Obituary for Patrick...

Και αφού αποχαιρετήσαμε τον βασιλιά της ποπ χάσαμε και ένα ακόμα ορόσημο των eighties ειδικά για τα κοριτσάκια που κλαίγαν με μαύρο δάκρυ στο Dirty Dancing και στο Ghost! Ο Patrick Swayze μετά από 2 χρόνια μάχης με τον καρκίνο του Παγκρέατος μας άφησε.

Βασικά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν οι ταινίες του - αν εξαιρέσεις το Outsiders του Κόπολα βέβαια! Και στο Ghost δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η φίλη μου η Ελένη είχε πλαντάξει στο κλάμα κάπου κοντά στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα!

Παρόλα αυτά ήταν μια φάτσα απευθείας από τα εξώφυλά της "Κατερίνας" και της "Μανίνας"! 100% eighties..

Ρε παιδιά τι έγινε και πεθαίνουν όλοι αυτοί από τα παιδικά μας χρόνια?! Τόσο πολύ μεγαλώσαμε?!

9.79

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1988 επιστρέφαμε οικογενιακώς από διακοπές και το μυαλό μου ήταν να φτάσω γρήγορα στη τηλεόραση.
Ήταν η ημέρα διεξαγωγής του τελικού των 100μ. της Ολυμπιάδας της Σεούλ - η κούρσα του αιώνα, μέχρι την επόμενη.
Μόλις που πρόλαβα να πατήσω το on...

Ο "βραχύσωμος" "Καναδός" τους διέλυσε... Ο "νικητής" Καρλ Λιούις έφαγε σκόνη...
Μετα θα μαθαίναμε σε απευθείας μετάδοση ότι ο Μπεν Τζόνσον ήταν ντοπέ...
"Ντοπέ είναι όποιος πιάνεται" μια ατάκα που θα ειπωθεί πολύ αργότερα από τον εγχώριο γκουρού Τζέκο αλλά ήταν σοφή.

Στις αρχές τούτης της δεκαετίας, κοντά με το ξεστόμισμα της ατάκας, οι δέκτες μας είχαν την εικόνα ενός Καρλ Λιούις που δυσκολευόταν να περπατήσει έστω και με τη μαγκούρα του...
Αντίθετα, ο ντοπέ Τζόνσον ίσως και να "χαίρει άκρας υγείας"...

Εχθές ο νέος υπερπρωταθλητής, ένα πραγματικό φαινόμενο, ο Usain Bolt, έκανε μια κούρσα που θύμησε Μπεν Τζόνσον: 9.58...

Για να απολαύσεις σήμερα τον αθλητισμό πρέπει να βγάλεις από το μυαλό σου τη λέξη "ντόπα", ευτυχώς εκείνα τα χρόνια η λέξη αυτή δεν μπορούσε να πάρει από μέσα σου αυτό που έβλεπες.

Πάει και αυτός....

Μόλις 50 ετών βρέθηκε χθές το βράδυ νεκρός! Νομίζω ήταν η πιο χαρακτηριστικη φιγούρα των 80s. Από το Thriller και το Bilie Jean του 1982 μέχρι το Bad και το Smooth Criminal, έβαλε την σφραγίδα του όχι μόνο στην μουσική αλλά και στην παιδική μας ηλικία.

I pitty the fool!!

Όποιος δεν ξέρει τον Mr. T και τον George Peppard σπίτι του !!!

The A-team κυρίες και κύριοι. Έπος, καλτιλίκι του κιαρατά και αγαπημένη σειρά του τέλους των 80'ς.





Ποιος ξεχνάει τον Mr. T με την τσιριχτοβραχνή φωνή να γκαρίζει απο δω και από κει "I pitty the fool"..

Rainin all summer..

Έσπαγα τις προάλλες που ήθελα να γράψω μετά από καιρό στο μπλογκ μου, να βρω εκείνο το τραγούδι - ψιλο γκλαμ ροκ, ψιλο χαρντ ροκ αλλα 100% 80s- που έλεγε rainin all summer!

Τελικά έγραψα το ποστ χωρίς να θυμηθώ! Όπωςγίνεται συνήθως καναδυό μέρες μετά στο άσχετο, το θυμήθηκα! Αφού το βρήκα στο youtube, γραμμένο από το MTV μάλιστα, είπα να το βάλω εδώ! Το γκρουπ λέγεται Nuclear Valdez, ο δίσκος I Am I, το τραγούδι Summer και το έτος είναι το 1989!!!

Μακρύ μαλλί χαίτη και τα 80s είναι στο κύκνειο τους άσμα!!!

Τηλεοπτικές σειρές

Δύο τηλεοπτικά κανάλια είχαμε όλα κι όλα τότε, αλλά πόσες αναμνήσεις... Οι τηλεοπτικοί ήρωές μας, έχουν αφήσει βαθιά το σημάδι τους μέσα μας. Τότε ήταν τα χρόνια της αθωότητας για την δική μας γενιά και θέλαμε κάπου να πιστέψουμε και κάπου να ταξιδέψουμε και να ονειρευτούμε. Έτσι ακουμπούσαμε στον ώμο του McGyver για να μας προστατεύσει, πετούσαμε με τον Nils Holgerson, ερωτευόμασταν μαζί με τον Bruce Willis την Cybill Shepherd, χαιδεύαμε το κεφαλάκι του Kermit, κάναμε διαγαλαξιακά ταξίδια με το Enterprise, πηδάγαμε και εμείς απ' το παράθυρο μέσα στο αμάξι των Dukes και φορώντας λευκό σακάκι κυνηγούσαμε τους εμπόρους ναρκωτικών στο Miami...

Μεγάλες ροκ συναυλίες στην Ελλάδα.

Ιδού, σε φωτογραφίες, μερικές από τις κυριότερες συναυλίες ξένων συγκροτημάτων στην Ελλάδα, την δεκαετία του 80. Ξεχωριστη μνεία πρέπει να γίνει (σε κάποιο άλλο ποστ) για το επεισοδιακό Rοck in Athens Festival που έγινε στο Παναθηναικό στάδιο το 1985, με την συμμετοχή πολλών συγκροτημάτων. Προσωπικά, από τις παρακάτω συναυλίες παρακολούθησα μόνο αυτή του Stevie Wonder στη Ν.Σμύρνη το 1989, από...μια ταράτσα δίπλα στο γήπεδο του Πανιωνίου. Θυμάμαι πολύ καλά, ότι είχα συγκλονιστεί από την φωνή του!...Μέχρι που ήρθε ο διαχειριστής και μας κατέβασε όλους κάτω....

Cure 30/5/89 Γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας

Pink Floyd 31/5/89 OAKA

Stevie Wonder 3/6/89 Γήπεδο Ν. Σμύρνης

Nick Cave 3/5/89 Club Ρόδον

Eric Clapton 30/1/84 Γήπεδο Σπόρτινγκ

Dire Straits 6/5/85 Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

Clash 23/7/85 Rock in Athens, Παναθηναικό στάδιο

Συναυλία Διεθνούς Αμνηστίας 3/10/88 ΟΑΚΑ

Rory Gallagher 10/9/81 Γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας

Police 31/3/80 Γήπεδο Σπόρτινγκ

Πηγή : Περιοδικό Ποπ και Ροκ.

Διαφημίσεις...

Πριν καιρό είχα κατεβάσει ένα αρχείο dvix με 3-4 επεισόδια κινουμένων σχεδίων της σειράς Getta Robot.
Το συγκεκριμένο αρχείο είχε προκύψει απο rip μιας βιντεοκασσέτας...
Πριν ξεκινήσουν τα επισόδια, υπήρχαν 3 διαφημίσεις..
Πλυντήριο ρούχων Indesit με την τεχνολογία του 2000!
Τηλέφωνο Sanyo. Όχι ένα απλό τηλέφωνο αλλά ένα από τα επτά θαύματα!
Και τέλος τα νέα υπερσύγχρονα Βίντεο της Sanyo, που παίζουν όλων των ειδών τις βιντεοκασσέτες!!

Για τα μάτια σας μόνο!

Καληνύχτα Παρασκευούλα...

(ανα)Δημοσιεύω ένα χμμμ μάλλον λίγο άσχετο άρθρο γιατί δεν βλέπω και πολύ κινητικότητα τελευταία... :p

Το μόνο ίσως που θυμίζει 80's -εκτός από την Παρασκευούλα και τον λατρεμένο Ρούχλα- είναι ο παμπάλαιος φούρνος μου..!

Φιλιά!

Κανένας φούρνος θα γκρεμίστηκε...

Σηκώθηκα σχετικά νωρίς και χωρίς τον Ρούχλα να βουίζει μες στα αφτιά μου... (Δεν το συνηθίζω) Καλό σημάδι σκέφτηκα. Η μέρα μου φάνηκε καλή και είχα αρκετό χρόνο να πεταχτώ μέχρι την λαϊκή να χτυπήσω κανένα φρέσκο ψαράκι, κανένα ζαρζαβατικό, φρουτάκια, λουλουδάκια και τα ρέστα. Στην επιστροφή είχα ακόμα αρκετό χρόνο. Ανοίγω λαπ τοπ, βάζω μουσικούλα, κάνω καφέ. Εεε δεν το ψήνω κι εκείνο το ψαράκι να είναι έτοιμο όταν γυρίσω από την δουλειά που ούτως ή άλλως θα λυσσάω από την πείνα; (Επίσης δεν το συνηθίζω να μαγειρεύω πριν πεινάσω) Αλατάκι, πιπεράκι, ριγανάκι, λαδάκι και στο φούρνο. Όμορφα κι απλά. Το λεμόνι ο καθένας στο πιάτο του και όσο θέλει. Το κοίταξα και δύο φορές καθώς ψηνόταν, στο τέλος μου φάνηκε ότι έγινε καλό. Έσβησα τον φούρνο, είχα ακόμα τέταρτο (το πολύ) για να φύγω. Ανοίγω να δω και λίγο το Ναταλάκι (αυτο το συνηθίζω :p), αράζω στον καναπέ και ξαφνικά ΜΠΑΜ... Μίνι έκρηξη στην κουζίνα. Τι να δω; Ο φούρνος είχε κάνει την επανάσταση του και το εξωτερικό του τζάμι κείτονταν στο πάτωμα σκορπισμένο σε χιλιάδες μικροσκοπικά κυβάκια. Έτσι ξαφνικά και στα καλά του καθουμένου. Χωρίς να είναι σε λειτουργία, χωρίς να τον κακομεταχειριστεί κανείς. Έσπασε και πάει. Και για του λόγου το αληθές...

Τα μεγαλύτερα κομμάτια είναι αυτά που έμειναν πάνω στον φούρνο και τα έβγαλα μετά με το χέρι...

Ακόμα και τώρα (έχουν περάσει αρκετές ώρες, το ψάρι έχει φαγωθεί, το επιδόρπιο, δεύτερος καφές) βλέπω στην λεκάνη το σπασμένο τζάμι, γελάω κι απορώ... Τι στην ευχή;

Υ.Γ. μήπως δεν κάνω καλά που χρησιμοποιώ παιδικές μνήμες στο ξυπνητήρι μου;;;

Καλό Σαββατοκύριακο._

Ο Amstrad CPC 6128, η Amiga 500 και ο Πετρόπουλος

Εγώ ήμουν αυτός, κάποτε. Ναι, αυτός με τον Amstrad 6128.

1986. Όταν αγοράσαμε τον Amstrad 6128 με την πράσινη οθόνη, έγινα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη. Ήταν ανώτερος και από αυτόν τον μισητό commodore 64, για τον οποίο τόσο υπερηφανευόταν, ο συμμαθητής μου ο Πετρόπουλος που ήταν Ελληνοαμερικάνος και είχε πάντα τα τελευταία gadgets και παιχνίδια και την καλύτερη συλλογή από ομάδες subbuteo...


Όμως τώρα, ήμουν εγώ, ένα βήμα πιό μπροστά (ναι!..), με ένα μηχάνημα που είχε 128 kb μνήμη RAM, 4 MHz ταχύτητα, 20MB σκληρό δίσκο και ενσωματωμένο floppy disc drive στο πληκτρολόγιο! Φυσικά, τότε οι υπολογιστές δεν είχανε καν windows και όλες οι εργασίες γίνονταν με εντολές σε ένα περιβάλλον dos. Για παράδειγμα, για να τρέξεις ένα παιχνίδι πληκτρολογούσες

Run "Arkanoid"




Να μιλήσω και για τα παιχνίδια του Amstrad;; Xevious, Renegade, Wonder Boy, Commando, Arkanoid, 1942, Rick Dangerous και δεν συμμαζεύεται. Τα μπλιπ-μπλιπ ακούγονταν σαν κελάηδισμα στ' αυτιά μου και δεν ξεκόλλαγα από την οθόνη μέχρι να καζζζαντήσω σαν ζαλισμένο κοτόπουλο...

Η ευτυχία μου κράτησε μέχρι να βγει η Amiga 500... Tότε έγινα ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη. Αγόραζα το περιοδικό Pixel και έβλεπα τα γραφικά της και έλιωνα. Κοιμόμουν με τα Pixel κάτω απ΄το μαξιλάρι μου και έγραφα πάνω στο θρανίο, στο σχολείο, μηνύματα όπως I love you Amiga.



Ήμουν εντελώς καψούρης, έπρεπε πλέον να το παραδεχτώ. Ώσπου μια θρυλική μέρα, ο πατέρας μου αποφασίζει να μας την πάρει. Όλο το προηγούμενο βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου από την αγωνία μου.



Φτάνουμε στο μαγαζί με τους υπολογιστές και μόλις ο πατέρας μου ακούει την τιμή, λέει "Μα..δεν υπάρχει τίποτα άλλο πιο φτηνό;..."


Τίποτα άλλο;;!!.. Τίποτα άλλο;;;;!!!!......


Τα όνειρα μου γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα...


Τελικά δεν την πήραμε γιατί δεν φτάναν τα λεφτά. Ο Πετρόπουλος όμως την είχε πάρει ήδη και όποτε πέρναγα κάτω απ' το σπίτι του, κοίταζα προς το δωμάτιό του με λάγνο βλέμμα και σκεφτόμουν, πω πω, εκεί πάνω υπάρχει μια AMIGA 500......


Έτσι αρκέστηκα στις διηγήσεις του, για τα σενάρια των games που έπαιζε και εγώ τον έβλεπα και ξεροστάλιαζα, καθώς γυρνούσαμε απ' το παλιοσχολείο. Άσε που φορούσε και ένα απίθανο ηλεκτρονικό ρολόι casio που έκανε και μαθηματικές πράξεις...Άσε που η ομάδα του οι Firestones μας νίκαγε μονίμως στην μπάλα...Τρώγαμε και γκολ και ξύλο...


Αχ, τι δύσκολα που είναι τα παιδικά χρόνια....