχρι να καζζζαντήσω σαν ζαλισμένο κοτόπουλο...

Η ευτυχία μου κράτησε μέχρι να βγει η Amiga 500... Tότε έγινα ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη. Αγόραζα το περιοδικό Pixel και έβλεπα τα γραφικά της και έλιωνα. Κοιμόμουν με τα Pixel κάτω απ΄το μαξιλάρι μου και έγραφα πάνω στο θρανίο, στο σχολείο, μηνύματα όπως I love you Amiga.



Ήμουν εντελώς καψούρης, έπρεπε πλέον να το παραδεχτώ. Ώσπου μια θρυλική μέρα, ο πατέρας μου αποφασίζει να μας την πάρει. Όλο το προηγούμενο βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου από την αγωνία μου.



Φτάνουμε στο μαγαζί με τους υπολογιστές και μόλις ο πατέρας μου ακούει την τιμή, λέει "Μα..δεν υπάρχει τίποτα άλλο πιο φτηνό;..."


Τίποτα άλλο;;!!.. Τίποτα άλλο;;;;!!!!......


Τα όνειρα μου γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα...


Τελικά δεν την πήραμε γιατί δεν φτάναν τα λεφτά. Ο Πετρόπουλος όμως την είχε πάρει ήδη και όποτε πέρναγα κάτω απ' το σπίτι του, κοίταζα προς το δωμάτιό του με λάγνο βλέμμα και σκεφτόμουν, πω πω, εκεί πάνω υπάρχει μια AMIGA 500......


Έτσι αρκέστηκα στις διηγήσεις του, για τα σενάρια των games που έπαιζε και εγώ τον έβλεπα και ξεροστάλιαζα, καθώς γυρνούσαμε απ' το παλιοσχολείο. Άσε που φορούσε και ένα απίθανο ηλεκτρονικό ρολόι casio που έκανε και μαθηματικές πράξεις...Άσε που η ομάδα του οι Firestones μας νίκαγε μονίμως στην μπάλα...Τρώγαμε και γκολ και ξύλο...


Αχ, τι δύσκολα που είναι τα παιδικά χρόνια....

Βιντεοκασέτες

Τα βιντεοκλάμπ εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 κι εξαπλώθηκαν ταχύτατα. Άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού, σε κάθε γειτονιά, σαν μανιτάρια και αποτέλεσαν την εμμονή της εποχής. Η βιντεοκασέτα υπήρξε η βασίλισσα της δεκαετίας. Την εποχή εκείνη ο πατέρας μου ήταν ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου καταστήματος και είχα την τύχη να παρακολουθώ από κοντά τις εξελίξεις στον χώρο. Θυμάμαι το μαγαζί να γεμίζει κόσμο με κάθε καινούρια ελληνική ή τούρκικη παραγωγή, αφίσες από το Dirty Dancing και το Blade Runner, τις λεγόμενες "αισθησιακές" ταινίες κρυμμένες στα πιο ψηλά ράφια "για να μην τις δει το παιδί". Τα δικά μου αγαπημένα της εποχής, όλα τα παιδικά, ντυμένα με τις φωνές των: Ακίνδυνου Γκίκα, Σπύρου Μπιμπίλα, Κατερίνα Γκίργκις, Δήμητρα Δημητριάδου και άλλων.

Τώρα που οι βιντεοκασέτες αποτελούν πια παρελθόν, ο μικρός αυτός "θησαυρός" βρίσκεται κρυμμένος στο γκαράζ σκονισμένος και ξεχασμένος. Σε αντίθεση με τις κασέτες ήχου και το βινύλιο που αποθεώθηκαν κατά την μετάβαση της μουσικής στην ψηφιακή εποχή οι βιντεοκασέτες ξεχάστηκαν...

Στο επόμενο μεγάλο ταξίδι υπόσχομαι να επανέλθω με φωτογραφίες και περισσότερες λεπτομέρειες. Μέχρι τότε ρίξτε μια ματιά εδώ για να θυμηθείτε τα μικρά πόνυ, τον σπορτ μπίλι και άλλους αγαπημένους παιδικούς ήρωες.


Bisous, Creme

Κύβος του Rubik

Μετά από 25 περίπου χρόνια, πέρσι τέτοιο καιρό, έπεσε στα χέρια μου και πάλι ένας κύβος του Rubik. Ένα πολυαγαπημένο παιχνίδι στις αρχές της δεκαετίας του '80 που πήρε τα πάνω του ξανά τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν πολλές και διάφορες παραλλαγές πλέον του κύβου αυτού στο μικρότερο 2x2x2, αλλά και στα πιο σύνθετα 4x4x4, 5x5x5 και τις πυραμίδες, σφαίρες και αμέτρητες άλλες παραλλαγές.





Το θετικό είναι ότι επιτέλους, μετά την παρακίνηση ενός φιλότιμου και υπομονετικού 50άρη πλέον καταφέρνω να τον λύνω, πράγμα που δεν έκανα ποτέ στα παιδικά μου χρόνια, όπου με ταλαιπωρούσαν οι... 5 από τις 6 πλευρές και δεν είχαμε την πολυτέλεια του internet, της πληροφορίας που χρειαζόμαστε για να βρούμε την λύση που μας ταιριάζει. Δεν κατάφερα δυστυχώς ψάχνοντας στην αποθήκη να βρω τον παλιό μου κύβο, αγόρασα έτσι έναν καινούριο που μετά από αρκετή χρήση, φαίνεται παλιότερος από τον παλιό μου! :)

Ακολουθεί προσωπικό βίντεο-επίδειξης της λύσης του που σε καμιά περίπτωση δεν συγκρίνεται με την ικανότητα που έχουν οι πρωταθλητές με χρόνους κάτω των 10 δευτερολέπτων!!!



Και η... πτωχή προς το παρόν συλλογή μου:

Road Racing 3001

Το παρόν είναι αναδημοσίευση από το blog μου, αλλά ταιριάζει κουτί εδώ μέσα! Μπορεί να μη γράφω συχνά, αλλά νομίζω εξιλεώνομαι με το παρακάτω!
:-P

Το πρωί πήγα μια βόλτα να παραλάβω τη μάνα μου που πήγε μια βόλτα από τον παππού μου και κατόπιν πήγα μια βόλτα στο πατρικό μου όπου είχα την έμπνευση να κάνω μια βόλτα στο πατάρι! Τί έψαχνα; Ένα παλιό μου παιχνίδι, το οποίο μια που δεν είχα σύνεργα σπηλαιολογίας μαζί μου δεν το βρήκα. Το κουτί που έψαχνα ήταν πίσω πίσω, πίσω από τρεις βαλίτσες, κάτι άρβυλα, τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, μια τσάντα βατραχοπέδιλα και τρία κιβώτια αγνώστου περιεχομένου!

Πώς είναι η αποθήκη που βάλανε την κιβωτό της διαθήκης όταν τη βρήκε ο Ιντιάνα Τζόουνς; Κάπως έτσι είναι και το πατάρι μας και μιλάμε μόνο για την αριστερή πτέρυγα, τη δεξιά δεν την άνοιξα καν! Το παιχνίδι που έψαχνα λοιπόν δεν το βρήκα, αλλά δε θα σας πω ακόμη ποιό είναι, επιφυλάσσομαι για το sequel! Βρήκα όμως κάτι άλλο το οποίο είναι καλύτερο:

Road Racing 3001! Κουφαθήκατε; Τώρα φυσικά καταλαβαίνω ότι αν το δει ένας σημερινός πιτσιρικάς δε θα εντυπωσιαστεί και πολύ από ένα ζευγάρι αυτοκινητάκια που γυροφέρνουν σε ράγες, αλλά για κάποιον που γεννήθηκε στα μέσα των 70's πιστέψτε με ήταν πολύ high tech! Βασικά high tech στις αρχές των 80's ήταν οτιδήποτε έπαιρνε μπαταρίες...

...πόσο μάλλον αυτό για το οποίο είχα και μετασχηματιστή! Το καβάντζωσα λοιπόν και όταν με το καλό κάποια στιγμή τελείωσα τις βόλτες και γύρισα σπίτι μου το έστησα και φώναξα το αδέρφι απκάτ για να παίξουμε...

...πλην όμως δυστυχώς τα κουρσάκια μας δε έτρεχαν! Κατόπιν επιστημονικών ερευνών και διαδικασιών αν και δεν είχαμε πολύμετρο, διαπιστώσαμε ότι οι ράγες παίρνουν ρεύμα. Λογικά θα έχει ξεμουδιάσει η γλώσσα του αδερφίου μέχρι τώρα!

Πράγμα που σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι στα ίδια τα αυτοκινητάκια. Αφού άδειασα μισό καθαριστικό σπρέι επαφών, το ένα άρχισε να φωτίζει μέχρι που κάηκε η λάμπα και το άλλο ψιλοβούιζε αλλά δε ξεκινούσε. Το τρίτο παρέμενε παγερά αδιάφορο.

Μια που μετά από -γκουχ 30 γκουχ- παρά κάτι ψιλά χρόνια δε νομίζω να βρούμε ανταλλακτικά, μάλλον θα πρέπει να καταφύγουμε σε ανακατασκευή αυτών που έχουμε! Οπότε το μόνο που μένει είναι να βρω και λίγο χρόνο να το κάνω και φυσικά να βρω και με τι θα αντικαταστήσω τους κινητήρες αν είναι ΠΕΕ!

Και πού είστε, αν τα καταφέρω θα βάλω και βίντεο. Μην κρατήσετε την αναπνοή σας μόνο και μου πάθετε και τίποτα, μπορεί να έχει βγει το Duke Nukem forever μέχρι τότε! Και φυσικά το καλύτερο βίντεο θα είναι αν βρώ το άλλο παιχνίδι που ψάχνω και το οποίο είναι πιο low tech (χωρίς μπαταρίες), άρα θα δουλεύει σίγουρα, άσε που είμαι σίγουρος ότι το έχω σε τέλεια κατάσταση!

Λαϊκή Τσικνοπέμπτη κατευθείαν από τα 80s!

Στο μπλογκ μου έχω αρκετές στιγμές νοσταλγίας και από καιρό είχα στο μυαλό μου να παρουσιάσω κάποια τραγούδια που παρόλο που πολλά από αυτά δεν γράφτηκαν στα 80s αλλά ακόμα και 20 ή 30 χρόνια πριν ξαναέγιναν επιτυχίες από μια παρέα από την Πάτρα που όμως δεν είχε κανέναν Πατρινό!



Για αυτούς διαβάζω στην ελληνική βέρσιον του wikipedia : Παρά τον τίτλο του. τα μέλη του συγκροτήματος ήταν από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Πάτρα ήταν φοιτητές και έχοντας γνώση κάποιων μουσικών οργάνων αποφάσισαν να συγκροτήσουν ένα μουσικό σχήμα δίνοντας αυτό το όνομα. Μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Λάμπρος Καρέλας τραγούδι, ο Χρήστος Παπαδόπουλος μουζούκι, ο Αργύρης Παπαγεωργίου, ο Β. Δεληκούρας, και ο Παναγιώτης Μανωλάκος (μπουζούκι). Στο αρχικό σχήμα που έπαιξε στο Χάραμα συμμετείχε και η Ρούλα Μπεκάκου, η οποία αποχώρησε στη συνέχεια.



Ξεκίνησαν το 1981 από το νυχτερινό κέντρο Χάραμα που βρισκόταν στην Οβρυά, το οποίο υπάρχει και σήμερα σε άλλη περιοχή. Η επιτυχία τους ήταν μεγάλη και το 1983 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο Αφιερωμένο εξαιρετικά, ο οποίος έγινε χρυσός, πουλώντας 350.000 δίσκους, και τους έκανε γνωστούς σε όλη την Ελλάδα. Το τραγούδι Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Έδωσαν πολλές συναυλίες στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Το 1995 το συγκρότημα διαλύθηκε αλλά επανενώθηκε και συνεχίζει μέχρι σήμερα.



Ελπίζω να σας έφτιαξα το κέφι και παράλληλα να σας θύμισα και την αγαπημένη μας δεκαετία!!!



Πολλά Φιλιά!!