Πρώτη φορά

It's the first time I can see
I can see a light shining in your eyes
Is it that I never tried is it that I try to hide
All that I feel this love's so real
It's the first time I can see
the truth hiding for myself
It's the first time I can see
a light shining in your eyes

Η μελαγχολία της επιστροφής από τις διακοπές ήταν εκεί, μέχρι τότε.
Όλα γύρισαν πίσω στην εφηβεία. Σε όλη την εφηβεία.
Η Lois Lane ήταν μαγική. Και συντρόφευε όλους τους Αύγουστους.
Άγχος.
Θέλω. Σε θέλω.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο μπροστά μου.
Εσύ.

It's the first time I can feel
I can feel your love is burning in my mind
Is it that you've always shown
Your love for me was meant to be
It's the first time I can feel
my heart is burning through myself
It's the first time I can see
a light shining in your eyes no more lies

Σουρούπωνε.
Στο μπαλκόνι να περιμένω να περάσει η ώρα.
Η Lois Lane προετοίμαζε τη βραδιά.

I......I got nothing to fear
I got nothing to loose
I......It's so very clear
I want you to know that I

Wanna stay close to you
It just don't matter what you do
I got so much to offer
I got nothing to loose
I'll give you the story if you let me

Η γλυκιά προσμονή ήταν ανέγγιχτη.
Μόνο το τέλος του τραγουδιού άδειαζε τα πνευμόνια, πρόσκαιρα.
Η ώρα έφτανε το σώμα έτρεμε.
Έρχομαι.

So much to offer
Nothing to loose
Now that I found you
I don't have to choose
Got a love that's forever
A life that's so real

Δεν είμαι εκεί.
Ήμουν.
Ευχαριστώ.



υ.γ. το ποστ είναι αφιερωμένο στον Jordan

Πιες πιες της ταραχης το κρασί.

Αυτές τις μέρες η "τρομοκρατία" είναι και πάλι στο προσκήνιο. Δεν θα αναλωθώ, σε κανένα πολιτικό σχόλιο. Απλά θα αφιερώσω το τραγουδάκι των τίτλων έναρξης του "Σάγκμα", κατευθείαν από την καρδιά των 80's.

Είμαι το παιδί μιας κακιάς στιγμής, ο Μαθηματούλης ο πειρατής
Είμαι ο αδελφός της καταστροφής, όνομα Γκαζούλης ο πειρατής,

Είμαι ο Σκανδαλούλης μην με ξεχνάς, γιος της ταραχής και της συμφοράς

Της Τρομοκρατίας ο ειδικός, αφεντικός, μοναδικός!

Πιες πιες της ταραχής το κρασί, πιες πιες μεθα μια νύχτα κι εσύ,

η ζωή σου θ' αλλάξει μεμιάς, σαν πειρατής θα τριγυρνάς!......

1989...

Αναδημοσιεύω από το μπλόγκ μου!
Το θέμα παραείναι σχετικό!!

Stathis o Ranger.. Episode 4 : 1989

Episode 4: 1989...

Stathis 957's Podcast

Καμικάζι αγάπη μου...

Ας ασχοληθούμε λίγο και με τα «σιδερένια άλογα» της δεκαετίας του 80. Ως γνωστόν και από τις Δαλιανιδικές ταινίες, με τον Ψάλτη (κυρίως), οι μηχανές αποτέλεσαν ένα μεγάλο κεφάλαιο της νεανικής κουλτούρας της εποχής, τρέχω-τρέχω-τρέχω, σφιχτά κρατάω στα 2 χέρια το τιμόνι τρέχω, με το κορίτσι π’ αγαπώ στ’ αστέρια τρέχω… Μετά από ένα δυνατό φραπέ στου Λέντζου στο Παγκράτι, σούζες, το εργαλείο όρθιο και δεν συμμαζεύεται.


Οι ντισκοτέκ της εποχής διαφήμιζαν μέχρι και χώρο για πάρκινγκ, ειδικά για μηχανές(!). Και όποιος είχε κάποια στην κατοχή του, τότε, ήταν πολύ τυχερός. Αν αυτή δε, ήταν μεγάλου κυβισμού (από 250cc και πάνω) ήταν απλά θεός! Κάλλιστα θα μπορούσε ένας διάλογος ανάμεσα σε κορίτσια της εποχής, να ήταν ο εξής :

-Αααχ, άσε γνώρισα ένα αγόρι χθες στην ντίσκο…κούκλος ήταν!
- Σοβαρά μιλάς, Τζέσικα; (classic 80s όνομα…)
-Άστα έχει και μηχανή!
-Κοίτα, εγώ την βρίσκω στο έτσι να πούμε... Αλλά ο δικός μου…ούτε πατίνι δεν έχει.

Βέβαια ο ανταγωνισμός σήμερα έχει ανέβει αρκετά όπως καταλαβαίνετε . Διότι αν ο τυπάς που γνώρισε κάποια, έχει ένα αμάξι κατώτερο από BMW Z4 τότε δεν είναι καν άξιο λόγου…

Ορίτζιναλ διάλογος από το «Καμικάζι αγάπη μου» μεταξύ Στάθη Ψάλτη και Καίτης Φίνου.
-Θες να κυκλοφορείς γκόμενα και δεν έχεις ούτε ένα παπάκι.
Τελικά μαζί σου δεν είναι το γραφτό μου να κάτσω σε μοτοσικλέτα.
-Προς το παρόν κάτσε στο….
-Α να χαθείς πρόστυχε!
-Στο ταξί ηθελα να πω ρε συ Κίτσα, αμέσως το μυαλό σου στο πονηρό! Ωραία, και ‘κει να καθόσουν δηλ, κακό είναι; Είναι καλύτερα να κάτσεις σε μια μοτοσικλέτα και να σκοτωθείς; Ενώ στο άλλο, δεν σκοτώνεσαι, πολλαπλασιάζεσαι!
-Α να χαθείς, όλο σαχλαμάρες λες!

Φυσικά οι δρόμοι της Αθήνας (αλλά και γενικότερα των μεγαλουπόλεων) σε τίποτε δεν θύμιζαν το σημερινό χάλι. Φανταστείτε οι νεότεροι, και θυμηθείτε οι παλιότεροι, ότι στήναμε κοτρώνες για δοκάρια στην άσφαλτο και παίζαμε μπάλα με τις ώρες, αυτό ήταν το 5Χ5 της εποχής. Αν πέρναγαν πάνω από 2 αυτοκίνητα την ώρα, αγαναχτούσαμε…, την στιγμή που τώρα δεν κυλάει ούτε ένα λεπτό χωρίς να περάσει αμάξι..

Honda C50

Το απόλυτο best seller της αγοράς ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 αλλά στην δεκαετία του 80 ζούσε και βασίλευε δίνοντας τροφή για ατελείωτες ιστορίες υποκουλτούρας, επιθετικών προσδιορισμών και πειραγμάτων. Παρ' όλα αυτά, όντας οικονομικό, άνετο και ελαφρύ σου έδινε την δυνατότητα να οδηγάς, να καπνίζεις και ταυτόχρονα να χαζεύεις τον κόμματο που περπάταγε μπροστά σου και στο καπάκι έκανες στάση, δίπλα ακριβώς στο τραπέζι της καφετέριας για να πεις καμμιά βλακεία με την παρέα. Το ξεκαβάλαγες μόνο για να πέσεις για ύπνο. Το παπάκι, η πάπια, ο πάπιος κτλ έκανε μια χαρά την δουλειά του παντως, και συνέχισε έτσι ακόμα και την δεκαετία του 90 ως το πιο προσιτό μηχανάκι για τους teenagers που με εξατμισόνι sebring και αερογραφίες στην ποδιά και ένα σωρό πειράγματα στον κινητήρα κατέβαινες περήφανος για βόλτα μέχρι το Τουρκολίμανο, άσχετα αν σε βρίζαν οι πεζοί για την μανούρα που έκανες...





Honda Dax

Πολύ δημοφιλές ήταν και το παραπάνω μηχανάκι. Όλο και κάποιος μεγαλύτερος ξάδελφος θα το είχε εγκαταλείψει σε καμιά αποθήκη, οπότε ξεροστάλιαζες μέχρι να πάρεις θάρρος και να το ζητήσεις για μια βολτίτσα. Χαμηλό, προσιτό, ιδιαίτερο, και ας πούμε, "του χεριού σου", ήταν ό,τι έπρεπε για την παρθενική σου βόλτα. Και μετά...απλά ερωτευόσουν τις 2 ρόδες και μάζευες τα λεφτά κατοστάρικο-κατοστάρικο.



Jawa 350cc 1983

Το Jawa ήταν, περισσότερο, το εργαλείο των πιο μεγάλων σε ηλικία της εποχής. Των πιο σοβαρών βρε αδελφέ. Ίσως κάποιων αιώνιων φοιτητών του Πολυτεχνείου ή 40ρηδων που δουλεύαν σε φαναρτζίδικο και το βράδυ πηγαίναν σε ταβερνάκια στην Καισαριανή. Που να ξέρω κι εγω;



Honda XL 500cc 1982

Ε, τώρα μιλάμε για την απόλυτη αλητεία. Το κόκκινο πανί για τους μπάτσους της εποχής. Από μόνο του και χωρίς τίποτε παραπάνω, αρκούσε να σε φέρει σε μπλεξίματα. Προσωπικά είχα στην κατοχή μου ενα XL 185. Για κάποιο άσχετο λόγο, κάποιος, κάπου , κάποτε, είχε φωνάξει την αστυνομία και μόλις ήρθε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει πάνω απ΄την μηχανή μου και να την περιεργάζεται. Η XL δίνει στον κάτοχό της-εξ' ορισμού- τον ομιχλώδη, όσο και βδελυρού τίτλου, του Μηχανόβιου. "Είναι μηχανόβιος ο τύπος, μην την ψάχνεις..."



Yamaha RD 350cc 1980

Αυτή η μηχανή μόνο και μόνο επειδή το τιμόνι είχε μια κλίση προς τα πίσω χαρακτηριζόταν από πολλούς τσόπερ. Είναι σαν να λες ότι επειδή έβαλες ένα πανί στην απλώστρα σου, έγινε ιστιοφόρο. H ιπποδύναμή της δε, δεν της επέτρεπε να ανέβει ούτε στο Λυκαβητό με δεύτερο άτομο από πίσω. Παρ' όλα αυτά αποτέλεί άλλη μια ούλτρα καλτ επιτυχία της δεκαετίας, που την πρτιμούσαν πολλοί "θέλω-να-γίνω-Χαρλεάς" τύποι, όπως και κάποιοι άσχετοι μπαρμπάδες επειδή την βρήκαν τσάμπα από τον Τζώννυ στην γειτονιά που θα έφευγε φαντάρος.



Suzuki GSXR 1100

Όπως καταλαβαίνετε, εδώ μιλάμε για πραγματικό εργαλείο που είχαν στην κατοχή τους μόνο λίγοι κι τυχεροί. Και τραγούδια γραφτήκαν γι αυτήν (στην άσφαλτο κουρσάρος) και χωρισμοί γίναν και γκόμενες "φαγωθήκαν" (ας ειν' καλά ο "εξωγήινος") και χίλια δυο... (σαν τα κυβικά της).



Ας τελειώσουμε, με το κλιπάκι του "Τρέχω " από την ταινία Καμικάζι αγάπη μου. Θέλω ν' ανέβω σε 2 ρόδες σαν παιδί, να κάνω θόρυβο πατώντας άγρια γκάζι...

Μου κόλησε στο μυαλό...

Για ένα λόγο που ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω, εδώ και πολύ καίρο μου έχει κολήσει στο μυαλό το τραγούδι των Swing Out Sisters, το You on my mind..

Ας σας το τρατάρω λοιπόν...

blast from the past που λενε...

Δύο δεκαετίες πλέον....

..μακριά από τα ελληνικά eighties!! Ακόμα εδώ είμαστε! Καλή χρονιά να έχουμε!

Band Aid vs We Are the World

To 1984 ο Μπομπ Γκέντολφ συγκέντρωσε σχεδόν όλους τους Άγγλους και Ιρλανδούς σουπερ ποπ σταρ της εποχής και τραγούδησαν αυτό το κομμάτι με σκοπό τα έσοδα να πάνε για τα πεινασμένα παιδάκια της Αιθιοπίας.




We are the world ήταν η αμερικανική απάντηση τον επόμενο χρόνο! Ο Μαικλ Τζάκσον μάζι με τον Λαιονελ Ριτσι το έγραψαν και ο Κουινσι Τζόουνς έκανε την παραγωγή. Άπειροι αστέρες παρελαύνουν και σε αυτό το βίντεο κλιπ.

Έτσι με αυτόν τον τρόπο το μπλογκ σας εύχεται Χρόνια Πολλά και Καλά πάνω από όλα!

Κιτς!!!

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980 η λέξη "κιτς" είχε την τιμητική της! Κανένας όμως δεν την υπηρέτησε τόσο πιστά όσο ο αγαπημένος Γιάννης Φλωρινιώτης!! Σας δίνω μερικά "τυπικά" δείγματα του ταλέντου του που αναγνώρισε μέχρι και ο Μάνος Χατζιδάκις!!!

Είμαι του μπαρ αλλά και κυρία!!!!



πειράζει που είμαι μεγάλη φίρμα!??!




Floriniotis@gagarin



Και κλείνω με κάτι ακατάλληλον δια ανηλίκους!!!

Τα τραγουδια που ακούγαμε στις σχολικές εκδρομές..

Τις προάλλες έβλεπα στο ζάπινγκ την εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού ονόματι τσαρτ σοου ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων! Το θέμα της ήταν οι καλύτεροι ή μάλλον η πιο ευπώλητοι δίσκοι από το 1984 έως σήμερα. Είχε πολλά τραγούδια από τα eighties και αμέσως μου τράβηξε την προσοχή πάρα το ολίγον έως πολλά βαρυ και όχι κιτσάτο σκηνικό ελληνικού γκλάμουρ!

Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση και με έβαλε σε σκέψη ήταν το εξής. Σε κάποια φάση ένας μοντέλος που δεν τον ξέρω έκανε το εξής σχόλιο για το "θα μελαγχολήσω" της Καιτούλας Γαρμπή. "Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια** και τις εκδρομές που κάναμε στο δημοτικό!"- είπε ο μοντέλος!

Με την μία έκανα και εγώ συνειρμό στο τι ακούγαμε όταν ήμασταν στο δημοτικό! Όταν πηγαίναμε εκδρομή με λεωφορεία, μια απο αυτές μάλιστα ήταν την επομένη της μεγάλης νίκης στο ευρωμπάσκετ του 1987.

Το πρώτο τραγούδι είναι το "Πάρε πασά μου την οδοντόβουρτσά μου"!, πολλά τραγούδια απο Ελένη Δήμου, ελένη Βιτάλη, Πωλίνα, Καρβέλα, Γερμανό και άλλους! Έχω βάλει πολλά τραγούδια αλλά σίγουρα έχω αφήσει άλλα τόσα! Σας δίνω πάσα να μου τα θυμίσετε!!



** Παρεμπίπτοντος το τραγούδι της Γαρμπή εμένα μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια και κάτι μπαρ στα Λαδάδικα όπου ναι το ομολογώ περνούσα κάτι νύχτες το 1997-1998!

Obituary for Patrick...

Και αφού αποχαιρετήσαμε τον βασιλιά της ποπ χάσαμε και ένα ακόμα ορόσημο των eighties ειδικά για τα κοριτσάκια που κλαίγαν με μαύρο δάκρυ στο Dirty Dancing και στο Ghost! Ο Patrick Swayze μετά από 2 χρόνια μάχης με τον καρκίνο του Παγκρέατος μας άφησε.

Βασικά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν οι ταινίες του - αν εξαιρέσεις το Outsiders του Κόπολα βέβαια! Και στο Ghost δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η φίλη μου η Ελένη είχε πλαντάξει στο κλάμα κάπου κοντά στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα!

Παρόλα αυτά ήταν μια φάτσα απευθείας από τα εξώφυλά της "Κατερίνας" και της "Μανίνας"! 100% eighties..

Ρε παιδιά τι έγινε και πεθαίνουν όλοι αυτοί από τα παιδικά μας χρόνια?! Τόσο πολύ μεγαλώσαμε?!