Rockin' and Hard Rockin'

Με αφορμή το προηγούμενο θέμα του φίλτατου Στάθη έκανα ένα review στις μουσικές σούπες που άκουσα πολύ στην εποχή που πρωτοακούστηκαν τα συγκεκριμένα τραγούδια (και λίγο μετά) και ομολογώ πως τέτχιες μουσικές ΔΕΝ ξαναγράφονται...

Van Halen - Jump


Yes - Owner of A Lonely Heart


Joe Satriani - Always With Me, Always With You


GNR - Don't Cry


κι ένα ακόμα αγαπημένο (λιγότερο γνωστό) που στυλιστικά ανήκει στα 80s, αλλά νομίζω γράφτηκε αρχές δεκαετίας 90...

Thunder - Low Life In High Places


και για τον Στάθη
ένα κομμάτι που στην τρέλα του μου θυμίζει και λίγο Yes... και πολύ δυνατό videoclip για την εποχή του (ακόμα και για σήμερα).

Peter Gabriel - Sledgehammer


Φυσικά και ξεχνάω πολλά...
Σας αφήνω να συμπληρώσετε! ;)

Χέβι Μέταλ..

Έγραφα τις προχθές στο μπλογκ μου για το χέβι μέταλ που άκουγαμε στις αρχές της εφηβείας μας στα μέσα των eighties! Και συνέχεια θυμόμουν τραγούδια και συγκροτήματα που ήθελα να βάλω! Όποτε κάνω αυτό το ποστ σαν ένα addendum!

Και ξεκινάω με το poison του Alice Cooper!


Μεγάλη επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας, όπως και οι Scorpions που τα τραγούδια τους χορεύονταν στα πάρτυ όταν χαμήλωναν τα φώτα!



Αυτά τα τραγούδια κινούνται κυρίως στα χαρντ ροκ. Αυτό δεν συμβαίνει όμως με τους Γερμανούς Accept, I'm a rebel!



και γίνεται χέβι μέταλ αφιέρωμα χωρίς Iron Maiden?!

South of no North- Fell Frozen (1986)

Κι όμως υπάρχουν κάποια -εγκληματικά- παραγνωρισμένα Ελληνικά γκρουπάκια, με ξενόγλωσσο στίχο, που την δεκαετία του 80 είχαν ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής, new wave περισσότερο. Όπως αυτό. South of no North, όνομα εμπνευσμένο από ποίημα του Μπουκόφσκι. Το τραγούδι τους Fell Frozen μας έρχεται από το μακρινό 1986...

Πάλι τα ίδια θα 'παιρνα!

Τυχαία έπεσα επάνω της...
Κοιτούσα κάτι άλλο και την είδα...
Ποιος δεν την θυμάται;

Χαρρυ Κλυνν

Ένα μεγάλο κεφάλαιο της Ελληνικής κωμωδίας και σάτιρας στα 80's λέγεται Χάρρυ Κλυνν! Ο Χάρρυ Κλυνν δημιούργησε ένα πρωτοφανές φαινόμενο στα χρονικά. Ήταν τόσο αγαπητός που ο κόσμος στηνόταν στις τηλεοράσεις, περιμένοντας να δει τις διαφημίσεις που είχε γυρίσει. Από το κο-κο-κο μιλκ μέχρι τα φουντούνια και πάσης Ελλάδος άμα λάχει να'ουμ! Οι κασσέτες του υπήρχαν σχεδόν σε όλα τ' αυτοκίνητα και οι ατάκες του γίνονταν μόδα αμέσως.
Σήμερα "ανέβασα" απόσπασμα από την ταινία του "Εις μνήμη Χάρρυ Κλύνν" όπου σατιρίζει διαφημιστικά της εποχής.

ΕΙΚΟΝΕΣ ...

Λένε μια εικόνα χίλιες λέξεις, το πιστεύω. Φαίνεται ότι το πιστεύει και ο φίλος Λάκων, που κάπου εδώ γύρω χρονίζει στην μπλογκόσφαιρα, και που μου έστειλε ένα απίστευτο mail με φωτογραφίες εποχής.

Δικές μερικές.
Τα σχόλια δικά σας!!!

Η ειρωνεία της τύχης

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες των 80s ήταν το Breakfast Club με αρκετά από τα μέλη του Brat Pack να πρωταγωνιστούν. Από την ταινία έμεινε και το πιο γνωστό τραγούδι των Simple Minds το Don't you (Forget about me)! Αυτό που όμως είναι μια από τις μεγαλύτερες ειρωνίες της τύχης είναι ότι το συγκρότημα δεν έγραψε το τραγούδι αλλά του δόθηκε από την δισκογραφική εταιρία, η οποία το συμφώνησε με τους παραγωγούς της ταινίας.

Οι Simple Minds όπως και ο Bryan Ferry αλλά και ο Billie Idol πριν από αυτούς, αρνήθηκαν στην αρχή να τραγουδήσουν το τραγούδι γιατί απλά δεν τους άρεσε! Μετά όμως πείστηκαν γιατί δεν είχαν να χάσουν τίποτε εκτός από τις 3 ώρες που τους πήρε να το τραγουδήσουν σε ένα στούντιο του Βόρειου Λονδίνου!

Το τραγούδι λοιπόν μπήκε στο σάουντρακ της ταινίας αλλά ποτέ σε δίσκο του συγκροτήματος. Μόλις το 1992 θα το συμπεριλάβουν σε ένα Best of. Μάλιστα το γκρουπ δεν το τραγούδησε σχεδόν ποτέ λαιβ στις συναυλίες του παρά τις εκκλήσεις του κοινού!

Αυτό δεν είναι ειρωνία?!!

ΥΓ Εμένα μου άρεσε πάντως η Γκοθ στην ταινία! Εσάς?

Καλώς σας βρήκα!

Εϊτουρίτες και Εϊτουρίτισσες, ΗΡΘΑ! (ταρατατζούμ λέμε)
Μετά των αρχικών και υποχρεωτικώνε ευχαριστηρίωνε στον αθεόφοβο που με προσκάλεσε στο σεπτό ετούτο ιστολόγιον, ήρθε η ώρα να κάνω το ντεμπούτο μου ο ντεμπουτάντ, με μια παλιά, κλασσική, αγάπη των 80’ς.
Κύριοι και κυρίες. Πολλοί από μας έχουν πλέον γκριζάρει στους κροτάφους (όχι εγώ). Πολλοί έχουν ανακαλύψει τις αρχές της φαλάκρας-μπιφτέκι (πάλι όχι εγώ). Πολλοί έχουν μπυροκοιλιά (σχεδόν πάλι όχι εγώ). Πολλοί έχουν κουτσούβελα(99% σίγουρος ότι όχι εγώ).
Κανείς όμως από αυτούς τους ταλαίπωρους και τρισάθλιους νυν κοπρίτες και πρώην προέφηβους της δεκαετίας του 80, δεν ξεχνα τη θρυλική ΒΑΒΟΥΡΑ. Όποιος την έχει ξεχάσει τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα του, μη σας πω και με τον μακεδόνα του.

Η Βαβούρα ήταν ένα σουρρεαλιστικά χιουμοριστικό περιοδικό που όλοι όσοι ξέρω τουλάχιστον, τρελλαινόμασταν να διαβάζουμε. Μαζι με Μπλεκ, Αγόρι και Μικρό Ήρωα, είχαν γεμίσει τα ράφια μου. (Α ρε μάνα....γιατί τα πέταξες...)
Για αυτό και ως πρώτη μου επαφή με τις εϊτουριές εδώ μέσα, σας παραχωρώ μερικά λινκάκια όπου μπορείτε να βρείτε μερικά τεύχη :
Τεύχος 58 Τεύχος 92 Τεύχος 144 Τεύχος 221

Εντζόϊ ρε άτιμα..

Τι αγαπάμε και τι μισούμε στα 80ς

Στην πρώτη μου ανάρτηση στο παρόν blog είχα πει ότι τα 80ς μου προκαλούν νοσταλγία και γέλιο.

Ας δούμε σήμερα λίγο πιο αναλυτικά, τι αγαπώ προσωπικά στα 80ς και τι μισώ:

Τι αγαπάμε:

- Την απίστευτη ανεμελιά που είχαν εκείνα τα χρόνια για εμάς τα παιδιά. Πολύ παιχνίδι, πολλή ελευθερία, πολλή άνεση σε όλα. Τα σημερινά παιδιά στραγγαλίζονται στα φροντιστήρια, στις υποχρεώσεις, στα 'ΜΗ'.

- Την άνεση και ασφάλεια. Σαν παιδιά ειδικά το καλοκαίρι μαζευόμασταν στις 11-12 το βράδυ. Όλο και κάποιος μας πρόσεχε. Αν δεν ήταν ο γονιός, ήταν ο γείτονας. Η εγκληματικότητα ήταν άγνωστη λέξη. Τώρα δεν τολμάς να αφήσεις το παιδί να κυκλοφορήσει μόνο του λεπτό με το τόσα που γίνονται με απαγωγές, παιδική πορνεία κλπ... Κι ούτε εμπιστεύεσαι και το γείτονα.

- Την έλλειψη άγχους. Και δεν μιλάω για μένα. Οι ενήλικες τότε ήταν σαν να μην είχαν κανένα απολύτως άγχος. Σήμερα το άγχος της καθημερινότητας μας πνίγει.

- Την αγνή μαγκιά του Έλληνα. Και δεν εννοώ τη σημερινή βλαχομαγκιά. Εννοώ ότι ο Έλληνας ήταν μάγκας, φαιρόταν ακόμα ντόμπρα, με ειλικρίνεια, ευθύτητα και αντρίκια. Εκεί κάπου στα μέσα των 80ς χάλασε.

- Τις αλάνες που υπήρχαν και τώρα γίναν τσιμέντο. Εκεί όπου παίζαμε μπάλα και ενίοτε και πετροπόλεμο. Και αν πετούσαμε και καμιά πέτρα σε καμιά τζαμαρία, δεν γινόταν και τίποτα. Σήμερα μιλάνε όλοι για "παραβατικότητα" των νέων με το παραμικρό.

- Τα αυτοσχέδια παιχνίδια. Σήμερα αν το παιδί δεν έχει PlayStation γίνεται χαμός.

- Το ότι δεν κολλούσες στην κίνηση με τους αιώνες.

- Την μουσική, που όσο αστεία και να μας φαίνεται σήμερα, ήταν μουσική, είχε μελωδία.

- Τους θερινούς κινηματογράφους!

- Τα πρώτα ραντεβού και τα πρώτα φιλιά!

- Τον ΠΑΟΚ που πήρε πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο το 1985!

Τι μισούμε:

- Την απίστευτη κιτσαρία των 80ς. Αυτά τα ρούχα δεν παλεύονται με τίποτα. Άσε τις κομμώσεις...

- Τις πολιτικές συγκεντρώσεις, τα ΘΑ απ' τα μπαλκόνια και τα πλαστικά σημαιάκια.

- Το ότι ο Έλληνας γνώρισε τη μίζα, τη ρεμούλα, την αρπαχτή, την αρπακόλα και το αραλίκι. Έννοιες που έκανε επιστήμη στα 90ς.

- Τα τρελά ρουσφέτια.

- Την παντελή έλλειψη σχεδιασμού στις πόλεις μας. Κάτι που οδήγησε σε άναρχη δόμηση και τσιμεντοποίηση.

- Την παντελή έλλειψη οικολογικής συνείδησης. Όταν τα άλλα κράτη κάναν ήδη ανακύκλωση, εμείς τους χλευάζαμε κιόλας...

- Τις απεργίες που η ΔΕΗ κατέβαζε το γενικό για την πλάκα της.

- Τον ΟΤΕ που έκανε στα χωριά μέχρι και 20 χρόνια για να βάλει ένα τηλέφωνο.

- Τον ψυχρό πόλεμο που ήταν στα φόρτε του, ώσπου κατέρρευσε ο "υπαρκτός σοσιαλισμός".

- Την ασυδοσία του Δημοσίου απέναντι στους πολίτες, τους οποίους είχε κυριολεκτικά γραμμένους.

- Τα πράσινα, κόκκινα, γαλάζια καφενεία.

- Τον Άρη του μπάσκετ, που μας έκανε να πηγαίνουμε στο σχολείο με κατεβασμένα τα κεφάλια, μετά από ντέρμπι ΠΑΟΚ - Άρης...

Συμπληρώστε με, σίγουρα ξέχασα πάρα πολλά...

UEFA 1983 - 1984: Bayern - ΠΑΟΚ

Κατά αρχήν να ευχαριστήσω τον φίλο Στάθη για την πρόσκληση που μου έστειλε να συμμετάσχω κι εγώ στο Blog των ελληνικών 80s.

Η δεκαετία αυτή μου προκαλεί ένα ανάμικτο αίσθημα από γέλιο και νοσταλγία. Η νοσταλγία είναι προφανές από που μπορεί να προέλθει. Το γέλιο προέρχεται από την απίστευτη κιτσαρία που επικρατούσε τότε και μας φαινόταν και φυσιολογική. Τώρα όταν βλέπω εικόνες της εποχής με π.χ. τους άνδρες να φοράν υπερβολικά μεγάλες βάτες στα σακάκια, και γελάω! Τότε ήταν νορμάλ.

Τέλος πάντων.

Θα ξεκινήσω με ένα ποστ που είχα σηκώσει και στο προσωπικό μου blog πριν κάποιο καιρό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παρόντος blog. Αφορά το πρώτο παιχνίδι που είδα ποτέ στο γήπεδο, το οποίο θυμάμαι ακόμα με δέος, νοσταλγία και χαρά:

Κύπελλο UEFA 1983 - 1984: Στο δεύτερο γύρο ο ΠΑΟΚ κληρώνεται με τη Μπάγερν Μονάχου.

Το πρώτο παιχνίδι γίνεται στην Τούμπα. Ήταν το πρώτο παιχνίδι που είδα με τον πατέρα μου στο γήπεδο. Ήμουν 9 χρονών τότε. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω το δέος που ένοιωσα όταν μπήκαμε στο γήπεδο από τη θύρα 6 αντικρίζοντας τον κόσμο του ΠΑΟΚ. 25 χρόνια μετά εξακολουθώ να πηγαίνω στο γήπεδο, στη θύρα 5-6 και να νοιώθω το ίδιο δέος και την ίδια ανατριχίλα. Θυμάμαι τότε ότι μπροστά μας καθόταν ο παντοπώλης που ξέραμε απ' τις διακοπές μας στη Χαλκιδική, ο οποίος είχε έρθει απ' τη Χανιώτη για να δει τον ΠΑΟΚ. Τότε με είχε φανεί απίστευτο να ξεκινά κανείς απ' τη Χανιώτη για να δει τον ΠΑΟΚ. Τώρα μου φαίνεται το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο!

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0.

Η ρεβάνς στο Μόναχο φάνταζε πάρα πολύ δύσκολη. (Οι γονείς μου ταξίδεψαν με την αποστολή του ΠΑΟΚ και πήγαν και σε εκείνο το παιχνίδι. Παρά τα συνεχή παρακάλια να με πάρουν μαζί τους, εγώ έμεινα πίσω στη Θεσσαλονίκη.)

Το ματς έληξε 0-0. Μετά από 120 λεπτά το αποτέλεσμα ήταν ακόμη 0-0. Στη διαδικασία των πέναλτι ο ΠΑΟΚ έχασε 9-8 μετά από τις τιτάνιες προσπάθειες του διαιτητή να περάσει τη μεγάλη Μπάγερν στον επόμενο γύρο.

Έψαξα στο YouTube και βρήκα το ακόλουθο βιντεάκι που έχει ανεβάσει η Θύρα 4. Πρόκειται για τη διαδικασία των πέναλτι στο Μόναχο. Από το παιχνίδι της Τούμπας δεν μπόρεσα να βρω κάτι. Προσέξτε πόσο χαλαροί και πλαδαροί είναι οι παίκτες. Μέχρι και κοιλίτσα έχουν κάποιοι!!!



Έτσι, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.